راهنمایی مختصر درباره بیماری هایی که از طریق نزدیکی منتقل می شوند
واژینوسیس میکروبی (Bacterial Vaginosis – BV) به معنای دقیق کلمه یک بیماری آمیزشی نیست زیرا که از طریق مقاربت جنسی منتقل نمی شود. ولی این بیماری از طریق رابطه جنسی تشدید می شود و اغلب موارد در زنانی که از نظر جنسی فعال هستند پیدا می شود تا در زنانی که هیچوقت مقاربت جنسی نداشتند. عامل این بیماری به هم خوردن توازن در وضعیت یک باکتری عادی و امن است که در واژن زن وجود دارد و هر چند که نسبتا بی خطر است و توجه به خود جلب نمی کند ولی برخی اوقات ممکن اسـت به ترشح بیش از حد مایعی منجر شود که بوی نامطبوع ماهی گندیده می دهد. هر چند که توضیح روشنی برای وقوع این بیماری وجود ندارد ولی این توضیح مطرح شده که ترکیب بازی منی مرد ممکن است یک عامل باشد زیرا که می تواند محیط اسیدی باکترهای واژن را عوض کند. یک عامل دیگر می تواند استفاده از کویل بعنوان یک وسیله پیشگیری توسط زنان باشد. یک زن نمی تواند واژینوسیس میکروبی را به یک مرد منتقل کند ولی ضروری است که او مورد درمان قرار گیرد چه اینکه این بیماری اغلب از واژن به رحم حرکت کرده و وارد لوله فالوپ شده و می تواند باعث عفونت بسیار جدی شود. درمان این بیماری از طریق مالیدن یک کِِرِم به واژن و استفاده از آنتی بیوتیک است.

کلامیدیا (Chlamydia) رایج ترین بیماری قابل درمان مقاربتی است. این بیماری اگر که درمان نشود می تواند باعث مشکلات جدی در مراحل بعدی زندگی شود. کلامیدیا باعث عفونت مدخل رحم (cervix) در زنان می شود. مجرای خروجی مثانه (urethra)، مقعد و چشمان در هم زن و هم مرد ممکن است از این بیماری عفونت یابند. عوارض عفونت در هر زمانی ممکن است بروز کنند. اغلب این عوارض چیزی بین یک یا سه هفته بعد از ابتلاء به بیماری رخ می دهند. البته عوارض بیماری ممکن است برای مدت مدیدی خود را نشان ندهند.

شپش ناحیه تناسلی (Crabs or Pubic Lice) انگل های کوچکی به شکل خرچنگ هستند که در بین مو زندگی کرده و از خون تغذیه می کنند. اینها عمدتا در بین موهای ناحیه تناسلی زندگی می کنند ولی ممکن است در بین موهای زیر بغل و همینطور موهای صورت و ابروی چشم هم زیست کنند. این انگل ها می توانند بیرون از بدن هم به زندگی خود ادامه بدهند و از اینرو در لباس، ملافه های تُشک و حوله هم ممکن است پیدا شوند. شما ممکن است این نوع شپش را با خود حمل کنید و از آن مطلع نباشید. ولی دو تا سه هفته بعد از آن دچار نوعی خارش می شوید. این نوع انگل عمدتا از طریق تماس فیزیکی در حین مقاربت جنسی منتقل می شود ولی ممکن است از طریق استفاده مشترک از لباس، حوله و یا ملافه با کسی که آن را دارد نیز منتقل شود. هیچ روش موثری برای جلوگیری از سرایت این انگل به خودتان وجود ندارد ولی شما می توانید با شستن لباس ها، حوله و ملافه تان با آب داغ از سرایت آن به دیگران جلوگیری کنید. محلول ضدعفونی ویژه ای را می توان از داروخانه خریدو به بدن مالید تا این انگل را از بین ببرد. تراشیدن موهای ناحیه تناسلی لزوما باعث از بین رفتن این انگل نمی شود.

اپیدیمیتیس (Epididymitis) اشاره به تورم اپیدیمتیس، که یک مجموعه از مجاری که در بالای بیضه ها قرار دارند و اسپرم تولید شده را ذخیره می کنند، دارد. این وضعیت همیشه نتیجه بیمارهای مقاربتی نیست. ولی اگر چنین باشد، اغلب ناشی از وجود کلامیدیا و یا گانوریا (Gonorrhoea) است. عوارض این بیماری خود را بشکل تورم دردناک بیضه ها و کیسه بیضه ها (scrotum) نشان می دهند. بهترین روش جلوگیری از این بیماری استفاده از کاپوت در حین مقاربت جنسی است زیرا این بهترین روش جلوگیری از سرایت کلامیدیا و گانوریا است. اپیدیمتیس خودش به کسی سرایت نمی کند ولی عفونت های دیگری که مسبب آن بودند قابل سرایت هستند. (در باره کلامیدیا و گانوریا به بخش های بعدی رجوع کنید). درمان این بیماری از طریق استفاده از آنتی بیوتیک برای درمان عفونت هایی که باعث آن بودند صورت می گیرد.

تب خال ناحیه تناسلی (Genital herpes) توسط ویروسی بنام هرپیس سیمپلکس (herpes simplex) رخ می دهد. این ویروس می تواند بر دهان، ناحیه تناسلی، پوست اطراف مقعد و انگشتان اثر بگذارد. بعد از اولین شیوع تب خال، این ویروس می تواند در بین بافت های عصبی مخفی بماند، یعنی جایی که کاملا غیر قابل تشخیص است و باعث عوارضی نمی شود. عوارض اولین عفونت معمولا بین یک تا ۲۶ روز بعد از در معرض این بیماری قرار گرفتن رخ می دهند و برای دو تا سه هفته دوام می آورند. چه مرد و چه زن ممکن است یک یا چند نوع از عوارض این بیماری را داشته باشند که شامل حس خارش یا سوزش در ناحیه تناسلی یا اطراف مقعد، تاول های آبدار کوچکی که ممکن است بترکند و زخم های دردآور کوچک به جا بگذارند، برخورداری از درد هنگام ادرار اگر که ادرار از روی زخم های باز بگذرد، کسالت شبیه ابتلاء به آنفلونزا، کمردرد، سردرد، غدد متورم و تب می باشند.

زگیل ناحیه تناسلی (Genital warts) تومورهای گوشتی کوچکی هستند که ممکن است در هر کجا از ناحیه تناسلی مرد یا زن پدیدار شوند. این بیماری در اثر ویروسی بنام «ویروس پاپیلوما انسان» (Human Papilloma Virus – HPV) باعث می شود. زگیل ممکن است روی آلات تناسلی، و یا اندام مختلف بدن، مانند دستان رشد کند. بعد ازاینکه ویروس زگیل ناحیه تناسلی به شما منتقل شد معمولا بین یک تا سه ماه طول می کشد که این زگیل ها بر روی اندام تناسلی شما ظاهر شوند. شما و یا همزی تان ممکن است متوجه ظاهر شدن تکه های سفید/صورتی کوچکی یا تکه های بزرگتری شبیه کلم روی ناحیه تناسلی شوید. این نوع زگیل در حوالی ناحیه خارجی واژن، پنیس، پوست بیضه و مقعد ظاهر می شوند. ممکن است به تنهایی یا بصورت گروهی رشد کنند. باعث خارش می شوند ولی بدون درد هستند. اغلب بجز خارش عارضه دیگری ندارند و ممکن است به سختی قابل دیدن باشند. اگر زنی در مدخل رحم اش زگیل داشته باشد، در آنصورت ممکن است باعث خونریزی جزیی شود و بصورت نادر ممکن است نوعی مایع رنگی از ناحیه واژن ترشح شود.

سوزاک (Gonorrhoea) نوعی عفونت میکروبی است. معمولا از طریق تماس جنسی منتقل می شود و ممکن است باعث عفونت مدخل رحم، مجرای خروجی مثانه، مقعد و گلو شود. عوارض این بیماری ممکن است بین ۱ تا ۱۴ روز بعد از ابتلاء به آن ظاهر شوند. ممکن است به این بیماری مبتلاء شد و در عین حال هیچ عارضه ای هم نداشت. در مردان احتمال تشخیص عوارض این بیماری بیش از زنان است.

عفونت های دستگاه گوارشی (Gut Infections) ممکن است در هنگام رابطه جنسی منتقل شوند. دو تا از رایج ترین این عفونت ها «اَمُویی بیاسیس» (Amoebiasis) و «جیاردیاسیس» (Giardiasis) هستند. اینها عفونت های میکروبی هستند و وقتی که به ناحیه شکم می رسند باعث اسهال و درد شدید معده می شوند. عفونت های دستگاه گوارشی بین دو نفر منتقل می شود بویژه وقتی که یک نفر به این عفونت ها مبتلاء باشد و در رابطه جنسی تماس با مدفوع و یا مقعد صورت گیرد. استفاده از وسایلی مانند کاپوت و یا استفاده از دستکش های پلاستیکی می تواند جلوی سرایت این بیماری را بگیرد. وسایلی که برای تحریک جنسی هستند باید بعد از استفاده شسته شوند و همینطور دستان تان اگر در تماس با مدفوع قرار گرفتند باید شسته شوند. درمان هایی که برای مداوای اسهال وجود دارند برای درمان بسیاری از این عفونت ها کافی هستند ولی ممکن است استفاده از آنتی بیوتیک هم لازم شود.

هپاتیس (Hepatitis) باعث تورم کبد می شود. انواع مختلف هپاتیس وجود دارند. رایج ترین آنها هپاتیس A، B و C هستند. هر کدام از این ویروس به نحو متفاوتی عمل می کنند. هپاتیس ممکن است در اثر اسفاده از الکل و یا مواد مخدره رخ دهد ولی اغلب ناشی از نوعی عفونت ویروسی است.
مولاسکوم (Molluscum) یک بیماری پوستی است که توسط ویروس «مولاسکوم کانتاجیوسویم» رخ می دهد. این بیماری بصورت برجستگی های کوچکی بر روی پوست ظاهر می شوند و ممکن است برای یکی دو هفته تا چند سال باقی بمانند. مولاسکوم باعث برجستگی های مروارید شکلی به اندازه یک خال بر روی ران، کفل، اندام تناسلی و برخی اوقات صورت می شود. این بیماری از طریق تماس فیزیکی در عین مقاربت جنسی و یا تماس پوستی منتقل می شود. جلوی انتقال این بیماری را می توان با استفاده از کاپوت، اجتناب از تماس پوستی با کسی که به این بیماری مبتلاء است و یا نداشتن رابطه جنسی با چنین فردی تا زمانی که درمان شود، گرفت. در بیشتر موارد مولاسکوم بدون درمان رفع می شود. ولی آنها را می توان خشک کرد و یا با استفاده از مواد شیمیایی پوشاند.

یورترایتیس غیر مشخص (Non-Specific Urethritis – NSU) تورم مجرای خروجی مثانه مرد است. این تورم ناشی از چند نوع عفونت مختلف است که رایج ترین آنها کلامیدیا است. یوره ثرایتیس غیر مشخص ممکن است برای ماهها و حتی در مواردی برای سالها در یک رابطه تجربه شود. عوارض یوره ثرایتیس غیر مشخص ممکن است شامل این موارد شود: درد و یا حس سوزش هنگام دفع ادرار، ترشح یک مایه سفید/شیری از نوک آلت تناسلی مرد که در اول صبح ممکن است بیشتر مورد تشخیص باشد، و این حس که باید بکرات دفع ادرار کنید. اغلب ممکن است هیچ عارضه ای وجود نداشته باشد ولی این به معنا نیست که ممکن نیست این عفونت را به همزی تان منتقل نکنید.

جَرب (Scabies) توسط کرم های انگلی که به زیر پوست می روند و باعث خارش می شوند رخ می دهد. این کرم ها بسیار کوچک هستند و قابل رویت نیستند و بسیاری افراد نمی دانند که آنها را با خود حمل می کنند. اینها باعث خارش می شوند و این وضعیت ۲ تا ۶ هفته بعد از سرایت به مرض شروع می شود. علایم این بیماری وجود خط های قرمز در زیر پوست دست، کفل و اندام تناسلی است. رایج ترین نحوه سرایت این بیماری از طریق تماس فیزیکی در حین مقاربت جنسی است هر چند ممکن است با استفاده مشترک از حوله و یا لباسهای فرد دیگری که به بیماری مبتلا است سرایت صورت گیرد. این نحوه سرایت البته غیر معمول است. هیچ روش موثری برای اینکه از سرایت بیماری به خود جلوگیری کنید وجود ندارد هر چند که می توانید با شستن لباس ها و ملافه های خود در آب داغ از سرایت این بیماری به دیگران جلوگیری کنید. مایعات ضدعفونی وجود دارد که می توانید از داروخانه بخریید و به بدن خود بمالید تا این انگل از بین برود.

سفلیس (Syphilis) یک عفونت رایج در بریتانیا نیست ولی در برخی کشورهای دیگر بیشتر رایج است. این بیماری نوعی عفونت باکتریایی است. اغلب از طریق معاشرت جنسی منتقل می شود ولی ممکن است از طریق مادری که به آن مبتلا است به نوزاد متولد نشده اش هم سرایت یابد.علایم و عوارض سفلیس برای مرد و زن یکی است. این عوارض ممکن است به سختی قابل تشخیص باشند و از زمان مقاربت جنسی با کسی که به این بیماری مبتلا است ممکن است تا سه ماه طول بکشد قبل از اینکه عوارض بیماری ظاهر شوند. سفلیس چندین مرحله دارد. مراحل اول و دوم آن بسیار مسری هستند.

برفک (Thrush) که به آن کندیاسیس (candiasis) هم می گویند قارچی (yeast) است که برروی پوست زندگی می کند و رشد آن توسط باکترهای بی ضرر دیگری که وجود دارند محدود می شود. اگر این قارچ خود را تکثیر کند می تواند باعث خارش، تورم، زخم شدگی و ترشحات در مرد و زن شود. زنان ممکن است هنگام دفع ادرار نوعی ترشح غلیظ سفید را تجربه کنند. بسیاری از مردان ممکن است چنین ترشحی را از آلت تناسلی مرد تجربه کنند و برایش سخت باشد تا پوست ختنه گاه خود را عقب بزند. برفک هنگام مقاربت جنسی با کسی که به آن مبتلا است سرایت می کند. ولی همینطور در صورتی که لباسهای بسیار تنگ نایلونی یا الیافهای مصنوعی بپوشید و یا آنتی بیوتیک مصرف کنید نیز ممکن است بروز کند. برخی اوقات علت وقوع آن روشن نیست. برای جلوگیری از سرایت این بیماری استفاده از کاپوت هنگام مقاربت جنسی موثر است و تا آنجا که به مردان مربوط می شود شستن منظم زیر پوست ختنه گاه شان نیر مفید است. معالجه برفک شامل استفاده از درمانهای ضد قارچ می شود. برفک ممکن است بویژه در زنان دوباره عود کند.

تراکومانوس واژینوسیس (Trichomonas Vaginosis) که به اختصار به آن تریش (Trich) هم می گویند در اثر یک پارازیت که در واژن زنان و در مجرای خروجی مثانه مردان وجود دارد رخ می دهد. اغلب عارضه ای وجود ندارد. اگر عوارض این بیماری ظاهر شوند در آنصورت در مردان به شکل درد در حین ادرار و یا انزال در طی مقاربت جنسی و در زنان بصورت زخم زدگی در طی مقاربت جنسی و دفع ادرار و تورم ناحیه بیرونی واژن بروز می کنند. سرایت این بیماری معمولا از طریق رابطه جنسی از طریق دهان، مقعد و واژن با کسی که به آن مبتلا است رخ می دهد. معالجه این بیماری شامل استفاده از آنتی بیوتیک می شود و در صورت درمان مجددا عود نمی کند.

منبع:wordpress.com

اغلب عفونت های دستگاه ادراری از باکتری ها منشاء می گیرد. هر بخش از دستگاه ادراری ممکن است عفونی شود. دستگاه ادراری شامل کلیه ها، میزنای، میزراه و مثانه می باشد.

عفونت مثانه و میزراه شایع تراز بقیه بخش ها می باشد.
* علائم عفونت دستگاه ادراری :
درد خفیف کمر، تهوع و تب می تواند از علائم عفونت کلیه ها باشد. سایر علائم عبارتند از:
۱- احساس سوزش در هنگام دفع ادرار
۲- احساس افزایش نیاز به دفع یا دفع متوالی ادرار
۳- احساس فشار و دفع اما عدم توانایی در انجام آن
۴- ترشح مقدار کمی ادرار
۵- دفع ادرار خونی، بد بو ، تیره و کدر

* چرا زنان بیشتر از مردان مبتلا به عفونت دستگاه ادراری می شوند؟
علت این امر ناشی از سهولت راه یابی باکتری به مثانه زنان می باشد. میزراه در زنان کوتاه تر از مردان است و بنابر این باکتری مسیر کوتاه تری برای رسیدن به مثانه طی می کند. همچنین میزراه در مجاورت و نزدیکی رکتوم یا مقعد زنان قرار گرفته و باکتری ها به راحتی از رکتوم به سمت میزراه حرکت می کنند و باعث عفونت می شوند. آمیزش جنسی نیز یکی دیگر از دلایل ابتلا به عفونت است زیرا با این کار باکتری ها به مثانه وارد می شود. استفاده از دیافراگم یا زهدانپوش(به منظور پیشگیری از آبستنی) نیز می تواند منجر به عفونت شود زیرا دیافراگم به میزراه فشار آورده و مانع از دفع کامل ادرار و خالی شدن مثانه می شود. باقی ماندن ادرار در مثانه به مدت طولانی نیز امکان رشد باکتری ها را افزایش داده و احتمال عفونت بیشتر می شود.
* روش درمان
در صورت مشاهده علائم و شرح آن به پزشک، آزمایش ادرار به منظور تشخیص عفونت انجام می شود و با تجویز آنتی بیوتیک قابل درمان است. معمولا علائم عفونت ۱ تا ۲ روز بعد از شروع درمان برطرف می شود اما لازم است که دوره درمان دارویی کامل شود.ممکن است در حین درمان، پزشک دارویی را تجویز کند که باعث کرختی و بی حسی دستگاه ادراری شود. این دارو باعث تغییر رنگ ادرار به نارنجی روشن می شود . پس با مشاهده این رنگ ادرار نگران نشوید.
شیوه مقابله با عفونت های مکرر دستگاه
برای حل این مسئله پزشک ممکن است دوز کمی از داروها را برای مدت طولانی تجویز نماید تا مانع از برگشت عفونت شود. اگر بعد از آمیزش جنسی مبتلا به عفونت می شوید پزشک آنتی بیوتیکی ضعیف تجویز خواهد کرد تا بعد از آمیزش مصرف نموده و مانع از بروز عفونت شوید.
روش های پیشگیری از عفونت
۱- به مقدار کافی آب بنوشید تا باکتری ها به طور کلی دفع شود.نوشیدن آب میوه کران بری نیز برای پیشگیری از بروز عفونت دستگاه ادراری مفید است.اما اگر در حال مصرف داروی وارفارین(کوماتین) هستید قبل از مصرف این نوشیدنی با پزشک خود مشورت کنید.
۲- ادرار خود را برای زمان طولانی نگه ندارید.
۳- در هنگام طهارت ، خود را از سمت جلو به عقب بشویید.
۴- بعد از آمیزش بهتر است برای دفع ادرار اقدام کنید تا باکتری ها دفع شود.
۵- در هنگام آمیزش جنسی از ژل موضعی و مخصوص استفاده کنید.
۶- اگر به طور متوالی مبتلا به عفونت دستگاه ادراری می شوید نباید از دیافراگم برای پیشگیری از بارداری استفاده کنید. شاید بهتر است روش دیگری را استفاده کنید.

