معمولاً نق زدن در حدود سه و نیم سالگی  به اوج خود می رسد و اگر راه حلی برای آن به کار گرفته نشود ، تا سنین دبستان نیز ادامه پیدا خواهد کرد.  نق زدن  نشانه ی نابالغی ، لوس شدن ، بی امنیتی و گاهی نیز اضطراب است. برای پیشگیری از عادت شدن بکوشید پیش از آن که تثبیت شود آن را درمان کنید

برای آن که کودکتان برای به دست آوردن توجه شما نیازی به پرت کردن حواس شما از کارهایتان نداشته باشد، تلاش کنید هر روز مدت معینی به کودک خود توجه کامل کنید. در این زمان هیچ کار دیگری انجام ندهید بلکه صرفاً با کودک باشید و تمام توجه خود را معطوف او کنید مگر این که نق بزند

کودک را مشغول نگه دارید. کودکان هنگامی که کسل هستند نق زدن را آغاز می کنند. فعالیت هایی را برای او در نظر بگیرید و به او نشان دهید چگونه با اشیای جدید بازی کند . همچنین چند کار سبک در خانه برای او در نظر بگیرید. از دیدن این که یک کودک نوپا چقدر می تواند برای شما و خودش کار انجام دهد متعجب خواهید شد

سعی کنید وقتی کودکتان می کوشد که به طور موثر با شما ارتباط برقرار کند سریع به او توجه کنید. صبر نکنید که کودک ناچار شود برای آن که سوال یا خواستش را پاسخ بدهید نق بزند

به او یاد بدهید چگونه درخواست کند. بگذارید کودک تفاوت بین نق زدن و صحبت طبیعی را دریابد. در صورت امکان صدای نق زدنش را ضبط کنید و بگذاید صدای خودش را که در حال نق زدن است بشنود. وقتی اطمینان یافتید که این تفاوت را درک کرده است برای او روشن کنید که دیگر نق زدن پذیرفتنی نیست

اجازه ندهید کودک با نق زدن پیروز شود. هنگامی که کودک نق می زند از نادیده گرفتن سنجیده استفاده کنید. یعنی به پاسخ نه! خود پایبند باشید و به تمام نق زدن های او بی توجهی کنید

به او یاد بدهید که چگونه توجه شما را جلب کند و سپس هنگامی که به آن شکل رفتار کرد، با تحسین رفتار ش را تقویت کنید