خطرات احتمالی عفونت دستگاه ادراری
خوشبختانه با مصرف آنتی بیوتیک و مراقبت و درمان به موقع می توان مانع از پیشرفت عفونت دستگاه ادراری شوید. عفونت کلیه ها که مسئله ای جدی ، خطرناک و در خور توجه است با مصرف طولانی مدت آنتی بیوتیک قابل درمان است.

منبع:www.persianv.com

دکتر نازلی فراهانچی برادران در گفت‌وگو با خبرنگار «بهداشت و درمان» ایسنا واحد علوم پزشکی ایران، درمورد تحقیق خود گفت: عفونت‌های ادراری یکی از شایع‌ترین مشکلات دوران بارداری است که طیف وسیعی از علائم و نشانه‌ها از پیلونفریت (عفونت کلیوی) در مادر و جنین یا وجود عفونت ادراری بدون علامت (باکتری اوری) را شامل می‌شود.

وی با تاکید بر درمان آنتی بیوتیکی عفونت ادراری توسط پزشک در این دوران افزود: چنانچه این عفونت درمان نشود باعث عفونت کلیوی، کم خونی، فشارخون بالا، عفونت رحمی بعد از زایمان و همچنین سقط جنین خواهد شد.

دکتر فراهانچی برادران با اشاره به این که عفونت ادراری مادر، کم وزنی شدید و کاهش رشد داخل رحمی در جنین را موجب می‌شود، تصریح کرد: در نتایج به دست آمده از تحقیق مذکور که بر روی 100 بیمار مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان‌های فیروزگر و اکبر آبادی انجام شد، 36 بیمار دارای باکتری اوری (نوع بدون علامت) بودند که در 33 درصد از آنها کشت ادرار مثبت گزارش شده بود.

وی لزوم انجام این تحقیق را نبودن آمار مناسب در زمینه عفونت‌های ادراری در زنان باردار دانست و افزود: در حالی که تاکنون گفته می‌شد تنها 7 تا 10 درصد از مادران مبتلا به این عفونت می‌شوند، اما طبق مطالعات جدید رقمی معادل 36 درصد از زنان باردار

دکتر فراهانچی برادران، طول مجرای ادراری کوتاه در زنان، ‌فشار ناشی از رحم به مثانه در هنگام حاملگی و بزرگ شدن حجم مثانه، دیرتر خارج شدن ادرار و همچنین مقاربت در این دوران را از علل اصلی بالا رفتن ریسک عفونت ادراری در زنان حامله دانست و افزود: بیماری‌هایی همچون دیابت، نقص سیستم ایمنی و ناهنجاری دستگاه ادراری نیز رابطه مستقیمی با عفونت ادراری دارند.

وی در پایان آزمایش ادرار بعد از تشخیص حاملگی را مهمترین فاکتور شناسایی و درمان عفونت ادراری در زنان باردارعنوان کرد و گفت: براساس نتایج حاصله، حاملگی در سن بالا و انجام سزارین در زایمان قبلی نیز احتمال ابتلا به این عفونت را افزایش می‌دهند. دارای این باکتری هستند.

منبع:parsiteb.com

بعد از ظهر یک روز گرم تابستانی مردی حدودا 30 ساله وارد مطب می‌شود که حال و احوال خوبی ندارد و از درد زیر شکم به خود می‌پیچد.

بیمار به پزشک می‌گوید: مدت 2 روز است که دچار سوزش ادرار مختصر شده است، اما توجهی بدان نمی‌کرده و از حدود 4 ساعت پیش دچار درد شدیدی در ناحیه زیر شکم شده که با تب همراه است.

سوالاتی که پزشک را در تشخیص بیماری یاری می‌دهد:

سوالاتی که پزشک را در تشخیص بیماری یاری می‌دهد:

1 ــ در چند روز گذشته ارتباط جنسی مشکوکی داشتید یا خیر؟

2 ــ آیا تغییری در رنگ ادرار خود احساس کرده‌اید؟

3 ــ آیا در هنگام دفع مدفوع نیز دچار درد می‌شوید یا خیر؟

4 ــ آیا در چند وقت گذشته دچار تب‌های شبانه می‌شدید؟

پزشک معاینه می‌کند

همان‌طور که از صحبت‌های بیمار مشخص شد، همه داستان از یک سوزش ادرار آغاز شده است و در حال حاضر بیمار از درد در ناحیه زیر‌‌شکم شکایت دارد. پس حتما مشکل یک جایی حول و حوش سیستم ادراری است. از این‌رو پزشک ابتدا شکم بیمار را معاینه می‌کند.

با لمس شکم و پهلو‌ها، بیمار از درد زیر شکم شکایت دارد و در پهلو‌ها دردی را احساس نمی‌کند، اما مشکل اصلی بیمار در ناحیه زیر بیضه هاست. از این‌رو پزشک با معاینه پروستات بیمار متوجه مسبب اصلی درد بیمار می‌شود، زیرا در معاینه، بیمار درد بسیار شدیدی را در ناحیه پرینه خود احساس می‌کند. در ضمن آزمایش ادرار بیمار، عفونت شدیدی را در ادرار نشان می‌دهد که البته منبع عفونت، پروستات بیمار است. کشت ادرار مثبت می‌شود و شک پزشک به یک عفونت شایع در مردان بیشتر می‌ گردد.

آیا پزشک به تشخیص رسیده است؟

اگر همه علائم بیمار را کنار هم بگذارید، یک سناریوی کامل از یک بیماری حاد ادراری تناسلی شـکـل مـی‌گـیـرد کـه پـیـکـان ایـن عـفونت حاد، پروستات را مورد هدف قرار می‌دهد.

پروستاتیت یا عفونت حاد پروستات نام بیماری‌ای است که با علائمی همچون سوزش شدید ادرار، تکرر ادرار، تغییر رنگ ادرار به صورت قرمز شدن و از همه مهم تر احساس درد شدید در ناحیه پرینه خود را نشان می‌دهد. می‌بایست به همه این علائم تب شدید را نیز اضافه کرد.

همان‌طور که گفتیم پزشک با انجام یک آزمایش ادرار کامل، به راحتی به تشخیص پروستاتیت می‌رسد.

نکات مهم از زبان پزشک

1 ــ این بیماری عفونی حاد، ارتباط مستقیمی با انجام روابط جنسی مشکوک و آلوده دارد. البته به این معنا نیست که همه افراد مبتلا به این بیماری، حتما این نوع روابط را تجربه کرده‌اند. نخیر، بلکه به این معنا است که این نوع روابط زمینه‌ساز این مشکل است.

2 ــ درمان هر چه سریع تر این بیماری، جزو اصول برخورد با این بیماری است، زیرا تاخیر در درمان، بـه وخـیم‌تر شدن این بیماری کمک می‌کند.

3 ــ درمان این بیماری شامل درمان کمکی و درمان تزریقی است. از این‌رو اگر این بیماری را داشـتـیـد و پـزشـک بـه شـمـا کرد در بیمارستان بستری شوید، تعجب نکنید، بلکه خود را برای یک بستری چند روزه آماده کنید.

4 ــ عقیم شدن فرد مشکلی اجتناب‌ناپذیر، به دنبال این بیماری ا‌ست، از این‌رو موضوع را جدی‌تر بگیرید

منبع:tebyan.net

خیلی از زنان، صحبت کردن درباره مسایل بهداشتی خود را خوب نمی‌ دانند و از اظهار مشکلات بهداشتی‌ شان و چاره‌ جویی برای رفع آن پرهیز می‌ کنند.

برخی مادران نیز به علت نداشتن اطلاع کافی، به دختران خود توصیه‌ های نادرستی درخصوص بهداشت فردی می ‌کنند؛ مثلا شستن ناحیه تناسلی با صابون ‌های معمولی و این قبیل توصیه‌ های اشتباه. اما این قبیل اشتباهات در برخی موارد بسیار زیان بار است و تبعات سنگینی به دنبال دارد.

پوست در خارجی ‌ترین بخش خود لایه ‌ای به نام لایه شاخی دارد که لایه‌ های زیرین را در مقابل عوامل محیطی محافظت می‌ نماید. به دلیل وجود نداشتن این لایه در بافت مخاطی واژن این ناحیه در مقابل موجوداتی مثل باکتری ‌های بیماری‌ زا و قارچ‌ ها بسیار آسیب ‌پذیر است. در واژن نرمال انواع گوناگونی از باکتری‌ های هوازی و بی‌ هوازی یافت می ‌شود ولی نسبت این موجودات در تعادل صحیحی هستند.

در واژن سالم، لاکتوباسیل‌ ها که جزو باکتری‌ های مفیدند، گونه غالب ‌اند. لاکتوباسیل‌ها گلیکوژن تولید شده توسط سلول‌ های مخاط واژن را به گلوکز و سپس با متابولیسم گلوکز، آن را به اسید لاکتیک تبدیل می ‌کنند. لاکتوباسیل‌ها علاوه بر واژن در بافت مخاطی دهان و روده نیز یافت می ‌شوند. بیش از 125 گونه لاکتوباسیل شناخته شده که تنها چند نوع آن در واژن است.

برخی از انواع لاکتوباسیل‌ها اسید لاکتیک تولید می ‌کنند که با اسیدی کردن محیط نقش دفاعی قابل توجهی را ایفا می ‌کنند. بعضی دیگر از آن ها علاوه بر لاکتیک اسید ماده ضدعفونی ‌کننده طبیعی دیگری به نام پراکسید هیدروژن تولید می‌ کنند که سبب تقویت مضاعف دفاع واژن می ‌شود. تولید اسیدلاکتیک سبب اسیدی بودن این محیط می ‌شود که چون لاکتوباسیل‌ها در محیط اسیدی قادر به ادامه زندگی هستند و از طرفی باکتری‌‌ های بیماری ‌زا نیز در این محیط قادر به رشد و تکثیر نمی ‌باشند سبب تعادل میان باکتری‌ های مفید و بیماری ‌زا و نهایتا سلامت واژن می ‌شود بنابراین سلامت واژن به تعادل PH آن وابسته است.

PH واژن در دوره زندگی زنان از خردسالی تا یائسگی تغییر می ‌کند و این مربوط به تغییرات هورمونی است. PH نرمال واژن در طول بلوغ تا بزرگسالی است(سنین باروری) 8/3 تا 2/4 می‌باشد، در حالی که PH ترشحات واژینال عفونی شده بیش از 7/4 است. با به هم خوردن تعادل pH در این ناحیه، باکتری‌ های گاردنلای واژن تولید پروتئینی می‌ کنند و باکتری ‌های بی ‌هوازی با آنزیمی که دارند با از بین رفتن لاکتوباسیل‌های مفید، سبب ایجاد بوی ناخوشایندی شبیه ماهی می ‌‌شوند که به عنوان یکی از علایم آغازین عفونت تلقی می ‌شود.

عوامل بر هم زننده ی محیط اسیدی

* یکی از مهم‌ترین عوامل بر هم زننده محیط اسیدی این ناحیه، کف ناشی از شوینده‌ های نامناسب است که حین شستشوی فردی به خاطر آناتومی خاص این ناحیه وارد واژن می ‌شود. استفاده مکرر از این شوینده‌ ها به خاطر قلیایی بودن آنها PH این ناحیه را بالا برده و موجب فراهم شدن محیط مساعد جهت رشد و تکثیر باکتری ‌های گاردنلایی و از بین رفتن باکتری ‌های مفید تولید کننده اسید لاکتیک و درنهایت افزایش احتمال ابتلا به عفونت واژن می ‌شود.

* از عوامل مهم دیگری که تعادل اسید را متاثر می‌کند، ترشحات جنسی مردانه است. از آنجایی که ترشحات جنسی مردانه دارای PH خنثی یعنی حدود 7 است، هنگام ورود به واژن، PH محیط را بالا می‌برد و زمینه را جهت ابتلا به عفونت فراهم می ‌کند.

* همین مساله هنگام قاعدگی نیز صادق است زیرا PH خون خنثی و حتی کمی قلیایی است و به همین دلیل حین قاعدگی بوی شبیه ماهی بیشتر حس می ‌شود.

استفاده از آنتی ‌بیوتیک سبب از بین رفتن باکتری ‌های خوب علاوه بر باکتری‌ های بد می ‌شود که خود احتمال بروز عفونت را بیشتر می‌ کند.

شستشوی داخل واژن نه تنها سبب از بین رفتن باکتری‌ های بیماری ‌زا نمی‌ شود بلکه سبب انتقال این باکتری ‌ها به مناطق داخلی ‌تر واژن می‌ شود.

استفاده از صابون‌ های ضد عفونی کننده نیز سبب از بین رفتن باکتری ‌های مفید می ‌شود.

عدم استفاده از وان و جایگزین نمودن آن با دوش گرفتن می ‌تواند در این راستا به حفظ سلامت کمک کند.

و در نهایت بانوان همواره باید دو نکته مهم را در راستای حفظ سلامت و بهداشت فردی خود به خاطر بسپارند:

1- شوینده‌های دارای PH اسیدی نقش مهمی در حفظ PH اسیدی واژینال دارد.

2- حضور اسید لاکتیک در شوینده‌ مناسب به دفاع علیه باکتری‌ های مضر کمک می‌ کند.

نشانه‌ های عفونت واژن

در معاینات بالینی، تشخیص 3 نشانه از 4 نشانه‌ زیر تاییدی بر ابتلا به عفونت است:

1- تغییر ترشحات از حالت نرمال

الف) ترشحات رقیق مانند شیر به رنگ سفید یا خاکستری با بوی زننده احتمال ابتلا به عفونت باکتریایی واژن را نشان می ‌دهد.

ب) ترشحات غلیظ و کف مانند زرد مایل به سبز با بوی بد احتمال ابتلا به تریکومونازیس را نشان می ‌دهد.

ج) ترشحات سفت و سفید پنیری و بدون بو نشانه بروز عفونت قارچی است.

2- مشاهده سلول‌ های گلوله ‌ای که در واقع سلول‌ های مخاطی احاطه شده توسط باکتری ‌ها پوشانده شده‌ هستند در زیر میکروسکوپ

3- PH بالاتر 5/4 مایعات واژن

4- ایجاد بوی ماهی با افزودن قلیا

منبع:tebyan.net

در بانوان غدد داخل واژن و دهانه رحم به طور مداوم مقدار کمی مایع ترشح می کنند. این مکانیسم کمک به سلامت و پاک شدن مجرای تناسلی می کند. این ترشحات اکثراً بیرنگ و یا حداکثر شیری کم رنگ و بدون بو هستند، ولیکن بسته به سیکل ماهیانه در خانم ها رنگ و غلظت آن تغییر پذیر است. به طوریکه در زمان تخمک گذاری، حاملگی،شیر دادن و نزدیکی جنسی مقدار این ترشحات بیشتر می شود . بنابراین با توجه به نکات ذکر شده باید توجه داشت که افزایش ترشحات واژن در زنان در بسیاری موارد طبیعی است، به ویژه اینکه ترشحات باعث مرطوب شدن مجرای تناسلی زنان می شود،که این خود کمک بسیار در پیشگیری از بیماری گوناگون در این ناحیه می کند.

چه زمانی این افزایش ترشح طبیعی نیست؟

اگر افزایش ترشح باعث تغییر رنگ، بو ، التهاب ناحیه تناسلی، خارش، سوزش بشود غیر طبیعی خواهد بود به ویژه اینکه اگر بیمار در زمان عادت ماهیانه نباشد ولیکن ترشح خونی داشته باشد، حتماً باید به پزشک مراجعه کند.

چه چیز باعث این تغییرات می شود؟

هر عاملی که تغییر در محیط طبیعی واژن بدهد، و به عبارتی PH آن را تغییر بدهد، سبب افزایش ترشح غیر طبیعی از واژن می شود مانند: استفاده از بعضی صابونها، آنتی بیوتیکها، بیماری قند، حاملگی، عفونتها، و یا حتی پاک کردن مجرای تناسلی توسط اسپری های مخصوص ناحیه تناسلی و یا Vaginal douchمی توانند این مشگل را سبب شوند.

چگونه Vaginal Douching سبب عفونت می شود.؟

بسیاری از بانوان فکر می کنند این روش بسیار خوبی برای پاکیزه نگهداشتن واژن است. اگر چنانچه احساس بو در ناحیه تناسلی می کنید این بو اکثراً از قسمت خارجی دستگاه تناسلی است و شما می توانید با آب و صابون قسمت خارجی دستگاه تناسلی را تمیز نگاه دارید و همان حمام روزانه برای این پاکیزگی کافی است.

در حالیکه با گرفتن دوش واژینال و استفاده از مواد شیمیائی محیط طبیعی واژن را به هم می ریزید که این خود سبب عفونت می شود. از طرفی دیگر توسط Vaginal Douching (شستشوی واژن) باکتریهای موجود در واژن را به قسمت دهانه رحم خود و خود رحم روانه می کنید که این خود سبب عفونت در این نواحی خواهد شد.

چه عوامل دیگری سبب افزایش ترشح واژن می شوند؟

افزایش ترشح واژن به گونه غیر طبیعی به دلایل گوناگون خواهد بود که به طور کلی به نام Vaginitis نامیده می شوند.

1- عفونتهای قارچی واژن

درواژن زنان قارچ به مقدار کم به طور طبیعی زندگی می کند، محیط اسیدی واژن مانع از رشد این قارچها می شود. حال اگر به دلیلی از اسیدی بودن محیط واژن کاسته شود قارچها رشد بیشتر خواهند کرد و سبب عفونت قارچی در واژن می شوند. حاملگی، بعضی از آنتی بیوتیکها، مصرف قرصهای جلوگیری از حاملگی، بیماری قند، استفاده از کورتون ، زمان سیکل ماهیانه، روابط جنسی، نیز از عواملی هستند که باعث تغییر محیط طبیعی واژن و افزایش رشد قارچها و در نتیجه باعث عفونت در واژن می شوند.

علائم عفونت قارچی چیست؟

باید بگویم که این بیماری بسیار شایع است. بیمار احساس نارحتی در ناحیه تناسلی دارد که به صورت سوزش، خارش در دهانه واژن و در قسمت خارجی ناحیه تناسلی احساس می شود. ترشحات واژن به رنگ سفید و بسیار غلیظ در می آید که می توان آن را به شکل تکه های ریز پنیر مانند دید. بیمار احساس سوزش در زمان نزدیکی دارد. و همینطور احساس تورم در قسمت خارجی دستگاه تناسلی می کند.

ولیکن به یاد داشته باشید که اگر مکرراً و یا به گونه شدید بیماری مبتلا شوید که گاهی هم به درمان جواب نمی دهد و بلافاصله پس از درمان بیماری باز می گردد باید از نظر سایر بیماریهای سیستمیک به ویژه بیماری قند بررسی شوید.

چگونه درمان می شوید؟

درمان این بیماری بسیار ساده و معمولا با استفاده از کرمهای موضعی ضد قارچ مخصوص دستگاه تناسلی بانوان و یا گاهی هم اگر قادر به استفاده از کرم واژینال نباشید، با خوردن دارو درمان پذیر می باشد. گاهی توسط داروهائی که احتیاج به نسخه پزشک ندارد این بیماری به راحتی درمان پذیر است. ولیکن باز هم تکرار می کنم، چنانچه حامله هستید و یا به طور مکرر درگیر این بیماری می شوید، باید حتماً به پزشک خود مراجعه کنید که علت اصلی را جویا شوید.

چگونه از ابتلا مکرر به این بیماری پیشگیری کنیم؟

به نکات زیر توجه داشته باشید.

•حتماً از شورت های کتانی استفاده کنید.

• تا آنجا که ممکن است از پوشیدن شورت های پلاستیکی و یا بسیار تنگ و چسبان خودداری کنید.

از کاغذهای توالت حاوی مواد معطر و رنگی، Tampon، Pad های معطر و Bubble Bath و یا به طور کلی نشستن در وان حمام پرهیز کنید.

• اگر باز هم گرفتار عفونت مکرر قارچی واژن شدید به پزشک خود حتماً مراجعه کنید به دو دلیل نخست اینکه ممکن است علت بیماریهای سیستمیک بدن باشد و دو م گاهی لازم است که پزشک شما را برای مدت چند ماهی روی درمان بگذارد که از تکرار عفونت جلوگیری شود.

آیا همسر و یا دوست پسر شما باید درمان بشود؟

در این عفونت یا ر شما احتیاج به درمان ندارد و این بیماری اکثراً او را گرفتار نخواهد کرد مگر اینکه همسر شما مشکل دیگری ازنظر بیماری سیستمیک داشته باشد.

عفونت های میکروبی واژن

این عفونت Bac terial Vaginitis خوانده می شود.

محیط واژن حاوی نوعی باکتری است که به نام باکتری خوب واژن معروف است و همینطور حاوی باکتری دیگری است که به نام Anacrobes نامیده می شوند. گاهی بدون دلیل ویژه این نوع باکتری بیش از انداره رشد کرده و سبب بیماری می شوند.

چه علائمی دارند؟

گاهی بیمار اصلاً علائمی ندارد، گاهی این بیماری سبب افزایش ترشح واژن می شود که اکثراً آبکی است. یا گاهی رنگ زرد کمرنگ یا پررنگ تر دارد. گاهی بودار می شود که به اصطلاح Fishy Smell خوانده می شود که بیماران این بو را اکثراً پس از نزدیکی با همسر احساس می کنند، و گاهی بیمار احساس سوزش و خارش دارد.

چگونه تشخیص داده می شود؟

به پزشک مراجعه کنید. ترشح شما را در مطب آزمایش می کند و بلافاصله تشخیص داده خواهد شد.

آیا این نوع عفونت ازطریق نزدیکی منتقل می شود؟

اگر چه این بیماری در بانوانی که فعالیت جنسی دارند بیشتر دیده می شود ولیکن ارتباطی به نزدیکی ندارد و یار مقابل هم احتیاج به درمان ندارد. مگر اینکه بیمار مکرراً گرفتار این بیماری بشود.

چگونه درمان می شود؟

با تمام سادگی این بیماری احتیاج به درمان دارد چراکه اگر درمان نشود عفونت به سمت دهانه رحم، رحم و لوله ها می رود و سبب مشکلات بسیار و بدتری خواهد شد. به ویژه اگر اینکه زن حامله باشد. این بیماری را می شود به طور موضعی و یا خوراکی درمان کرد ولی درمان این بیماری حتماً احتیاج به مراجعه به دکتر و نسخه پزشک دارد .

عفونت شایع دیگر واژنTrichumoniasis است

عامل این بیماری یک نوع انگل به نام تریکومونا است که اکثراِ در اثر نزدیکی با فرد مبتلا ، بیمار درگیر آن خواهد شد. گاهی بیمار مدتها این بیماری را دارد بدون اینکه علائمی داشته باشد.

چه علائمی دارد؟ افزایش ترشح واژن، تغییر رنگ آن به صورت آبکی، یا زرد رنگ و یا گاهی سبز کمرنگ، بوی بد، خارش و سوزش، درد و سوزش در هنگام دفع ادرار از علائم آن است. اکثراً احتیاج به درمان خوراکی دارد. در این نوع گرفتاری همسر بیمار هم بهتر است که درمان بشود.

در اینجا باید یاد آور شوم که عفونتهای دیگر ناحیه تناسلی در ارتباط با رابطه جنسی ونزدیکی بیمار به آنها مبتلا می شود ازقبیل «کلامید یا»، سوزاک، هم می تواند سبب افزایش ترشح واژن بشود، ولیکن اینها عفونت هائی هستند که ابتدا دهانه رحم را گرفتار می کنند و گاهی تنها علامت آنها افزایش ترشح واژن است که در این نوع عفونتها زن و مرد هر دو باید درمان بشوند. ولیکن به خاطر داشته باشید که در این مقاله فقط سخن بر سر عفونت های شایع ناحیه واژن است نه سایر قسمتهای تناسلی

نکاتی که برای پیشگیری از عفونت واژن باید رعایت شود.

1- هرگز از Vaginal douche استفاده نکنید

2- از مواد عطری- اسپری عطری، Tamponsو همینطور از Pad های معطر در زمان خونریزی ماهیانه پرهیز کنید.

3- همیشه شورت های کتانی که زیاد هم تنگ و چسبان نباشند، بپوشید.

4- همیشه ناحیه تناسلی و مقعد را از جلو به عقب پاک کنید این روش تا آنجا که ممکن است از انتقال عفونت از ناحیه رکتوم به واژن جلوگیری خواهد شد.

5- گاهی این خارش و سوزش در ناحیه تناسلی ممکن است به دلیل آلرژی به مواد پاک کننده باشد در این صورت بهتر است که پودر لباسشوئی و کاغذ یا مایع نرم کننده پارچه را در موقع شستشو عوض کنید.

6- گاهی کاندوم یــــا «دیافراگم» و یا Sperm Killing Gel که برای پیشگیری از حاملگی مصرف می شود ممکن است سبب حساسیت و خارش و سوزش در ناحیه واژن بشود، در اینصورت بهتر است روش دیگری را جایگزین کنید.

7- پس از دوش روزانه ناحیه خارجی تناسلی را با حوله خوب خشک کنید.

منبع : ashena.com

وجود‌ نوعی جلبک سبز و رشد‌ آن د‌ر منبع اصلی که بطری‌های آب معد‌نی از آن تهیه می‌شود‌ باعث کد‌ری و سبزی رنگ آب می‌شود‌ که از علائم ناسالم‌بود‌ن آن است.
روزهای گرم سال شاید‌ با خاطرات شیرین تعطیلات تابستانی و گرد‌ش و تفریح معنا شود‌، اما این ایام همواره با مخاطراتی همراه است که می‌تواند‌ سلامت افراد‌ی که رعایت نکات بهد‌اشتی را جد‌ی نمی‌گیرند‌، تهد‌ید‌ کند‌ و بعضاً آنها را روانه د‌رمانگاه و حتی بیمارستان کند‌.
بیماری‌هایی که سلامت مرد‌م را د‌ر روزهای گرم سال تهد‌ید‌ می‌کنند‌ به مراتب شایع‌تر و خطرناک‌تر از بیماری‌هایی هستند‌ که شاید‌ د‌ر زمستان گرفتار آنها شویم. بنابراین، فصل تابستان علاوه بر روزهای گرمی که با آفتاب سوزان د‌ر برخی مناطق کشور همراه است، زمینه شیوع انواع بیماری‌های عفونی، پوستی و... را به د‌نبال د‌ارد‌ که د‌ر صورت رعایت نکرد‌ن نکات و موارد‌ بهد‌اشتی، باید‌ هم گرما و هم بیماری تابستان را تحمل کرد‌.

● شنا د‌ر آب‌های آلود‌ه
د‌ر حالی از استخرها به عنوان یکی از مکان‌های محتمل د‌ر انتقال بیماری‌های عفونی نام برد‌ه می‌‌شود‌ که مهند‌س رضا غلامی، رئیس اد‌اره بهد‌اشت مواد‌ غذایی و اماکن عمومی وزارت بهد‌اشت، از بازرسی هر د‌و هفته یک بار استخرها د‌ر کشور طی فصل تابستان خبر می‌د‌هد‌.
د‌کتر محمد‌مهد‌ی صابری، متخصص گوش و حلق و بینی، التهاب گوش میانی را از بیماری‌هایی می‌د‌اند‌ که انتقال ‌آن از طریق شنا کرد‌ن د‌ر استخر شایع است.
لازم است بد‌انیم بیماری التهاب گوش میانی همواره با سورش، خارش، د‌رد‌ و حتی ترشح د‌ر مجرای خارجی گوش همراه است و باعث ناراحتی افراد‌ می‌شود‌. د‌ر صورت ابتلا به این عارضه، باید‌ مجاری گوش را تا حد‌ امکان خشک نگاه د‌اشت و د‌اروهای ضد‌میکروبی مصرف کرد‌.
عفونت چشمی نیز یکی د‌یگر از بیماریهای منتشره از طریق آب‌تنی د‌ر استخر است. التهاب ملتحمه چشم که از طریق تماس چشم با آب آلود‌ه ایجاد‌ می‌شود‌، با سوزش چشم، قرمزی، ریزش اشک، ترشحات چسبناک و چرکی همراه است. افراد‌ی که مبتلا به این نوع ناراحتی هستند‌، تا زمانی که کاملاً بهبود‌ نیافته‌اند‌، نباید‌ به استخرها رفت و آمد‌ کنند‌.
به گفته رئیس اد‌اره بهد‌اشت مواد‌ غذایی و اماکن عمومی وزارت بهد‌اشت، یکی از موارد‌ نظارت بر استخرها، کلرسنجی است که صورت می‌گیرد‌.
شرط رعایت بهد‌اشت استخرها، حد‌اقل یک و حد‌اکثر سه میلی‌گرم کلر د‌ر هر لیتر آب است. همچنین، شست و شوی مرتب استخر، گند‌زد‌ایی، د‌اشتن فاضلاب وسرویس‌های بهد‌اشتی و د‌ر صورت د‌اشتن بوفه، رعایت سلامت مواد‌ غذایی و خوراکی که عرضه می‌شود‌، از جمله موارد‌ی است که باید‌ د‌ر بازرسی از استخرها به آنها توجه جد‌ی شود‌.
غلامی، با مطلوب توصیف کرد‌ن وضعیت بهد‌اشتی استخرها د‌ر سال‌های اخیر نسبت به یکی د‌و د‌هه قبل، می‌گوید‌: البته کنترل وضعیت بهد‌اشتی استخرها د‌ر شهرهای بزرگ نسبت به شهرهای کوچک ممکن است هر ماه یک نوبت صورت بگیرد‌ و این به خاطر کمبود‌هایی است که د‌اریم.
● آب‌های نوشید‌نی ناسالم و غیربهد‌اشتی
توجه به یک سری نکات ساد‌ه بهد‌اشتی د‌ر فصل گرما می‌تواند‌ از بروز بسیاری از بیماری‌های واگیرد‌ار جلوگیری کند‌. از جمله اینها، می‌توان به استفاد‌ه نکرد‌ن از آب‌های غیربهد‌اشتی اشاره کرد‌. متأسفانه برخی از شهروند‌ان بد‌ون توجه به این قبیل موارد‌، د‌ر زمانی که بیرون از منزل د‌چار تشنگی می‌شوند‌، با د‌ید‌ن اولین شیر‌ آب و...، خود‌ را سیراب می‌کنند‌، غافل از اینکه شاید‌ آن آب سالم نبود‌ه و می‌تواند‌ زمینه انتقال انواع بیماری‌های عفونی و... را فراهم سازد‌.
د‌ر فصل تابستان استفاد‌ه از آب معد‌نی افزایش پید‌ا می‌کند‌ و د‌ر این میان عد‌ه‌ای سود‌جو با توجه به نیاز مرد‌م برای استفاد‌ه از آب معد‌نی که د‌ر بطری‌ها به فروش می‌رسد‌، آب‌های غیربهد‌اشتی را روانه بازار می‌کنند‌.
تغییر رنگ اب و همچنین مزه آن می‌تواند‌ یکی از نشانه‌های ناسالم بود‌ن این قبیل آب‌های معد‌نی غیربهد‌اشتی باشد‌.
د‌لیل تغییر رنگ بعضی آب‌های آشامید‌نی به خاطر رعایت نکرد‌ن فرایند‌ تولید‌آب معد‌نی است. وجود‌ نوعی جلبک سبز و رشد‌ آن د‌ر منبع اصلی که بطری‌های آب معد‌نی از آن تهیه می‌شود‌ باعث کد‌ری و سبزی رنگ آب می‌شود‌ که از علائم ناسالم‌بود‌ن آن است.
● انتقال بیماری از حیوان به انسان
بروسلوز یا همان تب مالت یکی از بیماری‌های مشترک بین انسان و د‌ام است که به صورت حاد‌ یا مزمن عارض می‌شود‌. این بیماری د‌ر حیوانات موجب مشکل د‌ر د‌ستگاه تناسلی و اد‌راری و د‌ر انسان هم معمولاً باعث تب، تعریق، ضعف و بی‌حالی و کاهش وزن می‌شود‌.
کارشناسان می‌گویند‌: تب مالت انسانی بازتاب مستقیم تب مالت د‌امی است و کنترل نکرد‌ن آن د‌ر د‌ام‌ها، د‌ر واقع کنترل و پیشگیری از این بیماری را د‌ر انسان سخت‌تر می‌کند‌. باکتری تب مالت قد‌رت تهاجمی زیاد‌ی د‌اشته و قابلیت نفوذ به پرد‌ه‌های مخاطی د‌هان، حلق، بینی، مخاط چشم و ریه‌ها را د‌ارد‌.
نکته مهم د‌ر مورد‌ تب مالت، د‌یر قابل تشخیص بود‌ن آن است، به این صورت که این بیماری به سختی تشخیص د‌اد‌ه شد‌ه و یا اصلاً تشخیص د‌اد‌ه نمی‌شود‌ و د‌ر مواقعی هم، موارد‌ تشخیص د‌اد‌ه شد‌ه گزارش نمی‌شود‌. به همین د‌لیل آگاه کرد‌ن پزشکان مراکز د‌ولتی و خصوصی و آزمایشگاه‌های تشخیص بروسلوز د‌ر ثبت و گزارش این بیماری ضروری است. با تمام این اوصاف و صرف نظر از این که شیوع تب مالت مربوط به سال گذشته باشد‌ یا همچنان هم اد‌امه د‌اشته باشد‌ یا خیر، به نطر می‌رسد‌ ناآگاهی نسبت به این بیماری یکی از د‌لایل عمد‌ه کنترل نشد‌ن تب مالت است.
د‌کتر مینو محرز، رئیس انجمن علمی بیماری‌های عفونی، استفاد‌ه از فرآورد‌ه‌های د‌امی همچون پنیر، خامه و... به صورت غیرپاستوریزه را، عامل شیوع تبت مالت به ویژه د‌ر بین ساکنان مناطق روستایی و صاحبان د‌امها عنوان می‌کند‌ و می‌گوید‌: د‌ر صورتی‌که بستنی‌ها از شیرهای غیرپاستوریزه به عمل‌ آمد‌ه باشد‌، می‌تواند‌ سلامت مصرف‌کنند‌گان را تهد‌ید‌ کند‌.
● یاد‌گاری گزش پشه خاکی
سالک به عنوان یک بیماری عفونی که انواع گوناگون د‌ارد‌، پوست، مخاط و احشاء بد‌ن را د‌رگیر می‌کند‌. براساس آنچه که پزشکان متخصص پوست عنوان می‌کنند‌، ضایعه این بیماری جلد‌ی حد‌ود‌ یک سال طول می‌کشد‌ و پس از بهبود‌،‌ جای زخم بر جای می‌ماند‌.
عامل ایجاد‌ سالک «لیشمانیا» نامید‌ه می‌شود‌ که یک موجود‌ تک‌سلولی است (جزء باکتری‌ها نیست و انگل محسوب می‌شود‌). لیشمانیا د‌ر بد‌ن موش زند‌گی می‌کند‌. یک نوع پشه بسیار کوچک به نام پشه خاکی موش را می‌گزد‌ و این انگل وارد‌ بد‌ن پشه می‌شود‌. این پشه کوچک که قد‌رت پرواز زیاد‌ی هم ند‌ارد‌، چنانچه شخصی را نیش بزند‌، این موجود‌ تک‌سلولی یعنی لیشمانیا وارد‌ پوست شخص شد‌ه و بیماری سالک را به وجود‌ می‌آورد‌.
سالک پوستی به د‌و صورت خشک و مرطوب د‌ید‌ه می‌شود‌. سالک خشک د‌ر بهار و اوایل تابستان شیوع د‌ارد‌. ابتد‌ا محل گزش پشه خاکی، به صورت یک برجستگی کوچک روی پوست است ولی بعد‌اً به صورت زخم د‌رمی‌آید‌ که قطر آن به چند‌ سانتیمتر هم ممکن است برسد‌. این ضایعات د‌رد‌ و خارش ند‌ارند‌. پس از حد‌ود‌ یک سال این ضایعه خوب می‌شود‌ و جای زخم آن باقی می‌ماند‌. چون پشه خاکی بیشتر صورت و د‌ست‌ها را که د‌ر معرض د‌ید‌ قرار د‌ارد‌، نیش می‌زند‌، محل سالک بیشتر د‌ر این مناطق از بد‌ن است.

منبع : انجمن گیگا پارس

عفونت‌ گردن‌ رحم‌ دو نوع‌ از این‌ بیماری‌ وجود دارد که‌ هر دو نوع‌ ممکن‌ است‌ مسری‌ باشند: عفونت‌ حاد گردن‌ رحم‌، که‌ معمولاً یک‌ عفونت‌ باکتریایی‌ یا ویروسی‌ با علایم‌ مخصوص‌ به‌ خود است‌؛ و عفونت‌ مزمن‌ گردن‌ رحم‌، که‌ یک‌ عفونت‌ طولانی‌مدت‌ است‌ و شاید بدون‌ علامت‌ باشد.
علایم‌ شایع‌
عفونت‌ حاد:
ترشح‌ ضخیم‌ و زرد رنگ‌
عفونت‌ مزمن‌:
ترشح‌ کم‌ و گاهی‌ بدون‌ جلب‌ نظر
کمردرد
احساس‌ ناراحتی‌ به‌ هنگام‌ ادرار
احساس‌ ناراحتی‌ به‌ هنگام‌ نزدیکی‌
عفونت‌ مزمن‌ و گسترده‌:
ترشح‌ زیاد
خونریزی‌ بین‌ دوره‌های‌ عادت‌ ماهانه‌
لکه‌بینی‌ یا خونریزی‌ پس‌ از نزدیکی‌

علل‌
عفونت‌ حاد گردن‌ رحم‌ معمولاً توسط‌ میکرب‌ سوزاک‌ یا میکربی‌ دیگر به‌ نام‌ کلامیدیا تراکوماتیس‌ ایجاد می‌شود. ویروس‌ هرپس‌ هم‌ ممکن‌ است‌ این‌ حالت‌ را ایجاد کند.
عفونت‌ مزمن‌ گردن‌ رحم‌، یا به‌ علت‌ تکرار عفونت‌ حاد رخ‌ می‌دهد یا به‌ علت‌ یک‌ دوره‌ عفونت‌ حاد که‌ به‌ مدت‌ کافی‌ درمان‌ نشده‌ و به‌ طور کامل‌ التیام‌ نیافته‌ باشد.
عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر
داشتن‌ چند شریک‌ جنسی‌
دیابت‌ شیرین‌
عفونت‌ حاد یا مکرر مهبل‌
پیشگیری‌
سالانه‌ برای‌ معاینه‌ و انجام‌ پاپ‌ اسمیر مراجعه‌ کنید.
از لباس‌ زیر نخی‌ استفاده‌ کنید. از لباس‌های‌ زیر با جنسی‌ پارچه‌هایی‌ که‌ اجازه‌ تهویه‌ هوا را نمی‌دهند اجتناب‌ کنید. در صورت‌ عدم‌ تهویه‌ مناسب‌ گرما و رطوبت‌، بروز عفونت‌های‌ مهبلی‌ یا گردن‌ رحم‌ افزایش‌ می‌یابد.

برای‌ جلوگیری‌ از عفونت‌های‌ آمیزشی‌ از کاندوم‌ استفاده‌ شود.
اگر عفونت‌ گردن‌ رحم‌ در اثر یک‌ بیماری‌ آمیزشی‌ ایجاد شده‌ باشد، شریک‌ جنسی‌ نیز باید درمان‌ شود.
عواقب‌ مورد انتظار
عفونت‌ خفیف‌ گردن‌ رحم‌ بدون‌ درمان‌ خوب‌ می‌شود.
عفونت‌ حاد گردن‌ رحم‌ که‌ در اثر بیماری‌های‌ آمیزشی‌ ایجاد شده‌، مسری‌ است‌ و با دارو خوب‌ می‌شود.
اغلب‌ موارد دیگر عفونت‌ گردن‌ رحم‌ را می‌توان‌ درمان‌ کرد. برای‌ تمام‌ زنانی‌ که‌ عفونت‌ گردن‌ رحم‌ دارند انجام‌ چکاپ‌ منظم‌ تا زمان‌ بهبود عفونت‌ ضروری‌ است‌.
عوارض‌ احتمالی‌
پولیپ‌ گردن‌ رحم‌
بیماری‌ التهابی‌ لگن‌ (گسترش‌ عفونت‌ به‌ اعضای‌ تناسلی‌ داخلی‌تر)
ندرتاً به‌ وجود آمدن‌ سلول‌های‌ بدخیم‌ در گردن‌ رحم‌
درمان‌

اصول‌ کلی‌
امکان‌ دارد آزمایشات‌ تشخیصی‌، شامل‌ کشت‌ ترشحات‌ و آزمایش‌ خون‌ باشد.
به‌ هنگام‌ درمان‌، به‌ جای‌ تامپون‌ از بالشتک‌های‌ بهداشتی‌ استفاده‌ کنید.
از دوش‌ مهبل‌ استفاده‌ نکنید مگر این‌ که‌ توصیه‌ شود.
درمان‌ ممکن‌ است‌ به‌ طرق‌ گوناگون‌ انجام‌ شود: تخریب‌ سلول‌های‌ غیرطبیعی‌ با سوزاندن‌ شیمیایی‌ (با نیترات‌ نقره‌)؛ کرایوتراپی‌ یا سرما درمانی‌ (تخریب‌ بافت‌ غیرطبیعی‌ با انجماد، معمولاً با نیتروژن‌ مایع‌)؛ یا سوزاندن‌ الکتریکی‌ (تخریب‌ بافت‌ غیرطبیعی‌ با گرمای‌ شدیدی‌ که‌ با جریان‌ الکتریکی‌ کنترل‌ شده‌ ایجاد می‌شود).
ندرتاً جراحی‌ (هیسترکتومی‌ یا همان‌ برداشتن‌ رحم‌) در مواردی‌ که‌ تخریب‌ بافتی‌ گسترده‌ وجود دارد.
داروها
آنتی‌بیوتیک‌ خوراکی‌
امکان‌ دارد کرم‌ها یا شیاف‌های‌ ضدویروسی‌ یا آنتی‌بیوتیکی‌ برای‌ مبارزه‌ با عفونت‌ تجویز شود.
فعالیت‌
هیچ‌ محدودیتی‌ برای‌ آن‌ وجود ندارد، تنها فعالیت‌ جنسی‌ باید تا زمان‌ بهبود عفونت‌ کنار گذاشته‌ شود.
رژیم‌ غذایی‌
رژیم‌ خاصی‌ توصیه‌ نمی‌شود.
در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید
اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان علایم‌ عفونت‌ گردن‌ رحم‌ را دارید.
اگر به‌ هنگام‌ درمان‌، ناراحتی‌ بیش‌ از یک‌ هفته‌ طول‌ بکشد یا علایم‌ بدتر شوند.
اگر خونریزی‌ یا تورم‌ بدون‌ توجیه‌ به‌ هنگام‌ درمان‌ یا پس‌ از آن‌ ایجاد شود.
اگر دچار علایم‌ جدید و غیرقابل کنترل شده اید. داروهای‌ مورد استفاده‌ در درمان‌ ممکن‌ است‌ عوارض‌ جانبی‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند. 

منبع : سایت ایران سلامت

عفونت نامشخص لوله ادرار

عفونت نامشخص لوله ادرار (ان اس یو) نوعی التهاب لوله ادرار در مردان است. این التهاب می تواند توسط انواع متعددی از عفونتها، خصوصاً کلامدیا ایجاد شود.
علایم و نشانه ها علایم ان اس یو ممکن است ماهها یا در برخی از مواقع، سالها در فرد ظاهر شود.

این علایم می تواند موارد زیر باشد:
* احساس درد یا سوزش هنگام دفع ادرار
* ظاهر شدن مایعی به رنگ سفید/برفی در انتهای آلت. این پدیده ممکن است صبحها بیشتر به چشم
آید.
* احساس نیاز مکرر به دفع ادرار در غالب موارد ممکن است علامت یا نشانه ای از این عفونت مشخص نباشد، اما بدان معنی نیست که امکان سرایت آن به همسرتان وجود ندارد.
چگونگی ایجاد بیماری ان اس یو تقریبا در اکثر موارد در اثر عفونت جنسی ایجاد می شود. در موارد بسیار نادری ممکن است در اثر واکنشهای آلرژیکی مثلاً نسبت به کف، پودر شوینده یا دیگر مواد شیمیایی ایجاد شود. دست کم تا دو ساعت پیش از مراجعه به پزشک یا درمانگاه از دفع ادرار خودداری کنید.
آزمایشهای طبی برای تشخیص بیماری
* معاینه ای از ناحیه تناسلی که توسط پزشک یا پرستار انجام می شود.
* با استفاده از یک دستمال پنبه ای-پشمی یا اسفنجی نمونه هایی از آلت یا مجرای ادرار گرفته می شود.
* نمونه ای از ادرار گرفته می شود.
هیچ یک از این آزمایشها نباید همراه با درد باشد اما ممکن است خوشایند هم نباشد.
تشخیص و درمان نمونه هایی که هنگام معاینه گرفته شده برای بررسی عفونت زیر میکروسکوپ مشاهده می شود.
در برخی از مراکز درمانی نتیجه این بررسی به سرعت آماده می شود. نمونه دیگری نیز برای اطمینان از وجود عفونت به آزمایشگاه ارسال می شود که نتیجه آن معمولاً در عرض یک هفته آماده می شود.
درمان آن به سادگی با قرصهای آنتی بیوتیک انجام می شود. اگر نسبت به هرنوع آنتی بیوتیکی حساسیت دارید حتماً آنرا با پزشک درمیان بگذارید. تمام کردن دوره درمان ضروری است و درصورت قطع شدن دوره درمان، ممکن است لازم باشد که مجدداً آنرا از ابتدا شروع کنید.
همسرتان نیز برای انجام معاینه باید به درمانگاه مراجعه کند.
پس از اتمام درمان برای اطمینان حاصل کردن از برطرف شدن عفونت، لازم است به مرکز درمانی مراجعه کنید. تا زمان مراجعت به درمانگاه و اطمینان از برطرف شدن عفونت، از انجام هرگونه فعالیت جنسی نافذ (یعنی ادخال آلت در مهبل، دهان یا مقعد) حتی با استفاده از کاندوم خودداری کنید.
عوارض بیماری ان اس یو ممکن است عود u۱۷۰۵ کند که اصطکاک زیاد هنگام نزدیکی یا مصرف الکل، امکان دارد باعث عود آن شود.
عوارض آن در مواقع نادری ممکن است شدید بوده و می تواند موارد زیر باشد:
* التهاب بیضه ها
* کاهش قدرت بارداری
* سندروم ریترز (که باعث التهاب چشمها، مفاصل و لوله ادرار شده و گاهی زخمهایی بر روی آلت یا کف پاها ایجاد می کند)
پس از درمان، همواره به خاطر داشته باشید که استفاده از کاندوم هنگام نزدیکی، خطر ابتلا یا سرایت بیماریهای مقاربتی را کاهش می دهد.

دکتر عمادی با بیان این که بیماریهای مقاربتی از طریق تماس جنسی منتقل می‌شوند، اظهار داشت: در اغلب موارد بیماریهای آمیزشی زمانی بروز می‌کنند که فرد شرکای جنسی متعدد داشته باشد. وی «سیفلیس» را یکی از بیماریهای مقاربتی دانست و گفت: این بیماری به شکل یک زخم در ناحیه تناسلی خودش را نشان می‌دهد که در صورت عدم درمانبه صورت علائم سرماخوردگی و ضایعات پوستی ظاهر می‌شود و در نهایت به صورت «سیفلیس ثالثیه» روی سیستم اعصاب مرکزی و قلب تاثیر می‌گذارد. دکتر عمادی افزود: بیماری مقاربتی «شانکرم سزم» که عامل آن، میکروبی به نام «هموفیلوس دکبری» است که یک زخم کثیف ترشح‌دار، چسبنده و دردناک است که معمولا بعد از یک دوره کمون کوتاه مدت علایم آن مشخص می‌شود.

وی ادامه داد: هرپس تناسلی (تب خال تناسلی) شایع‌ترین بیماری مقاربتی است که عامل آن ویروسی به نام «هرپس سیمپلکس» است. این متخصص، بیماری «سوزاک» را شایع‌ترین بیماری مقاربتی در دنیا دانست و گفت: این بیماری در اکثر افرادی که به آسیای میانه مسافرت می‌کنند دیده می‌شود. دکتر عمادی، ویروس ایدز» را یکی دیگر از بیماریهای مقاربتی دانست و گفت: این بیماری مقاربتی علاوه بر راه آمیزش، از طریق خون، مادر به فرزند، اعتیاد تزریقی منتقل می‌شود. وی ادامه داد: ‌در کشور ما در دهه 60 افرادی دچار این ویروس بودند که هر ماه مجبور بودند از فاکتورهای خونی استفاده کنند و در دهه 70 این ویروس در زندانها و معتادان تزریقی نیز نمایان شد. وی ادامه داد: متاسفانه در دهه 80 چهره انتقال این ویروس در کشور تغییر پیدا کرده و این ویروس از طریق تماس‌های جنسی آلوده شایع‌تر شده است. دکتر عمادی گفت: متاسفانه ویروس ایدز هیچ علامتی ندارد، در حالی که فرد مبتلا به ویروس می‌تواند دیگران را آلوده کند. وی با اشاره به این که علایم بیماری مقاربتی در مردان زودتر آشکار می‌شود، خاطرنشان کرد: آناتومی سیستم دستگاه تناسلی مردان باریک و به طول 15-12 سانتی متر است ولی در زنان طول آن 5-4 سانتی‌متر است به همین دلیل میکروب زودتر خودش را به دهانه رحم می‌رساند.
وی اضافه کرد: بافت دهانه رحم، اعصاب حسی ندارد بنابراین فرد هیچ دردی را حس نمی‌کند که به پزشک مراجعه کند ولی اگر عفونت فقط ناحیه واژینال را درگیر کند با علایمی چون ترشح و سوزش بروز می‌کند. این متخصص بیماریهای عفونی گفت: هر میکروبی از طریق خاصی وارد بدن می‌شود و تمایل دارد که یک بافت خاص را در بدن درگیر کند؛ میکروبهای مقاربتی هم از طریق ترشحات تناسلی منتقل می‌شوند، بنابراین هر چقدر این ترشحات کمتر با هم تماس پیدا کند انتقال آن نیز کمتر می‌شود .
 دکتر عمادی اظهار داشت: از آنجایی که بیماریهای مقاربتی تنها یک مشکل بهداشتی نیست بلکه یک مشکل اجتماعی و فرهنگی است که مسایل اقتصادی را نیز به دنبال دارد لازم است که تمام سازمانها و مردم، در کنترل و پیشگیری از آن با هم همکاری و مشارکت نمایند

 

بیماریهای آمیزشی عفونت هایی هستند که معمولاً از راه مقاربت انتقال می یابند و برخی از شایع ترین آنها عبارتند از : ( سیفلیس ، سوزاک ، آتشک ، لنفوگرانوماتوز آمیزشی ، گرانولوم انگونیال ، تورم غیر اختصاصی مجاری ادرار و بیماری تریکوموناس ) .

بیماری دیگری که در این بخش حائز اهمیت است ایدز می باشد و آمیزش جنسی یکی از راههای انتقال این بیماری است .

بیماریهای آمیزشی خصوصاً سیفلیس و سوزاک بعلت شیوع زیاد و عوارض متنوع ، تهدید مهمی برای محیط خانواده و اجتماع محسوب می شوند . بطور کلی در بعضی مناطق و کشورهای جهان سوم ، بین 10 تا 50 درصد جمعیت فعال از نظر جنسی ، حداقل به یکی از این بیماریها مبتلا هستند.

در ایران بیماریهای سیفلیس ، سوزاک و آتشک از اهمیت بیشتری برخوردارند .

ابتلا به این بیماریها ، معمولاً از راه مقاربت یا آمیزش جنسی به ویژه آمیزشهای نامشروع اتفاق می افتد . و به این ترتیب ، افراد فاسد با آمیزشهای نا مشروع مبتلا شده و بیماری را در خانواده منتشر می کنند.

منبع بیماری معمولاً بیمارانی هستند که دارای عفونت آشکار و یا غیر آشکار می باشند و زنان مبتلا به علت نگهداری بیشتر عوامل بیماریزا در دستگاه تناسلی و وجود عفونت غیر آشکار منبع خطرناکتری هستند ، در جوامع غربی ، فواحش و زنان ولگرد آماتور و شغلی منبع مهمی را تشکیل می دهند .

مهمترین عوامل مؤثر در انتشار واپیدمیولوژی بیماریهای آمیزشی ، عوامل مربوط به محیط و وضع اجتماعی هستند . ایمان ، اعتقادات مذهبی و خصوصیات پسندیده اخلاقی و اجتماعی در کاهش شیوع این بیماریها نقش مهمی دارند ولی در جوامعی که تماس و آزادی دختران و پسران و بی بندو باری وجود دارد ، شیوع بیماریهای آمیزشی نیز بیشتر به چشم می خورد . عوامل دیگری مانند هم جنس بازی ، از هم پاشیدگی کانون گرم خانوادگی ، جنگ و هجوم سربازان مهاجم ، توسعه مسافرتهای مختلف زمینی ، دریایی ، هوایی، توریستی ، نظامی ، ازدیاد و تراکم جمعیت در شهر ها ، ازدیاد کارگران فصلی و مهاجر ، خدمت سربازی و صنعتی شدن بسیاری از کشورهای در حال توسعه نیز در انتشار بیماری مؤثرند .

قحطی ، فقر و بیکاری خصوصاً در نسل جوان می تواند در شیوع بیماریهای آمیزشی مؤثر باشد . این بیماریها معمولاً در شهرها شایع تر از مناطق روستایی هستند ، چه شرایط انتقال بیماری در شهرها فراهم تر است و در بین شهر ها ، آنها که تحرک بیشتری دارند مانند بنادر مهم ، آلوده تر هستند .

مهاجرت روستائیان به شهرها در انتشار و توسعه بیماریهای آمیزشی مؤثر است و ضمناً مهاجران فصلی و سربازان در انتقال بیماری از شهرها به روستاها و تشکیل کانونهای آلوده خانوادگی نقش مهمی دارند .

بطور کلی بیماریهای آمیزشی حاد و مسری ، بیشتر در جوانان مشاهده می شوند و در بعضی جوامع به علت وضع اجتماعی و ضمناً بلوغ زود رس ، بیماری در نوجوانان نیز شایع است .

الکلیسم و مصرف بعضی مواد مخدر در انتشار و شیوع بیماری مؤثر است .

از نظر آمار ، ارقام دقیقی دربارۀ وضع بیماریهای آمیرشی در کشورها وجود ندارد ، زیرا افراد مبتلا ، اکثراً احساس گناه و شرم می کنند و عده ای حتی بیماری خود را بروز نمی دهند و بوسسیلۀ پزشکان خصوصی و داروخانه ها تحت درمان قرار می گیرند ، ولی با توجه به آمارهای موجود ، شیوع بیماریهای آمیزشی با کشف پنی سیلین رو به تنزیل گذاشت و در سال 1957 به حداقل رسید و از آن به بعد در کشورهای در حال توسعه ، سزیعاً ازدیاد و افزایش یافت و حتی در بعضی کشورهای شیوع بیماری تا4  برابر گزارش شده است .

صرف نظر از تغییرات اجتماعی که ذکر شد ، تصور غلط کفایت درمان کوتاه مدت برای بیماری ، از بین رفتن و کاهش ترس و نگرانی از بیماری ، بی اعتنایی به آن و جایگزینی بعضی آنتی بیوتیکهای کم اثر در درمان، نقش مهمی در افزایش بیماریهای آمیزشی دارند .

کنترل و پیشگیری بیماریهای آمیزشی

اصول بیماریهای آمیزشی ، شامل انجام اقدامات عمومی جهت ارتقاء بهداشت عمومی ، محافظت جامعه از بیمارها ، برقراری تسهیلات برای تشخیص درمان فوری و اصرار در کنترل بیماران در دورۀ سرایت بیماری است .

برای مبارزه با بیماریهای آمیزشی ، همکاری گروههای مختلف اجتماعی ، مانند پزشکان ، کارکنان بهداشتی ، روحانیوون ، مبلغان مذهبی و نیروهای انتظامی لازم و ضروری است . در ضمن لازم است با وضع قوانین و مقررات ، پزشکان خصوصی را ملزم به گزارش موارد بیماری نمود .

اقدامات کلی کنترل و پیشگیری شامل ، آموزش بهداشت ، بیماریابی فعال ، ایجاد درمانگاهها و تسهیلات درمانی ، تشویق به درمان مبتلایان ، اجرای درمان مناسب و کافی برای بیماران ، بررسی مستمر موارد تماس ، مبارزه با فحشاء و کنترل بیماری در آنها و اصلاحات وضع اجتماعی و اقتصادی بعضی گروههاست .

منبع:http://taksetareh135.blogfa.com/cat-48.aspx

تبخال یک عفونت ویروسی است که به صورت زخم اولیه موضعی با تمایل به بهبودی و عود مجدد موضعی تظاهر می کند . عامل عفونی آن هرپس سیمپلکس نوع ۱ و ۲ می باشد . هر دو نوع این ویروسها می توانند آلودگی مجاری تناسلی یا مخاط دهان را باعث گردند .

نوع شماره ۲ این بیماری عامل ایجاد تبخال تناسلی است که خاص بزرگسالان بوده و از طریق ارتباط جنسی منتقل می شود .

بخال تناسلی ممکن است پس از اولین آلودگی با ویروس و یا در اثر فعال شدن عفونت مخفی ایجاد شده و ممکن است نشانه های بالینی داشته و یا مخفی بماند .

در خانمها محل ابتدائی تظاهر ضایعات ، واژن و دهانه رحم است در حالیکه پس از عود ، زخمها در واژن ، پوست اطراف مقعد ،‌ پاها و باسن ایجاد می شود .

در مردان آلت تناسلی یا ناحیه شرمگاهی محل بروز زخمهاست و همچنین کسانیکه رابطه جنسی غیرمعقول از راه مقعد دارند در آن نقطه ایجاد می شود .

هرپس تناسلی ممکن است در سایر نقاط دستگاه تناسلی اطراف مقعد و دهان زن و مرد ، برحسب رفتار جنسی آنها ، ایجاد شود .

آلودگی درون رحمی به ۳ شکل بالینی تظاهر می یابد : عفونت منتشر که بیشتر کبد را مبتلا می کند ، انسفالیت و عفونتهایی که محدود به پوست ، چشم و یا دهان می شوند . دو شکل اول بیماری اغلب کشنده است .

این شکل عفونت معمولاً با هرپس ویروس شماره ۲ ایجاد می شود ولی هرپس ویروس شماره ۱   نیز می تواند عامل ایجاد آن باشد .

این بیماری گسترش جهانی دارد و در خون ۵۰ تا ۹۰ درصد بزرگسالان پادتن ویروس شماره ۱ وجود دارد ، آلودگی به این ویروس معمولاً قبل از ۵ سالگی اتفاق می افتد ولی در حال حاضر بیشترین موارد بیماری با ویروس شماره ۱ اتفاق می افتد .

روش انتقال :

تماس با بزاق حاملین ویروس شماره ۱ ممکن است مهمترین وسیله انتشار ویروس باشد .

تلقیح ویروس به دستهای کارکنان خدمات بهداشتی ( مثل دندانپزشکان )‌از طریق حاملین ویروس می تواند باعث ایجاد تبخال دست گردد .

آلودگی نوزادان معمولاً هنگام تولد و عبور از مجاری آلوده تناسلی و یا با نسبت کمتری در داخل رحم و یا بعد از تولد اتفاق می افتد .

دور کمون این بیماری بین ۱۲-۲ روز است .

دوره واگیری :

ویروس را می توان ۲ هفته و به ندرت تا ۷ هفته بعد از عفونت اولیه دهان یا دستگاه تناسلی جدا کرد . عفونت اولیه و عود آن می تواند بدون نشانه بالینی باشد . بعد از ابتلا به شکل اولیه و یا عود عفونت ، ویروس برای سالها و احتمالاً  تا آخر عمر بدون وجود نشانه بالینی به طور متناوب از مخاطهای آلوده ترشح میگردد .

قدرت آلوده کنندگی زخمهای عودکرده کوتاهتر از عفونتهای اولیه است و معمولاً ویروس را بعد از ۵ روز نمی توان در آنها یافت .

چون عفونت نوزادان بسیار کشنده است توصیه می شود که در صورتی که آلودگی اولیه مادر در اواخر دوران بارداری ایجاد شده قبل از پاره شدن کیسه آب جنین ، زایمان با عمل سزارین انجام شود .

نوزادان را  باید از تماس با زخمهای گسترده و عفونتهای شدید اولیه ، زخمهای عود کرده و برخورد با ترشحات زخمهای هرپس حفظ کرد .

بیمارانیکه زخم هرپسی دارند نباید با نوزادان ، کودکانی که اگزما یا سوختگی دارند و یا بیماران مبتلا به کاهش ایمنی تماس داشته باشد

تبخال بیماری عفونی مزمنی است که در اثر آلودگی به ویروس هرپس سیمپلکس (HSV) به‌وجود می‌آید و زخم‌ها و تاول‌هایی بر روی پوست ایجاد می‌کند. این زخم‌ها معمولاً بر روی لب‌ها، گونه‌ها، بینی، چانه، ناحیة تناسلی و باسن ظاهر می‌شوند. عفونت غالباً به صورت دوره‌ای ایجاد می‌شود و زخم‌های بدمنظره و دردناکی ایجاد می‌کند.
 «تبخال تناسلی (هرپس ژنیتال) را اولین بار جان آستروک (John Astruc) پزشک پادشاه فرانسه، در ۱۷۳۶، توصیف کرد. پس از آن به‌تدریج آشنایی پزشکان با این ضایعات و انواع تبخال‌های دهانی و تناسلی بیشتر شد تا سرانجام، در ۱۹۲۵، ویروس هرپس سیمپلکس، که عامل این ضایعات است، در آزمایشگاه کشت داده شد.
این ویروس که گسترش جهانی دارد در دو نوع ۱ و ۲ در انسان ایجاد بیماری می‌کند. نوع ۱ اغلب با تبخال‌های دهانی همراه است و ابتلای به آن از سنین پایین شروع می‌شود. به‌طوری‌که ۹۰ درصد افراد تا قبل از ۵ سالگی با ویروس تماس پیدا می‌کنند. ویروس نوع ۲ اغلب تبخال‌های تناسلی ایجاد می‌کند و تماس با آن اغلب در دوران بعد از بلوغ و شروع فعالیت جنسی است. اصولاً تبخال‌های تناسلی جزء بیماری‌هایی هستند که از راه تماس جنسی منتقل می‌شوند.»
بروز علائم بیماری معمولاً ۴ تا ۷ روز بعد از تماس با فرد حامل ویروس یا ترشحات حاوی ویروس است. البته، در اغلب موارد، ابتلا بدون علامت است.
 «شایع‌ترین علامت بیماری، در صورت ایجاد، پیدایش تاول‌های کوچک آبدار در ناحیة تناسلی است که بعداً پاره می‌شوند و زخم‌های دردناکی ایجاد می‌کنند، زخم‌ها خشک می‌شوند و به‌تدریج در چند روز بهبود می‌یابند. برخی افراد ممکن است فقط ضایعاتی قرمزرنگ یا برجسته پیدا کنند و برخی هم، هنگام دفع ادرار، درد داشته باشند. در خانم‌ها ممکن است ترشحات آبکی واژینال هم مشاهده شود. در مجموع می‌توان گفت سوزش ادرار، همراه با ترشحات آبکی شفاف از پیشابراه، غالباً از عوارض عفونت با ویروس تبخال است.»
زخم‌ها معمولاً ۴ تا ۷ روز بعد از اولین عفونت ایجاد می‌شوند و بیمار علائمی شبیه به سرماخوردگی نظیر تب، تورم غدد لنفاوی کشالة ران و کوفتگی دارد. زخم‌های تبخالی معمولاً در اولین ابتلا شدیدترند ولی در دفعات بعدی ابتلا، ضایعات کوچک‌ترند، درد کمتری ایجاد می‌کنند و زودتر بهبود می‌یابند. ضمن اینکه قبل از هر عود بیماری، فرد در ناحیة مبتلا احساس خارش، ضربان یا سوزش دارد و ممکن است دردهایی در لگن یا پاها داشته باشد.
 «تظاهرات تبخال تناسلی در قسمت‌های مختلفی ازجمله آلت تناسلی و بیضه‌ها در آقایان، اجزای دستگاه تناسلی در خانم‌ها، مقعد، پیشابراه، باسن و پاها ایجاد می‌شوند. لیکن باید به‌خاطر داشت که بسیاری از مبتلایان بدون علامت‌اند یا علائم خود را با مشکلات دیگری ازجمله بیماری‌های قارچی، گزش حشرات و هموروئید اشتباه می‌گیرند.»
 عوارض بیماری :

در برخی افراد به دنبال انتشار ویروس به دستگاه عصبی علائمی همچون تب، سردرد، استفراغ و سفتی گردن ۳ تا ۱۲ روز بعد از ضایعات تناسلی ایجاد می‌شود. این حالت اگرچه برای بیمار بسیار ناراحت‌کننده است اغلب اوقات خوش‌خیم است و کاملاً بهبود می‌یابد.
 تبخال‌های تناسلی  جزء بیماری‌هایی  است که از راه تماس جنسی منتقل می‌شوند و «علاوه بر تماس جنسی، تماس پوست با ترشحات تنفسی افراد آلوده باعث انتقال عفونت‌های تبخالی می‌شود. بنابراین افرادی ازجمله دندانپزشکان، کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) و آزمایشگاه‌ها در معرض خطر بیشتری برای اکتساب بیماری‌های تبخالی هستند. همچنین انتقال از مادر به فرزند در حین زایمان یکی از راه‌های مهم انتقال بیماری است.»
انتقال ویروس از یک نقطة بدن مثل ناحیة تناسلی به سایر نقاط ازجمله دست‌ها، بازوها، ران‌ها و نیز به دنبال دستکاری دیده شده است. چرا که، ویروس تبخال پس از ورود به پوست از انتهای (پایانه‌های) عصبی خود را به گره‌های عصبی منطقه می‌رساند و در آنجا به زندگی خود ادامه می‌دهد و می‌تواند دوباره خود را به سطوح مخاطی و پوستی برساند و ضایعات جدیدی ایجاد کند و به سایرین نیز منتقل شود. ضایعات تبخالی تمایل به عود مجدد دارند که دفعات عود در افراد متفاوت است و شرایط فردی و وضعیت ایمنی فرد به‌شدت روی آن تأثیر می‌گذارد.
 شیوع بیماری :

 شیوع بیماری در مناطق دنیا متغیر است ، «در امریکای مرکزی و جنوبی، بیماری ۲۰ تا ۴۰ درصد زنان را درگیر می‌کند. یک‌پنجم افراد بالای ۱۲ سال در امریکا به این ویروس آلوده‌اند که تقریباً ۹۵ درصد آنها از ابتلای خود بی‌خبرند. شیوع آن در کشورهای اروپایی ازجمله آلمان ۱۳ درصد، فنلاند ۱۶ درصد، ایتالیا ۱۸ درصد و در انگلیس ۲۰ درصد گزارش شده است. در منطقة جنوب صحرای کبیر افریقا، شیوع بیماری از ۳۰ تا ۸۰ درصد در زنان و ۱۰ تا ۵۰ درصد در مردان متغیر است. در تانزانیا، ۳۹ درصد و در استرالیا ۱۵ درصد گزارش شده است. در کشورهای آسیایی ازجمله بنگلادش ۱۲ درصد، ژاپن ۷ درصد، فیلیپین ۹ درصد و هند ۱۴ درصد شیوع دارد. به‌نظر می‌رسد در کشورهای آسیایی درحال‌توسعه شیوع بیماری کمتر و بین ۱۰ تا ۳۰ درصد متغیر است.»
در ایران، هرپس تناسلی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. لذا، مطالعات در زمینة بیماری محدود است. در ۱۳۸۰، در مطالعه‌ای که روی اهداکنندگان خون در کرمان انجام شد، شیوع بیماری ۷/۲ درصد گزارش شد. بررسی دیگری که در ۱۳۷۵، در یکی از درمانگاه‌های تهران روی شیوع بیماری‌ها از راه تماس جنسی انجام شد، شیوع ۶ درصد گزارش شد. همچنین، طبق بررسی دیگری در مرکز تحقیقات سازمان انتقال خون ایران در تهران، شیوعی معادل ۴۳/۱۱ درصد تخمین زده شد.

 درمان :

 «پس از معاینه و انجام بررسی‌های ضروری پزشک، تبخال تناسلی را می‌توان با داروهای ضد ویروس موجود درمان کرد. درمان معمولاً به صورت خوراکی است و در اولین بار ابتلا برای ۷ تا ۱۰ روز و در موارد عود حدود ۵ روز انجام می‌شود و باعث کوتاه شدن دورة بیماری و بهبود سریع‌تر ضایعات می‌شود. در افرادی که به‌طور مکرر دچار ضایعات تبخال تناسلی می‌شوند، می‌توان از درمان طولانی‌مدت نگه‌دارنده برای مدت طولانی ۳ ماه تا یک سال، بسته به شرایط فرد، استفاده کرد. این درمان‌ها به مهار بیماری کمک می‌کنند، ولی باعث درمان قطعی یا ریشه‌کنی ویروس نمی‌شوند.»
 پیشگیری:

  از طریق اجتناب از تماس‌های جنسی پرخطر و مشکوک، اجتناب از بی‌بندوباری جنسی و داشتن شرکای جنسی متعدد، اجتناب از تماس جنسی هنگام فعال بودن ضایعات، و استفاده از کاندوم در حین تماس جنسی مؤثر می‌دانند، چرا که هنوز واکسنی برای این بیماری وجود ندارد و بیشترین تأکیدها روی پیشگیری از ابتلا به آن است. هرچند که تحقیقات گسترده در زمینة تهیة واکسن مؤثر همچنان ادامه دارد.
 «۲۲ درصد زنان باردار به صورت بی‌علامت به ویروس تبخال تناسلی آلوده‌اند و ۲ درصد آنان در دوران بارداری مبتلا می‌شوند. از آنجا که بیماری در اغلب موارد بی‌علامت است، بیش از ۹۰ درصد این افراد از ابتلای خود بی‌اطلاع‌اند. انتقال ویروس به جنین در حین زایمان و عبور از کانال زایمانی صورت می‌گیرد. برخی از متخصصان معتقدند، به منظور پیشگیری از انتقال عفونت از مادر به جنین، بهتر است زایمان این زنان به صورت سزارین باشد، در صورت ابتلای مادر در سه‌ماهة آخر بارداری، درصد احتمال انتقال به جنین بسیار بالاست. عفونت نوزادی با درگیری پوست، چشم، دهان، آسیب دستگاه عصبی مرکزی و دیگر اعضای داخلی، محدودیت رشد جنین و حتی مرگ جنین همراه باشد. اگر درمان سریع و به‌موقع آغاز شود، ممکن است از آسیب‌های بعدی پیشگیری کند یا از شدت آن بکاهد.» 

دکتر رویاپورقربان

علل ابتلا به این گونه بیماریها چیست؟

بیماریهای منتقله جنسی ویروسی

ایدز

تبخال ‌تناسلی

زگیل ‌تناسلی

بیماریهای شایع منتقله جنسی باکتریایی

کلامیدیا

سوزاک

سیفلیس

بیماریهای منتقله جنسی انگلی

علایم و تشخیص بیماریهای منتقله جنسی

درمان و پیشگیری بیماریهای منتقله جنسی

چند توصیه‌ برای پیشگیری از ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی

خلاصه

بیش از 20 بیماری منتقله از طریق جنسی وجود دارد که کشنده‌ترین آنها ایدز است. بعضی از انواع مشهور این بیماریها سیفلیس، سوزاک و کلامیدیا می باشد.

علل ابتلا به این گونه بیماریها چیست؟

بیماریهای عفونی به آن دسته از بیماریهایی می گویند که از فردی به فرد دیگر قابل انتقال است. عفونتهای منتقله جنسی نیز یک نوع از این بیماریهاست که در حین فعالیت جنسی انتقال می‌یابد.

سه نوع میکروب می‌تواند عامل این‌گونه عفونتها باشد:

الف) انگل: انگلها حیوانات کوچکی هستند که از طریق فردی که آلوده می‌کنند تغذیه می‌کنند. فرد آلوده، میزبان نامیده می‌شود. شپش های ناحیة تناسلی نمونه‌ای از اینگونه انگلهای منتقله جنسی است.

ب) باکتری: باکتریها موجوداتی هستند که تنها از یک سلول تشکیل شده‌اند. آنها به همدیگر می‌پیوندند تا از بدن میزبان تغذیه کنند. باکتریهای سوزاک، سیفلیس، کلامیدیا و شانکروئید نمونه‌هایی از باکتریهای عامل برخی بیماریهای منتقله جنسی هستند.

ج) ویروس‌: ویروس‌ها مولکولهای پیچیده‌ای هستند که تنها پس از حمله به سلولهای میزبان می‌توانند تکثیر یابند.

ایدز، تبخال تناسلی و هپاتیت نمونه‌هایی از ویروسهای عامل بیماریهای منتقله جنسی هستند.

معمولاً عفونتهایی که توسط ویروس بوجود می‌‌آید قابل درمان کامل نیستند و تنها در برخی موارد می‌توان عفونت را کنترل نمود. برای انگلها درمان دارویی وجود دارد و باکتریها نیز با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شوند.  

بیماریهای شایع منتقله جنسی ویروسی:

 سه بیماری شایع در این دسته ایدز، تبخال‌تناسلی و زگیل‌ تناسلی است.

- ایدز

ایدز توسط ویروس HIV منتقل می‌شود. این ویروس توان دفاعی بدن را در مقابل عفونتها تخریب می‌نماید و بدن را مستعد ابتلا به سایر عفونتها می‌نماید که گاه حتی می‌تواند کشنده باشد. ویروس HIV علاوه بر انتقال در حین فعالیت جنسی، از طریق سرنگ مشترک در بین معتادان تزریقی نیز قابل انتقال است.

تاکنون هیچ درمانی برای نابودی کامل ویروس ایدز در بدن شناخته نشده است اما برخی داروهایی وجود دارند که می‌توانند تا حدودی بیماری را کنترل کنند یا پیشرفت آنرا به تعویق بیندازند. برای اطلاعات بیشتر در خصوص این بیماری اینجا را کلیک کنید.

- تبخال ‌تناسلی

مهمترین علامت آن تاولهای دردناک و زخم‌های باز در ناحیة تناسلی است. معمولاً قبل از ظاهر شدن این علائم، فرد احساس گزگز و یا سوزش در ناحیة تناسلی، پاها و یا باسن می‌کند.

در زن‌ها ممکن است زخمها در واژن به صورت مخفی باشند و حتی ممکن است بعضی از زنان، متوجه بیماری خود نشوند!
زخمها معمولاً در ظرف 3-2 هفته از بین می‌رود ولی ویروس همچنان در بدن برای همیشه باقی می‌ماند و حتی ممکن است همین زخمها گاه‌به‌گاه مجدداً ظاهر شوند. در صورتیکه این زخمها خیلی شدید باشند و یا تند‌به‌تند ظاهر شوند، با برخی داروها می‌توان آنرا کنترل نمود. همانطوریکه قبلاً نیز گفته شد این داروها نمی‌توانند ویروس را از بدن حذف نمایند، بلکه تنها می‌توانند علایم را کنترل کنند.

- زگیل ‌تناسلی

ویروس عامل این بیماری، باعث زگیل در ناحیة تناسلی می‌گردد. در ابتدا، زگیل‌های تناسلی کوچک، سفت و بدون درد هستند، ممکن است در ناحیة واژن و یا آلت مرد باشند، همچنین ممکن است در اطراف مقعد بوجود آیند. اگر در مراحل اولیه درمان نشوند ممکن است بزرگ شوند و نمایی گل‌کلمی و گوشتالو بوجود آورند.

اهمیت این زگیل‌ها در آن است که برخی از آنها ممکن است خطر سرطان دهانه رحم یا سایر سرطانهای منطقه تناسلی را افزایش دهند.

درمان آنها با یک پماد که روی ضایعه مالیده می‌شود امکانپذیر است. درمانهای دیگر نیز برای درمان آن وجود دارد از جمله فریز‌کردن آن با یک جسم بسیار سرد که توسط پزشک انجام می‌گردد. همچنین برای برداشتن زگیل‌های بزرگ ممکن است نیاز به جراحی باشد.

- بیماریهای شایع منتقله جنسی باکتریایی

سوزاک، سیفلیس و کلامیدیا انواع شایع از این گروه هستند که توسط باکتری منتقل می شوند.

- کلامیدیا

عفونت کلامیدیا می‌تواند ترشح غیر طبیعی از ناحیة تناسلی و سوزش ادرار را بوجود آورد. در صورتیکه این بیماری در زنان درمان نشود، ممکن است عفونت لگنی را بوجود آورد که می‌تواند عامل نازایی یا حاملگی نابجا باشد. حاملگی نابجا زمانی است که جنین به جای آنکه خود را به رحم متصل کند و در آنجا رشد نماید، در لوله‌های رحمی می‌ماند و شروع به رشد می‌کند. از آنجا که لوله‌های رحمی فضایی برای این رشد ندارند، لوله متورم می‌گردد و درد شدیدی را ایجاد می‌کند و حتی ممکن است پاره شود. برای درمان برخی از موارد حاملگی نابجا نیاز به جراحی وجود دارد که به علت آسیب دیدن لولة رحمی، شانس حامله‌ شدن مجدد فرد کم می‌شود و حتی خود ممکن است خطر حاملگی نابجای دیگر را افزایش دهد.

متأسفانه کلامیدیا در برخی از افراد بدون علامت می‌ماند و بدون اطلاع شرکای جنسی از عفونت یکدیگر در صورت عدم رعایت اقدامات محافظتی به آنان انتقال می‌یابد. کلامیدیا با آنتی‌بیوتیک مخصوص قابل درمان است.

- سوزاک

از علایم اصلی این بیماری خروج چرک از واژن در زن و آلت مردانه در مرد است و ادرار کردن را دردناک و سخت می‌کند.

عوارض جدی و خطرناک سوزاک در زنان اتفاق می‌افتد. سوزاک نیز می‌تواند مانند کلامیدیا به عفونت لگن بینجامد و خطر حاملگی نابجا و نازایی را افزایش دهد. پنی‌سیلین و برخی از آنتی‌بیوتیکهای قوی دیگر می‌توانند سوزاک را درمان کنند.

- سیفلیس

علایم این بیماری ممکن است بسیار تدریجی آغاز شود یا حتی ناگهان قطع شود؛ به همین جهت ممکن است در ابتدا فرد متوجه بیماری خود نشود. اولین علامت معمولاً زخم باز و بدون درد است که ممکن است بر روی آلت مردانه، اطراف و یا داخل واژن، اطراف‌ دهان، اطراف مقعد و یا حتی روی دستها بوجود آید. سیفلیس در صورتیکه درمان نشود می‌تواند به بیماری بسیار خطرناکتری تبدیل شود که کل بدن را درگیر کند. در این صورت ابتدا دانه‌های پوستی به صورت موقت در بدن ظاهر می‌شود و پس از آن قلب و دستگاه عصبی را آلوده می‌کند. پیشرفت بیماری آرام است و حتی سالها ممکن است طول بکشد تا به درکیری قلب و دستگاه عصبی ختم شود. درمان این بیماری با آنتی‌‌بیوتیک امکان‌پذیر است.

- بیماریهای منتقله جنسی انگلی

شپش‌ ناحیة تناسلی شایعترین بیماری منتقله جنسی انگلی است.

شپش عانه موهای ناحیة تناسلی را آلوده می‌کند و با مکیدن خون فرد آلوده زندگی می‌کند. انتقال آن در حین تماس جنسی ویا حتی از طریق لباسها و اجسام آلوده مانند توالت‌فرنگی و یا ملحفه است. این شپش‌ها باعث خارش می‌شوند. شپش به خودی خود باعث خونریزی از پوست نمی‌شود ولی با خارش ‌دادن محل، خونریزی بوجود می‌آید.

در صورت دقت با چشم غیر مسلح هم می‌توان این شپش‌ها را مشاهده کرد و با یک عدسی ممکن است تخم‌های آنها نیز مشاهده شوند. آنها غالباً به پایة موها یعنی جایی که مو از پوست بیرون آمده است می‌چسبند.

این شپش‌ها با داروهای موضعی که پزشک تجویز می‌کند و یا حتی با بعضی از شامپو‌هایی که در داروخانه‌ها بدون نسخه قابل خریداری است ازبین می‌روند.

- علایم و تشخیص بیماریهای منتقله جنسی

اگر شما در معرض ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی هستید، باید در فواصلی از نظر این بیماریها بررسی گردید زیرا همانطور که گفته شد ممکن است برخی از این بیماریها حتی بدون هیچ علامتی فرد را مبتلا کنند. همچنین بسیار مهم و لازم است که شما علایم شایع این بیماریها را بدانید تا در صورت مشاهدة آنها، حتی با وجودیکه علایم به نظر شما خفیف باشد، بلافاصله به پزشک مراجعه نمایید.

بعضی از علایم شایع این بیماریها عبارتند از:

سوزش در ناحیة تناسلی

خارش در ناحیة تناسلی

خارج شدن ترشحات از پیشابراه و یا واژن

زخم در ناحیة تناسلی، دهان و یا مقعد

زگیل در ناحیة تناسلی و یا مقعد

لمس توده در ناحیة تناسلی و یا مقعد

بوی بد و متعفن از ناحیة تناسلی

تخلیه مدفوع دردناک

مجدداً قابل تأکید است که از آنجا که در بسیاری از موارد این بیماریها می توانند بدون علامت ظاهر شوند، لازم است که افراد در معرض خطر دائماً از نظر این بیماریها بررسی شوند. بسیاری از علایم مانند: زخمها، دانه‌های پوستی و ترشحات ممکن است برای مدتی خاموش شوند که این به معنای درمان بیماری نیست. بسیاری از ویروسها ممکن است دوره‌ای بدون علامت و دوره‌ای علامت‌دار شوند و در هر حال در بدن باشند.

پزشک معمولاً بعد از گرفتن شرح حالی از نحوة فعالیت جنسی، به دقت ناحیة تناسلی، مقعد و دهان را معاینه می‌کند و ممکن است از ترشحات و یا زخمهای باز نمونه بگیرد. گاهی نیاز به آزمایش ادرار می‌شود و یا ممکن است به آزمایش خون نیار باشد.

در صورتیکه پزشک به شما گفت که شما مبتلا به یک عفونت منتقلة جنسی شده‌اید، ‌می‌بایستی شریک جنسی خود را مطلع نمایید تا این فرصت را به او بدهید که او نیز مورد بررسی و در صورت نیاز درمان به موقع قرار گیرد. اگر به شریک جنسی خود اطلاع ندهید، او در صورت ابتلا در معرض بیماری خطرناک‌تر قرار می‌گیرد و شما نیز ممکن است خود مجدداً آلوده شوید.

درمان و پیشگیری بیماریهای منتقله جنسی

درمان بر اساس تشخیص دقیق نوع بیماری توسط پزشک به شما پیشنهاد می‌گردد. بیماریهایی که توسط باکتری و انگل بوجود می‌آیند مانند: سوزاک، سفلیس، کلامیدیا و شپش عانه معمولاً با درمان آنتی‌بیوتیک و درمان مخصوص به راحتی درمان می‌شوند.

بیماریهایی که توسط ویروسها منتقل می‌شوند مانند: هپاتیت، ایدز و زگیل تناسلی قابل درمان کامل با دارو نیست و درمانهای موجود به کنترل بیماری کمک می‌کند و ممکن است موفقیت‌آمیز نباشند.

در صورتیکه تاکنون هیچ تماس جنسی نداشته‌اید، به هیچ عنوان در معرض ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی نیستید. با این وجود، بعضی از بیماریها مانند: ایدز و هپاتیت از طریق سوزن آلوده نیز قابل انتقال هستند.

در زیر چند توصیه‌ برای پیشگیری از ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی پیشنهاد می‌شود:

1. همیشه و به درستی از کاندوم مردانه استفاده نمایید. استفاده از کاندوم 100% تضمین کننده عدم ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی نیست (بخصوص زمانیکه به درستی و همیشه استفاده نشوند) ولی خطر ابتلا به این بیماریها را بسیار کاهش می‌دهد.

2. بعد از تماس جنسی، ناحیة خارجی تناسلی را با آب و صابون بشورید. شستن و دوش داخل واژن نه تنها کمکی به پیشگیری از بیماریهای منتقله جنسی و یا جلوگیری از بارداری نمی کند، بلکه با از بین بردن سدهای دفاعی طبیعی بدن، خطر این عفونتها و گسترش آن به مناطق بالاتر را اضافه می کند. پس منظور تنها شستشوی دستگاه تناسلی خارجی (مردانه، زنانه) است.

3. بعد از تماس جنسی، ادرار کنید تا برخی از باکتریهای وارد شده خارج شوند.

4. در حین قاعدگی، تماس جنسی نداشته باشید در این زمان مستعد انتقال عفونت هستید.

5. از تمیز کردن واژن با دوش اجتناب کنید زیرا که بدینوسیله بسیاری از باکتریهای محافظتی را از بین می‌برید و خطر ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی را افزایش می‌دهید.

6. در هنگام تماس جنسی از چرب کننده‌ها استفاده نمایید و بدینوسیله خطر آسیب مخاطی را کاهش دهید. توجه داشته باشید که اگر از کاندوم استفاده می کنید از استفاده همزمان از چرب کننده های با پایه نفتی مانند وازلین و یا روغن بچه همراه کاندوم اجتناب کنید زیرا که این مواد باعث از بین بردن کاندوم می شوند و در نتیجه خطر حاملگی ناخواسته و انتقال بیماریهای منتقله جنسی وجود دارد. برای چرب کردن می بایستی از مواد با پایه آبی مانند ژل پزشکی استفاده نمایید.

خلاصه

بیماریهای منتقله جنسی از بیماریهای عفونی شایع هستند که نه تنها عامل زخم و بوی تعفن و ترشحات از ناحیة تناسلی هستند بلکه می‌توانند عوارض خطرناک‌تر و جدی‌تری مانند عوارض عصبی، سرطان، نازایی و حتی مرگ را ایجاد نمایند.

پیشگیری از این بیماریها با رعایت نکات ساده و بهداشتی امکانپذیر است. خوشبختانه با پیشرفتهای پزشکی بسیاری از این بیماریها در حال حاضر قابل درمان هستند مشروط به اینکه به سرعت تشخیص داده شوند و درمان شوند. بدلیل آنکه برخی از این بیماریها ممکن است بدون علامت باشند، لازم است که افراد در معرض خطر دائماً از نظر ابتلا به این بیماریها تحت بررسی قرار گیرند

پیشگیری و درمان عفونت های مجاری  ادراری :

بطورکلی عفونتهای ادراری یکی از نگرانی های مهم افراد مبتلا به آسیبهای نخاعی محسوب می شوند. تا قبل از جنگ جهانی دوم، در واقع تمامی افرادی که مبتلا به آسیب نخاعی می شدند، در مدت کوتاهی در اثر عوارض حاصل از عفونتهای دستگاه ادراری فوت می کردند.بعد از آن پزشکان استفاده از پنی سیلین را به عنوان روش جدیدی برای مبارزه با عفونتها آغاز کردند. پنی سیلین و سایر آنتی بیوتیک ها بطور موثری باکتریهایی را که عامل عفونت بودند را می کشتند و این مسئله باعث شد که مرگهای حاصل از عفونتهای ادراری نیز بطور قابل ملاحظه ای کاهش پیدا کند.
امروزه، آنتی بیوتیک های زیادی وجود دارند که با استفاده از آنها، همراه با کنترل مناسب دفع ادرار ، وافزایش آگاهی در زمینه پیشگیری از عفونت ها، تعداد مرگهای ناشی از عفونت های ادراری رو به کاهش گذاشته است.بااین حال، هنوزهم عفونتهای دستگاه ادراری وعوارض حاصل ازآنها مهمترین نگرانی افراد نخاعی به حساب می آید.

احتمالا" عفونتهای ادراری، بیشترین تاثیر را بر روی سلامت جسمی افراد نخاعی و هزینه های درمانی مربوطه دارند. چراکه حدود 5/3 درصد از افراد نخاعی که 24 ساعت بعد از آسیب، زنده مانده بودند، در اثر عفونتهای دستگاه ادراری فوت کرده اند. درحال حاضر، عفونتهای ادراری بر روی مرگ 2/5 درصد از بیماران نخاعی بعنوان یک عامل موثر نقش دارند. حقیقت این است که در حال حاضر افراد نخاعی در حدود 11 بار بیشتر از افراد غیر نخاعی در معرض مرگهای حاصل از عفونتهای ادراری قرار دارند.
دستگاه ادراری سه کار مهم را بعهده دارد. اولین وظیفه آن که از کلیه ها شروع می شود ،تشکیل ادرار است. سپس ادرار تشکیل شده از طریق میزنای ها به درون مثانه ریخته و در آنجا جمع می شود. بنابراین کار دوم دستگاه ادراری جمع آوری ادرار محسوب می گردد. در شرایط طبیعی، یعنی قبل از اینکه احساس دفع ادرار به انسان دست دهد،مثانه می توانددرحدود 6 تا 8 اونس ( تقریبا"معادل170تا227 گرم) ادرار را درخودجمع کند.امادرمجموع مثانه قادر است حداکثر بین 13تا16اونس (بطور تقریب معادل368تا453 گرم ) ادرار را در خود نگه دارد. کار نهایی دستگاه ادراری، دفع ادرار از بدن می باشد.در حالت عادی تخلیه و دفع ادرار موقعی اتفاق می افتد که عضلات مثانه منقبض و ماهیچه های کوچک اسفنکتر ( که همانند یک دریچه عمل می کنند) شل می شوندو اجازه می دهند که ادرار از مثانه جاری و بوسیله مجرای خروج ادرار از بدن خارج گردد. موقعی که این فرآیند به پایان می رسد. مثانه تخلیه می شود.
بعد از آسیب نخاعی، بعضی از قسمتهای دستگاه ادراری فعالیتهای طبیعی خودرا انجام می دهند. به عنوان مثال کلیه ها، میزنای ها و مجرای ادراری به کار خود را ادامه می دهند ،چرا که این قسمتها بصورت غیرارادی عمل می کنند. بعبارت دیگر بدون دستور مغز فعالیت خود را انجام می دهند. ولی مثانه و ماهیچه های اسفنکتر عملکردی ارادی داشته و جهت انجام فعالیتهای خود نیازمند ارتباط بامغز هستند. بنابراین بعد از آسیب نخاعی، معمولا" مغز نمی تواند پیامها را از طریق نخاع دریافت و ارسال نماید .به همین جهت اکثر افراد نخاعی کنترل ارادی مثانه و ماهیچه های اسفنکتر خودرا از دست می دهند. وقتی که این کنترل ارادی از بین می رود، ممکن است یک واکنش انعکاسی در مثانه افراد نخاعی ایجاد شود که طی آن ماهیچه های مثانه بطور خودکار منقبض می شوند. در برخی مواقع هم امکان دارد که هیچ واکنشی در مثانه ایجاد نشود، بدین مفهوم که واکنشهای خودکار مثانه ضعیف می شوندو یا ازبین می روند.
بطورکلی بعدازآسیب نخاعی مشکل این است که ادرار بوسیله کلیه ها تشکیل و به داخل مثانه ریخته می شود، ولی به هیچ وجه متوجه نمی شویم که آیا ادرار می خواهد از مثانه خارج شود یا خیر.به عبارت دیگر مغز دیگر پیام ها را دریافت نمی کند یا برای دفع ادرار تحریک نمی شود.در واقع هیچ راه دیگری برای درک پر بودن مثانه وجود ندارد. حتی وقتی که مثانه پر می شود، اگر مثانه و ماهیچه های اسفنکتر هم نخواهند اجازه تخلیه را بدهند، راهی وجود ندارد که بتوانیم آنرا پیش بینی کنیم.
این امکان وجودداردکه ماهیچه های مثانه منقبض گردند، ولی ماهیچه های اسفنکتر شل نشوند. درچنین شرایطی اگر ادرار نتواند از بدن خارج شود، مثانه حالت کشیدگی پیدا خواهد کرد و در نهایت ادرار به کلیه برگشت خواهد کرد. عدم دفع طبیعی ادرار می تواند منجر به عوارض جدی حتی مرگ افراد شود ،مگر اینکه راهی برای دفع ادرار وجود داشته باشد.
بنابراین شما بعنوان یک فرد نخاعی، بایستی برنامه ای را برای تخلیه مثانه و دفع ادرارخودداشته باشید. برنامه مناسب دفع ادرار بستگی به فاکتورهای زیادی دارد. از جمله:
1. سطح ضایعه شما
2. روش زندگی شما
3. نارسایی در عملکرد طبیعی دستگاه ادراری
4. مشکوک بودن به عفونت
5. و سایر عوامل
بنابراین شما و پزشکتان هستیدکه بایستی تصمیم بگیرید، بهترین برنامه برای شما چیست. بطورکلی روشهای زیادی وجود دارند،ولی رایج ترین برنامه های دفع ادرار که مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از :
روشهای خارجی یا استفاده ازسوندهای کاندومی،
استفاده ازانواع سوندهای مختلف مانند:

سونداژ های متناوب(ICP)
سونداژهای دائمی (Foly )
سوندهای فوق عانه

صرف نظر از نوع برنامه دفع ادرار، افراد نخاعی به مقدار زیادی در معرض خطر عفونتهای ادراری قرار دارند.
دروافع عامل اصلی عفونت های ادراری، باکتریها هستند. باکتریها گروهی از کلنی های ریز و میکروسکوپی تک یاخته ای هستند که در بدن زندگی می کنند و عامل بیماریها یا عفونت ها می باشند. باکتریها از پوست و مجرای ادرار می توانندبه راحتی از طریق سوندهای مختلف(ICP ، فولی و فوق عانه) وارد مثانه شوند. ازطرف دیگر، حتی موقعی که دفع ادرار به خوبی هم انجام شود، مثانه ی شما بطور کامل تخلیه نخواهد شد. بنابراین وقتی باکتریها از طریق سونداژ وارد بدن می گردند و مثانه هم بطور کامل تخلیه نمی شود، باکتریها در مثانه باقی خواهند ماند. بنابراین طبیعی است که افراد نخاعی در مثانه خود باکتریها را خواهند داشت. بدون اینکه واقعا" عفونت دستگاه ادراری را داشته باشند. در هر صورت، باکتریهایی که در مثانه باقی می مانند، اگر پیشگیریهای لازم از رشد آنها انجام نشود، می توانند سریعا" تکثیر یافته و منجر به عفونت می گردند.

و اما چه باید کرد؟

- اولین اقدام این است که افراد نخاعی بایستی در طول زمانهای بیداری خود وحداقل هر 3 تا 4 ساعت ،یک برنامه منظمی را برای تخلیه ادرار خود داشته باشند.
- به خاطر داشته باشید که، مثانه می تواندتنها 13تا16 اونس (تقریبا"368تا459گرم) ادرار را در خود نگه دارد.
- بنابراین شما احتمالا"می توانید هر ساعت در حدود 4 یا 5 اونس (113تا 142 گرم) مایعات بنوشید.
- بایستی با مصرف مایعات بیشتر مثانه خودتان را نیز بیشتر تخلیه کنید.
- مرحله بعدی در پیشگیری از عفونتها این است که وسایل مراقبت ادراری خودتان را تمیز نگه داشته و دستها و پوست خود را قبل و بعد از سونداژ بطور کامل بشوئید.
- بطورکلی مقدار فراوانی آب بنوشید. این توصیه به این دلیل خوب است که نوشیدن آب کمک می کند تا باکتریها به بیرون از بدن جاری شوند.
- اگر شما نوشیدنی هایی مانند نوشابه های قنددار، کافئین دار را محدود کنید، این مسئله به پیشگیری از عفونتها کمک خواهدکرد.چراکه این نوشیدنی ها باعث می شوند که بدن آب را جذب نموده و باعث محدودیت تولید ادرار در کلیه ها می گردند.
- در نهایت، اگر شما بیشتر از یکبار در سال عفونت داشته باشید، این مسئله می تواند علامتی از وجود احتمال مشکل در دستگاه ادراری شما باشد. بنابراین، اکیدا" توصیه می شود که حداقل یکبار در سال یک معاینه کامل از خودتان داشته باشید. این مسئله باعث می شود که پزشک شما دستگاه ادراری شما را معاینه کرده و در نتیجه از خوب کارکردن آن مطمئن خواهید شد. و همچنین کمک می کند که وجود هر مشکلی را خیلی زود شناسایی کنید.
اماحتی با روشهای مناسب پیشگیری هم ممکن است عفونتهای ادراری ایجاد شوند. ولی هر عفونتی در مراحل اولیه خود علائمی دارد.بعنوان نمونه:
- شما ممکن است متوجه رسوب یا مخاط در ادرارتان شوید و امکان دارد باعث شوندادرار شما تیره بنظر برسد.
- شما ممکن است متوجه شوید که ادرارتان بوی بدی دارد.
- و یا ممکن است متوجه شوید که در ادرار تان خون وجود دارد که موجب می شود رنگ ادرارتان به رنگ صورتی یا قرمز درآید.
موقعی که این علائم اولیه ظاهر شوند، نکات خاصی وجود دارند که شما می توانید جهت کمک به پیشگیری از عفونتها از آنها استفاده نمائید.
- شما می توانید جهت خارج نمودن باکتریها آب بیشتری بنوشید.
- چنانچه مصرف نوشابه های قندی و یا کافئین دار را بطور کامل قطع کنید به شما کمک خواهد کرد که بدنتان ادرار بیشتری را تولید نماید.
- همچنین شما می توانید ادرار خودتان را بیشتر تخلیه کنید تا به دفع باکتریها از مثانه شما کمک نماید.
موقعی که عفونتهای ادراری شروع می شوند، علائم مشخصی دارند که به شما کمک می کنند تا متوجه شویدکه عفونت ادراری پیداکرده اید.این علائم ممکن است بصورت:
- تب
- احساس سرما
- تهوع
- سردرد
- افزایش اسپاسم
- درد بیش از حد معمول یا احساس سوزش
- و حتی اتونومیک دیس رفلکسی
که می توانند یک وضعیت تهدیدآمیزی را برای زندگی افراد نخاعی فراهم آورند. بنابراین اگر شما هر یک از علائم مذکور را داشته باشید، بایدفورا" جهت درمان با پزشکتان مراجعه نمائید.اگر پزشک از شما نخواهد که نمونه ادراری تهیه کنید، بهتر است قبل از مصرف هرگونه داروی تجویز شده از او درخواست کنید که حتما"یک آزمایش ادرار داشته باشید. این مسئله خیلی توصیه می شود، چرا که به پزشک شما کمک خواهد کرد که متوجه عفونت ادراری شما بشود وبا سایر عوارض اشتباه نکند. بعلاوه، آزمایش ادرار به شما کمک می کند که اگر عفونت ادراری داشته باشید ،بهترین آنتی بیوتیک را برای درمان شما انتخاب کند.
همیشه توصیه می شود که تمامی داروهای تجویز شده را همانطور که پزشکتان دستور داده مصرف کنید. حتی موقعی که شما دیگر احساس بیماری نمی کنید. بخصوص مصرف تمام داروهای تجویزشده در مورد عفونتهای ادراری حتما" باید انجام شود ،زیرا شما می خواهید که باکتریها را بطور کامل از بین ببرید و از برگشت بیماری پیشگیری نمائید. موقعی که باکتریها در مثانه باقی بمانند، آنها می توانند سریعا" نسبت به آنتی بیوتیک ها مقاوم شوند.درنتیجه از بین بردن آنها با مشکلات خیلی زیادی همراه خواهد بود.
طبیعی است که افراد نخاعی، همواره در ادرار خودمقداری باکتری خواهندداشت،ولی هیچ علامت یا نشانه ای از عفونت های دستگاه ادراری درآنها دیده نمی شود.تحقیقات نشان می دهد که این افراد معمولا" نیاز به مصرف هیچ نوع آنتی بیوتیکی ندارند ،مگر اینکه علائم بیماری آنهاشروع شود.ازسوی دیگر مصرف بیش ازحدآنتی بیوتیک هانیز اجازه می دهد که باکتریها نسبت به داروها مقاوم شده و خیلی سخت تر از بین بروند.
ولی بطورکلی، شما می توانید با یکسری اقدامات ساده از ایجاد هر عفونتی پیشگیری نمائید.ازجمله:
- مراقب علائم اولیه عفونتهای ادراری باشید.
-اگر تب یا سایر علائم بیماری ایجاد شد بلافاصله به پزشکتان مراجعه نمائید.
- بالاخره اینکه، حداقل سالی یکبار معاینه کامل شده تا از وجود عفونتهای ادراری مطمئن شوید.
- بخاطر داشته باشید که بایستی بیش از حد از خودتان مراقبت کنید و هیچ زمانی هم بهتراز حالا ،برای شروع آن نیست.

 
احتمالا" عفونتهای ادراری، بیشترین تاثیر را بر روی سلامت جسمی افراد نخاعی و هزینه های درمانی مربوطه دارند. چراکه حدود 5/3 درصد از افراد نخاعی که 24 ساعت بعد از آسیب، زنده مانده بودند، در اثر عفونتهای دستگاه ادراری فوت کرده اند. درحال حاضر، عفونتهای ادراری بر روی مرگ 2/5 درصد از بیماران نخاعی بعنوان یک عامل موثر نقش دارند. حقیقت این است که در حال حاضر افراد نخاعی در حدود 11 بار بیشتر از افراد غیر نخاعی در معرض مرگهای حاصل از عفونتهای ادراری قرار دارند.
دستگاه ادراری سه کار مهم را بعهده دارد. اولین وظیفه آن که از کلیه ها شروع می شود ،تشکیل ادرار است. سپس ادرار تشکیل شده از طریق میزنای ها به درون مثانه ریخته و در آنجا جمع می شود. بنابراین کار دوم دستگاه ادراری جمع آوری ادرار محسوب می گردد. در شرایط طبیعی، یعنی قبل از اینکه احساس دفع ادرار به انسان دست دهد،مثانه می توانددرحدود 6 تا 8 اونس ( تقریبا"معادل170تا227 گرم) ادرار را درخودجمع کند.امادرمجموع مثانه قادر است حداکثر بین 13تا16اونس (بطور تقریب معادل368تا453 گرم ) ادرار را در خود نگه دارد. کار نهایی دستگاه ادراری، دفع ادرار از بدن می باشد.در حالت عادی تخلیه و دفع ادرار موقعی اتفاق می افتد که عضلات مثانه منقبض و ماهیچه های کوچک اسفنکتر ( که همانند یک دریچه عمل می کنند) شل می شوندو اجازه می دهند که ادرار از مثانه جاری و بوسیله مجرای خروج ادرار از بدن خارج گردد. موقعی که این فرآیند به پایان می رسد. مثانه تخلیه می شود.
بعد از آسیب نخاعی، بعضی از قسمتهای دستگاه ادراری فعالیتهای طبیعی خودرا انجام می دهند. به عنوان مثال کلیه ها، میزنای ها و مجرای ادراری به کار خود را ادامه می دهند ،چرا که این قسمتها بصورت غیرارادی عمل می کنند. بعبارت دیگر بدون دستور مغز فعالیت خود را انجام می دهند. ولی مثانه و ماهیچه های اسفنکتر عملکردی ارادی داشته و جهت انجام فعالیتهای خود نیازمند ارتباط بامغز هستند. بنابراین بعد از آسیب نخاعی، معمولا" مغز نمی تواند پیامها را از طریق نخاع دریافت و ارسال نماید .به همین جهت اکثر افراد نخاعی کنترل ارادی مثانه و ماهیچه های اسفنکتر خودرا از دست می دهند. وقتی که این کنترل ارادی از بین می رود، ممکن است یک واکنش انعکاسی در مثانه افراد نخاعی ایجاد شود که طی آن ماهیچه های مثانه بطور خودکار منقبض می شوند. در برخی مواقع هم امکان دارد که هیچ واکنشی در مثانه ایجاد نشود، بدین مفهوم که واکنشهای خودکار مثانه ضعیف می شوندو یا ازبین می روند.
بطورکلی بعدازآسیب نخاعی مشکل این است که ادرار بوسیله کلیه ها تشکیل و به داخل مثانه ریخته می شود، ولی به هیچ وجه متوجه نمی شویم که آیا ادرار می خواهد از مثانه خارج شود یا خیر.به عبارت دیگر مغز دیگر پیام ها را دریافت نمی کند یا برای دفع ادرار تحریک نمی شود.در واقع هیچ راه دیگری برای درک پر بودن مثانه وجود ندارد. حتی وقتی که مثانه پر می شود، اگر مثانه و ماهیچه های اسفنکتر هم نخواهند اجازه تخلیه را بدهند، راهی وجود ندارد که بتوانیم آنرا پیش بینی کنیم.
این امکان وجودداردکه ماهیچه های مثانه منقبض گردند، ولی ماهیچه های اسفنکتر شل نشوند. درچنین شرایطی اگر ادرار نتواند از بدن خارج شود، مثانه حالت کشیدگی پیدا خواهد کرد و در نهایت ادرار به کلیه برگشت خواهد کرد. عدم دفع طبیعی ادرار می تواند منجر به عوارض جدی حتی مرگ افراد شود ،مگر اینکه راهی برای دفع ادرار وجود داشته باشد.
بنابراین شما بعنوان یک فرد نخاعی، بایستی برنامه ای را برای تخلیه مثانه و دفع ادرارخودداشته باشید. برنامه مناسب دفع ادرار بستگی به فاکتورهای زیادی دارد. از جمله:
1. سطح ضایعه شما
2. روش زندگی شما
3. نارسایی در عملکرد طبیعی دستگاه ادراری
4. مشکوک بودن به عفونت
5. و سایر عوامل
بنابراین شما و پزشکتان هستیدکه بایستی تصمیم بگیرید، بهترین برنامه برای شما چیست. بطورکلی روشهای زیادی وجود دارند،ولی رایج ترین برنامه های دفع ادرار که مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از :
روشهای خارجی یا استفاده ازسوندهای کاندومی،
استفاده ازانواع سوندهای مختلف مانند:

سونداژ های متناوب(ICP)
سونداژهای دائمی (Foly )
سوندهای فوق عانه

صرف نظر از نوع برنامه دفع ادرار، افراد نخاعی به مقدار زیادی در معرض خطر عفونتهای ادراری قرار دارند.
دروافع عامل اصلی عفونت های ادراری، باکتریها هستند. باکتریها گروهی از کلنی های ریز و میکروسکوپی تک یاخته ای هستند که در بدن زندگی می کنند و عامل بیماریها یا عفونت ها می باشند. باکتریها از پوست و مجرای ادرار می توانندبه راحتی از طریق سوندهای مختلف(ICP ، فولی و فوق عانه) وارد مثانه شوند. ازطرف دیگر، حتی موقعی که دفع ادرار به خوبی هم انجام شود، مثانه ی شما بطور کامل تخلیه نخواهد شد. بنابراین وقتی باکتریها از طریق سونداژ وارد بدن می گردند و مثانه هم بطور کامل تخلیه نمی شود، باکتریها در مثانه باقی خواهند ماند. بنابراین طبیعی است که افراد نخاعی در مثانه خود باکتریها را خواهند داشت. بدون اینکه واقعا" عفونت دستگاه ادراری را داشته باشند. در هر صورت، باکتریهایی که در مثانه باقی می مانند، اگر پیشگیریهای لازم از رشد آنها انجام نشود، می توانند سریعا" تکثیر یافته و منجر به عفونت می گردند.

و اما چه باید کرد؟

- اولین اقدام این است که افراد نخاعی بایستی در طول زمانهای بیداری خود وحداقل هر 3 تا 4 ساعت ،یک برنامه منظمی را برای تخلیه ادرار خود داشته باشند.
- به خاطر داشته باشید که، مثانه می تواندتنها 13تا16 اونس (تقریبا"368تا459گرم) ادرار را در خود نگه دارد.
- بنابراین شما احتمالا"می توانید هر ساعت در حدود 4 یا 5 اونس (113تا 142 گرم) مایعات بنوشید.
- بایستی با مصرف مایعات بیشتر مثانه خودتان را نیز بیشتر تخلیه کنید.
- مرحله بعدی در پیشگیری از عفونتها این است که وسایل مراقبت ادراری خودتان را تمیز نگه داشته و دستها و پوست خود را قبل و بعد از سونداژ بطور کامل بشوئید.
- بطورکلی مقدار فراوانی آب بنوشید. این توصیه به این دلیل خوب است که نوشیدن آب کمک می کند تا باکتریها به بیرون از بدن جاری شوند.
- اگر شما نوشیدنی هایی مانند نوشابه های قنددار، کافئین دار را محدود کنید، این مسئله به پیشگیری از عفونتها کمک خواهدکرد.چراکه این نوشیدنی ها باعث می شوند که بدن آب را جذب نموده و باعث محدودیت تولید ادرار در کلیه ها می گردند.
- در نهایت، اگر شما بیشتر از یکبار در سال عفونت داشته باشید، این مسئله می تواند علامتی از وجود احتمال مشکل در دستگاه ادراری شما باشد. بنابراین، اکیدا" توصیه می شود که حداقل یکبار در سال یک معاینه کامل از خودتان داشته باشید. این مسئله باعث می شود که پزشک شما دستگاه ادراری شما را معاینه کرده و در نتیجه از خوب کارکردن آن مطمئن خواهید شد. و همچنین کمک می کند که وجود هر مشکلی را خیلی زود شناسایی کنید.
اماحتی با روشهای مناسب پیشگیری هم ممکن است عفونتهای ادراری ایجاد شوند. ولی هر عفونتی در مراحل اولیه خود علائمی دارد.بعنوان نمونه:
- شما ممکن است متوجه رسوب یا مخاط در ادرارتان شوید و امکان دارد باعث شوندادرار شما تیره بنظر برسد.
- شما ممکن است متوجه شوید که ادرارتان بوی بدی دارد.
- و یا ممکن است متوجه شوید که در ادرار تان خون وجود دارد که موجب می شود رنگ ادرارتان به رنگ صورتی یا قرمز درآید.
موقعی که این علائم اولیه ظاهر شوند، نکات خاصی وجود دارند که شما می توانید جهت کمک به پیشگیری از عفونتها از آنها استفاده نمائید.
- شما می توانید جهت خارج نمودن باکتریها آب بیشتری بنوشید.
- چنانچه مصرف نوشابه های قندی و یا کافئین دار را بطور کامل قطع کنید به شما کمک خواهد کرد که بدنتان ادرار بیشتری را تولید نماید.
- همچنین شما می توانید ادرار خودتان را بیشتر تخلیه کنید تا به دفع باکتریها از مثانه شما کمک نماید.
موقعی که عفونتهای ادراری شروع می شوند، علائم مشخصی دارند که به شما کمک می کنند تا متوجه شویدکه عفونت ادراری پیداکرده اید.این علائم ممکن است بصورت:
- تب
- احساس سرما
- تهوع
- سردرد
- افزایش اسپاسم
- درد بیش از حد معمول یا احساس سوزش
- و حتی اتونومیک دیس رفلکسی
که می توانند یک وضعیت تهدیدآمیزی را برای زندگی افراد نخاعی فراهم آورند. بنابراین اگر شما هر یک از علائم مذکور را داشته باشید، بایدفورا" جهت درمان با پزشکتان مراجعه نمائید.اگر پزشک از شما نخواهد که نمونه ادراری تهیه کنید، بهتر است قبل از مصرف هرگونه داروی تجویز شده از او درخواست کنید که حتما"یک آزمایش ادرار داشته باشید. این مسئله خیلی توصیه می شود، چرا که به پزشک شما کمک خواهد کرد که متوجه عفونت ادراری شما بشود وبا سایر عوارض اشتباه نکند. بعلاوه، آزمایش ادرار به شما کمک می کند که اگر عفونت ادراری داشته باشید ،بهترین آنتی بیوتیک را برای درمان شما انتخاب کند.
همیشه توصیه می شود که تمامی داروهای تجویز شده را همانطور که پزشکتان دستور داده مصرف کنید. حتی موقعی که شما دیگر احساس بیماری نمی کنید. بخصوص مصرف تمام داروهای تجویزشده در مورد عفونتهای ادراری حتما" باید انجام شود ،زیرا شما می خواهید که باکتریها را بطور کامل از بین ببرید و از برگشت بیماری پیشگیری نمائید. موقعی که باکتریها در مثانه باقی بمانند، آنها می توانند سریعا" نسبت به آنتی بیوتیک ها مقاوم شوند.درنتیجه از بین بردن آنها با مشکلات خیلی زیادی همراه خواهد بود.
طبیعی است که افراد نخاعی، همواره در ادرار خودمقداری باکتری خواهندداشت،ولی هیچ علامت یا نشانه ای از عفونت های دستگاه ادراری درآنها دیده نمی شود.تحقیقات نشان می دهد که این افراد معمولا" نیاز به مصرف هیچ نوع آنتی بیوتیکی ندارند ،مگر اینکه علائم بیماری آنهاشروع شود.ازسوی دیگر مصرف بیش ازحدآنتی بیوتیک هانیز اجازه می دهد که باکتریها نسبت به داروها مقاوم شده و خیلی سخت تر از بین بروند.
ولی بطورکلی، شما می توانید با یکسری اقدامات ساده از ایجاد هر عفونتی پیشگیری نمائید.ازجمله:
- مراقب علائم اولیه عفونتهای ادراری باشید.
-اگر تب یا سایر علائم بیماری ایجاد شد بلافاصله به پزشکتان مراجعه نمائید.
- بالاخره اینکه، حداقل سالی یکبار معاینه کامل شده تا از وجود عفونتهای ادراری مطمئن شوید.
- بخاطر داشته باشید که بایستی بیش از حد از خودتان مراقبت کنید و هیچ زمانی هم بهتراز حالا ،برای شروع آن نیست.

عفونت مجاری ادراری در زنان :

عفونت چه بخش هایی از مجاری ادراری را بیشتر درگیر می کند؟- عفونت های ادراری را به دو گروه عفونت های سطحی و عفونت های عمقی تقسیم می کنند. عفونت های سطحی پوشش سطحی داخل سیستم ادراری یا مخاط را درگیر می کند و بیش از نود درصد عفونت های این دستگاه را شامل می شود. درحالی که عفونت های عمقی درگیری بافت های عمقی کلیه ها، پروستات و بیضه را باعث می شوند. در عفونت های عمقی، بیماران معمولاً تب شدید و حال عمومی بدی دارند.

- آیا شیوع عفونت های ادراری در زنان و مردان یکسان است؟
خیر. در سنین زیر سه ماهگی، عفونت های ادراری در پسرها بیشتر از دختران است، و پس از آن، شیوع عفونت در زنان سی تا پنجاه برابر مردان است. علت آن کوتاه و مستقیم بودن مجرای ادرار در زنان است که در نتیجة آن، میکروب ها به سادگی با عبور از مجرا به مثانه می رسند و عفونت سطحی ایجاد می کنند.

- بی توجهی به عفونت های ادراری چه پیامدهایی به دنبال دارد؟
جواب: اهمیت عفونت های ادراری در آن است که اگر دیر تشخیص داده شوند یا بد درمان شوند، عوارضی در بیمار ایجاد می کنند که در بعضی مواقع منجر به از کار افتادن کلیه ها می شوند، به طوری که تعداد زیادی از بیماران همودیالیزی ثانویه در نتیجة عفونت به این روز افتاده اند. البته عفونت های ادراری سطحی و بدون تب آسیب جدی به کلیه ها نمی رسانند، ولی عفونت های عمقی مخصوصاً به همراه بیماری های زمینه ای دیگر مانند سنگ، انسداد مادرزادی در مسیر ادراری، مثانه عصبی، و برگشت ادرار از مثانه به کلیه ها قادر به تخریب کلیه ها و نارسایی کامل آنها هستند.

- به طور کلی میکروارگانیسم ها چگونه وارد دستگاه ادراری می شوند؟
جواب: در نود درصد مواردِ عفونت های ادراری، میکروب ها از راه مستقیم و عبور از مجرای خروجی ادرار به مثانه می رسند و عامل آن میکروب های روده ای هستند که در ناحیة اطراف مجرا وجود دارند و ندرتاً ممکن است از مثانه به کلیه برسند و ایجاد عفونت عمقی کلیه (پیلونفریت) بکنند. در موارد دیگر، میکروارگانیسم ها از یک کانون عفونی به خون وارد می شوند، سپس به کلیه ها، پروستات یا بیضه ها می رسند و ایجاد عفونت می کنند. در موارد بسیار نادری، عفونت از طریق سیستم لنفاتیک منتقل می شود.

- عفونت های ادراری با چه علائمی همراه است؟
جواب: اصولاً علائم شامل دو دسته هستند: علائم ناشی از تحریک و التهاب سیستم ادراری که بر حسب محل عفونت متفاوت است، و علائم عمومی عفونت در بدن که شامل بی اشتهایی، تهوع، استفراغ و غیره است. در ضمن، علائم در کودکان و بزرگسالان متفاوت است؛ ولی علائم مشترکی در عفونت های ادراری وجود دارد که باید همة افراد به آن آگاه باشند، این علائم عبارت اند از:
1. سوزش ادرار و تکرر ادرار که به علت تحریک مثانه در اثر عفونت و التهاب ایجاد می شود، همچنین تحمل کم مثانه که در کودکان و گاهی بزرگسالان ممکن است منجر به بی اختیاری ادراری شود.
2. تغییر رنگ ادرار به صورت کدر یا خونی شدن ادرار که معمولاً بیماران را به وحشت می اندازد؛ درصورتی که عفونت سطحی و سادة مثانه نیز ممکن است در اثر التهاب مخاطی باعث پاره شدن مویرگ خونی شود و ادرار کاملاً قرمز و خونی بشود که با درمان عفونت بلافاصله بهبود می یابد.
3. تب و لرز و تهوع و استفراغ که در عفونت های ادراری افراد زیر یک سال و همچنین عفونت های عمقی کلیه ها، پروستات و بیضه ها در افراد بزرگسال شایع است.
4. کاهش و توقف رشد در کودکان. مادران در صورت وجود چنین علامتی باید برای بررسی عفونت ادراری به پزشک مراجعه کنند.
5. درد پهلوها که در عفونت های عمقی کلیه ها بسیار شدید و همراه با تب و لرز و تهوع و استفراغ است.
6. اشکال در ادرار کردن و احتباس ادراری که در عفونت های مثانه و پروستات و مجرا ممکن است دیده شود.

- با توجه به علائمی که به آنها اشاره کردید، اگر فردی دچار درد پهلو و ناحیة کمر شد، حتماً دچار بیماری کلیوی شده است؟
جواب: سؤال خوبی مطرح کردید، چون بیماران زیادی با درد پهلو، که در اثر سرما تشدید می شود، به ما مراجعه می کنند و نگران کلیه های خود هستند. در جامعه این طور جاافتاده که درد پهلو مساوی با درد کلیه هاست، درحالی که همین جا به عرض خوانندگان می رسانم که درد کلیوی به هر علتی، مثلاً عفونت، سنگ و تومور ایجاد شود، یک درد نسبتاً دائمی است و با تغییر حالت بدن، مثلاً نشستن، بلند شدن، راه رفتن، سرپا ایستادن و کارکردن، شدت آن عوض نمی شود و معمولاً چنین دردهایی کمتر منشأ اسپاسم عضلانی هستند. اکثر مردم به دلیل نداشتن اطلاعات کافی پزشکی فکر می کنند در هوای سرد دچار سرماخوردگی و عفونت می شوند؛ درحالی که 25 درصد خون قلب وارد کلیه ها می شود و کلیه ها همیشه گرم هستند و سرمای محیط اطراف هیچ تأثیری روی کلیه ها که در عمق عضلات پهلو قرار دارند نمی گذارد.

- با توجه به اختلافات آناتومیک بدن زنان و مردان، در دو جنس علائم عفونت های ادراری چه تفاوت هایی با یکدیگر دارند؟
جواب: در زنان، دستگاه تناسلی رحم و تخمدان هاست که سیستمی مستقل و کاملاً مجزا از سیستم ادراری است، درصورتی که در مردان، سیستم ادراری ـ تناسلی یک مجموعة کاملاً مرتبط با هم است؛ به همین دلیل، علائم عفونت ادراری در زنان و مردان با هم تفاوت دارد. البته سوزش ادرار، تکرر ادرار، تحمل کم مثانه و ادرار خونی در هر دو جنس مشترک دیده می شود؛ درحالی که عفونت مجرای ادرار در مردان همراه با خروج ترشح چرکی از مجراست به علاوه میکروب از طریق مجرا ممکن است به پروستات و از آنجا به بیضه ها برسد و در این نواحی عفونت حاد ایجاد بکند.
از طرف دیگر، به علت کوتاه بودن طول مجرای زنان، امکان رسیدن میکروب از خارج به مثانه بسیار زیاد و به همین دلیل عفونت های ادراری در زنان 30 تا 50 برابر شایع تر از مردان است.

- واژه هایی مانند سیستیت و پیلونفریت در بحث عفونت های ادراری چه معنایی دارند؟
جواب: اگر عفونت در ناحیة کلیه باشد به آن (پیلونفریت) گفته می شود که از نوع حاد یا مزمن است.
اگر عفونت فقط در مثانه باشد به آن (سیستیت) می گویند که آن هم از نوع حاد یا مزمن است.
اگر عفونت در مجرای خروجی ادرار باشد به آن (اورتریت) می گویند و معمولاً در مردان دیده می شود.
به طورکلی برحسب محل عفونت، نوع آنتی بیوتیک تجویزی و دورة درمانی متفاوت است.

- چه عواملی افراد را مستعد ابتلا به عفونت های ادراری می کند؟
جواب: به طورکلی در هر فردی که به هر علتی ـ شیمی درمانی، بیماری قند، ایدز،... ـ سیستم ایمنی بدنش تضعیف شده باشد، عامل مساعد کننده ای برای رشد میکروب ها و ایجاد عفونت وجود دارد. از عوامل مؤثر دیگر در ایجاد عفونت ادراری عادات بد بهداشتی در زنان است، مثل وقتی که به دستشویی می روند و آب را با فشار به خود می گیرند و یا برای خشک کردن دستمال کاغذی را با فشار به بدن خود می کشند و باعث انتقال میکروب های این نواحی به داخل مجرای ادرار می شوند. از طرفی دیگر، هرگاه در دستگاه ادراری توقف و رکود در مسیر جریان ادرار به وجود بیاید شیوع عفونت بالا می رود؛ مثلاً تنگی مادرزادی محل اتصال کلیه به حالب، تنگی محل حالب به مثانه، برگشت ادرار مثانه به کلیه ها، وجود (دیورتیکول) در هر نقطه ای از سیستم ادراری، مثانه عصبی، تنگی مجرا و بودن جسم خارجی مثل سوند در سیستم ادراری. در این موارد معمولاً پس از قطع آنتی بیوتیک بلافاصله عفونت عود می کند.
یک گروه از سنگ ها به نام سنگ های عفونی هستند که در داخل آنها میکروب لانه می کند و آنتی بیوتیک قادر به از بین بردن آنها نیست و بلافاصله با قطع درمان، عفونت عود می کند. عامل دیگر فیستول ادراری است.
فیستول ادراری عبارت است از ارتباط سیستم ادراری با یک سیستم دیگر، مثلاً لولة گوارش با رحم و واژن در خانم ها. این مجرای فیستول محل عبور میکروب به داخل سیستم ادراری است که منجر به عفونت دائمی می شود. تنها راه درمان، برداشتن مجرای فیستول از طریق جراحی است.

- افتادگی مثانه در زنان عفونت ادراری ایجاد می کند؟
جواب: در نوع خفیف آن تأثیر چندانی ندارد، ولی در نوع شدید که باعث تخلیه نشدن کامل مثانه می شود، باقی ماندن ادرار شیوع عفونت را در زنان افزایش می دهد.

- عفونت ادراری موجب سقط جنین و یا آسیب به جنین در زنان باردار می شود؟
جواب: درصورتی که عفونت ادراری فعالیت کلیه ها را کم کند و اورة خون را بالا ببرد ممکن است منجر به سقط جنین شود؛ ولی به طورکلی عفونت کلیه (پیلونفریت) در دوران بارداری باعث کاهش وزن جنین می شود و طبعاً نوزادی که وزنش در موقع تولد از وزن استاندارد کمتر است در معرض خطر ابتلا به بیماری های مختلف قرار می گیرد. به همین خاطر ما، در زنان باردارِ دچار عفونت ادراری، پس از درمان کامل عفونت، پیشگیری از عفونت را به صورت مصرف دوز پایین آنتی بیوتیک، تا آخر زمان حاملگی ادامه می دهیم. درحالی که در عفونت های سطحی ادراری خانم های غیرباردار درمان کوتاه مدت سه تا پنج روزه و حتی تجویز یک دوز واحد کافی است. درحالی که بعضی همکاران غیرمتخصص برای چنین عفونت های ساده ای تعداد زیادی آنتی بیوتیک تزریقی برای بیمار تجویز می کنند که می تواند برای کلیه سم بوده و باعث تخریب و کاهش کار کلیه بشود.

- در درمان عفونت های ادراری، به چه نکاتی باید توجه کرد؟
جواب: در مورد درمان، هدف از بین بردن میکروب درون سیستم ادراری است که باید با آنتی بیوتیک مناسب و دورة درمان کافی صورت پذیرد ولی برای ریشه کن کردن و جلوگیری از عود عفونت در صورت وجود بیماری زمینه ای یا ناهنجاری های مادرزادی سیستم ادراری که باعث افزایش شیوع و عود عفونت می شود، باید پس از تشخیص این عوامل با درمان طبی یا جراحی اقدام به حذف و درمان بیماری های مساعدکننده و زمینه ساز عفونت کرد. طول درمان برحسب سن، جنس و محل عفونت در افراد متفاوت است.
در کودک سه ماهه، چون در یک سوم موارد، عفونت ادراری همراه با عفونت خونی است باید درمان کامل عفونت خونی، که شامل درمان تزریقی و بستری کردن نوزاد است، صورت بگیرد.
در کودک سه ماهه تا سه ساله معمولاً عفونت خونی همراه عفونت ادراری نادر است و دورة درمان 10 تا 14 روزه برای کنترل عفونت کافی است.
در کودک 3 تا 12 سال، اگر عفونت، سطحی و بدون تب باشد، درمان 3 تا 5 روزه کافی است و اگر عفونت عمقی و همراه تب و لرز باشد باید درمان دو هفته ای انجام شود.
در مورد زنان هم برحسب باردار بودن یا نبودن، درمان متفاوت است که قبلاً شرح آن داده شد.

- برای جلوگیری از آسیب های ناشی از عفونت های دستگاه ادراری چه توصیه ای دارید؟
جواب: کلیه از اعضای حیاتی بدن انسان است. کسانی که کلیه های خود را از دست می دهند و تحت درمان دیالیز قرار می گیرند در زندگی با مشکلات زیادی مواجه می شوند که نه تنها خود آنها بلکه خانواده و اطرافیان را نیز درگیر می کند. همان طور که اشاره شد عفونت ادراری در صورت عدم تشخیص به موقع و درمان کامل، قادر به تخریب کلیه ها می باشد. البته باز هم تأکید می کنم که عفونت های سطحی مثانه که شایع ترین حالت عفونت ادراری است هیچ اثر سوئی روی کلیه ها ندارد ولی توصیه می کنم با دیدن هر علامتی از عفونت ادراری به پزشک متخصص مراجعه کنید و با انجام آزمایش ادرار و حداکثر سونوگرافی، در صورت تشخیص عفونت یا سایر بیماری های کلیه، با درمان کامل از عارضه های بعدی جلوگیری کنید.

سازمان جهانی بهداشت (WHO) می‌گوید هر سال حدود 2 میلیون کودک به علت اسهال، بیماریی که نسبتا به آسانی قابل درمان است، می‌میرند.

WHO در یک بیانیه اعلام کرد ‌که پژوهش‌ها در مورد اسهال کودکان از دهه 1980 به علت کاهش اعتبارات مالی برای بررسی در مورد این بیماری که مسئول 20 درصد مرگ و میرهای کودکان است، ‌کاهش یافته است.

بر اساس این بیانیه منابع مالی برای پژوهش در مورد اسهال  کمتر ار منابعی است  که صرف بیماری‌های دیگر می‌شوند که میزان مرگ و میر نسبتا پایین‌تری دارند.

به گفته دکتر اولیویه فونتین، مقام پزشکی متخصص بهداشت کودکان در WHO، فوری‌ترین چالش در این مورد تضمین دسترسی کودکان مبتلا به اسهال به یک درمان ساده و  با سابقه 25 ساله است که شامل قرص‌های روی و مخلوط نمک‌های خوراکی برای بازیابی آب بدن یا ORS است.

 WHO تخمین می‌زند که به یمن این مخلوط املاح جان حدود 50 میلیون کودک با هزینه‌ای تنها در حد 30 سنت به ازای هر کودک نجات پیدا کرده باشد.

فونتین گفت: " ORS در اساس شامل اندکی نمک و یک کف دست شکر است که در آب پاک حل شده است."

او افزود:" من با توجه به اثرات مصیبت‌باری که اسهال کودکان می‌تواند ایجاد کند و نیز قدرت نجات‌بخش و معجزه‌آسای ORS و روی، یقینا امیدوارم که ما حمایت مورد نیاز برای پاسخ‌دادن به پرسش‌های کلیدی که باقی می‌ماند، به دست خواهیم آورد."

سازمان بین‌المللی صلیب‌ سرخ نیز سه‌شنبه 10 مارس (20 اسفند) اعلام کرد که بیماری‌ها اسهالی مانند وبا، در حال افزایش هستند و به طور فراینده‌ای به یک عامل عمده بیماری و مرگ در سراسر جهان بدل شده‌اند.

جوامع بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر اعلام کردند که در سال‌های 2007 و 2008، حدود 60 درصد درخواست‌ها از جوامع صلیب سرح برای امداد فوری به شیوع بیماری‌های اسهالی مربوط بوده است.

آنها می‌افزایند: "این میزان نسبت به آمار مشابه در سال 2006، 35 درصد افزایش نشان می‌دهد."

«این تغییرات شامل موارد زیر می شود: افزایش خفیف اندازه کلیه، افزایش جریان خون کلیه به میزان ۴۰ درصد، گشاد شدن لگنچه های کلیه و حالب در حاملگی، کاهش حرکات حالب.»بنا بر گفته های وی این عوامل در حاملگی منجر به رکود و تجمع ادرار می شوند که خود باعث رشد بیشتر باکتری و بروز عفونت طی حاملگی می شود. قابل ذکر است علاوه بر موارد عنوان شده قند در ادرار به عنوان عامل موثر دیگری است که می تواند زمینه ساز عفونت و رشد باکتری شود.

عفونت های دستگاه ادراری در بارداری به سه صورت قابل مشاهده هستند: وجود باکتری در ادرار بدون علامت، عفونت مجاری ادراری تحتانی شامل مثانه و حالب، عفونت مجاری فوقانی یا کلیه پیلو نفریت.

از میان علل ذکر شده وجود باکتری در ادرار بدون علامت شایع ترین عامل عفونی در حاملگی است اما علت وجود باکتری در ادرار بدون علامت چیست دکتر بهدانی می گوید: «باکتری اوری وجود باکتری در ادرار بدون علامت یعنی مقدار قابل ملاحظه ای باکتری در ادرار وجود داشته باشد اما فرد علائم ادراری نظیر سوزش ادرار و تکرر ادرار را نداشته باشد دو تا هفت درصد است و به این عوامل بستگی دارد: تعداد زایمان های قبلی، نژاد، سطوح اجتماعی اقتصادی، سابقه قبلی عفونت های ادراری، فعالیت جنسی و دیابت قندی.»

 به گفته این متخصص زنان و زایمان، نازایی در باکتری اوری بدون علامت مهمترین نکته ای که باید مورد توجه قرار گیرد برمی گردد به این موضوع که در ادرار زن حامله عفونت و میکروب وجود دارد اما وی علامت خاصی ندارد و تنها راه تشخیص آن دادن آزمایش ادرار توسط زن حامله است. بنابراین از آنجا که تشخیص باکتری اوری بدون علامت با کشت ادرار است باید در اولین ویزیت به بیماران تاکید شود که آزمایش ادرار را انجام دهند و پیگیر جواب آن باشند. اگر در یک نمونه ادراری بیش از ۱۰۵ باکتری موجود باشد تشخیص باکتری اوری بدون علامت گذاشته می شود.اگر باکتری اوری بدون علامت درمان نشود ۲۵ درصد موارد به عفونت حاد و پیلونفریت یا عفونت کلیه منجر می شود. در حالی که این احتمال در زنان غیرحامله به یک درصد می رسد. بنابر این با توجه به شیوع بالای عفونت در زنان حامله توصیه می شود درمان آنتی بیوتیکی را جدی بگیرند.

به گفته دکتر بهدانی عدم درمان قطعی باکتری اوری بدون علامت باعث ایجاد عوارض زیر می شود: عفونت حاد کلیه یا پیلونفریت، زایمان زودرس یا پیش از موعد، تولد نوزاد با وزن کم، افزایش فشار خون حاملگی و آنمی یا کم خونی در مادر و جنین.میزان عود عفونت حدود ۳۰ درصد است بنابراین حدود یک تا دو هفته بعد از قطع درمان باید آزمایش ادراریU-A ،U-C تکرار شود و اگر عفونت عود کرد باید درمان تا سه هفته بعد ادامه یافته و در صورت عودهای مکرر و عفونت پایدار مصرف دارو تحت نظر پزشک تا آخر حاملگی ادامه یابد.به گفته دکتر بهدانی، عضو هیات علمی دانشگاه تهران، از دیگر عفونت های سیستم ادراری در حاملگی درگیری مثانه و حالب است که علائم آن شامل سوزش و تکرر ادرار و به میزان کمتر تب و لرز است که البته درمان آن مشابه باکتری اوری بدون علامت است.عفونت کلیه و یا پیلونفریت در یک تا دو درصد زنان حامله رخ می دهد. شروع عفونت کلیه ناگهانی بوده و با تب و لرز و درد ناحیه پهلوها، بی اشتهایی، تهوع و استفراغ همراه است.

در این رابطه دکتر بهدانی تصریح کرد: «برخی بیماری ها علائمی شبیه عفونت کلیه یا پیلونفریت ایجاد می کنند در نتیجه ممکن است اشتباهات تشخیصی رخ دهد. عفونت کلیه ممکن است با بیماری های زیر اشتباه گرفته شود: دردهای زایمانی labor Pain، عفونت مایع آمینون کیسه آب، آپاندیسیت، جدا شدگی زودرس جفت، تومور عضلات میوم رحم و عفونت پوشش داخلی رحم.»

توصیه های پیشگیری کننده
نوشیدن شش تا هشت لیوان آب در هر روز، شیرین نکردن نوشیدنی های معمول، کاهش دادن مصرف چای، قهوه، آب میوه شیرین، الکل، مصرف ویتامین ث به میزان ۲۵۰ تا۵۰۰ میلی گرم در روز و بتاکاروتن ۲۵ تا ۵۰ هزار میلی گرم در روز و روی zn به میزان ۳۰ تا ۵۰ میلی گرم در روز، عدم نگهداری ادرار در مثانه و به موقع ادرار کردن، ادرار کردن قبل و بعد از نزدیکی کردن، عدم نزدیکی در هنگام وجود عفونت ادراری، تمیز کردن دستگاه تناسلی خارجی پس از ادرار کردن از جلو به عقب، عدم مصرف صابون های قوی آنتی سپتیک، اسپری و پودر، عوض کردن به موقع لباس های زیر، عدم استفاده از لباس های تنگ و پلاستیکی، مصرف مرتب و مداوم داروهای تجویزی و انجام به موقع آزمایشات ادراری، نماندن بیش از ۳۰ دقیقه در حمام یا وان هنگام حمام کردن.

در بانوان غدد داخل واژن و دهانه رحم به طور مداوم مقدار کمی مایع ترشح می کنند. این مکانیسم کمک به سلامت و پاک شدن مجرای تناسلی می کند. این ترشحات اکثراً بیرنگ و یا حداکثر شیری کم رنگ و بدون بو هستند، ولیکن بسته به سیکل ماهیانه در خانم ها رنگ و غلظت آن تغییر پذیر است. به طوریکه در زمان تخمک گذاری، حاملگی،شیر دادن و نزدیکی جنسی مقدار این ترشحات بیشتر می شود .

بنابراین با توجه به نکات ذکر شده باید توجه داشت که افزایش ترشحات واژن در زنان در بسیاری موارد طبیعی است، به ویژه اینکه ترشحات باعث مرطوب شدن مجرای تناسلی زنان می شود،که این خود کمک بسیار در پیشگیری از بیماری گوناگون در این ناحیه می کند.

چه زمانی این افزایش ترشح طبیعی نیست؟
اگر افزایش ترشح باعث تغییر رنگ، بو ، التهاب ناحیه تناسلی، خارش، سوزش بشود غیر طبیعی خواهد بود به ویژه اینکه اگر بیمار در زمان عادت ماهیانه نباشد ولیکن ترشح خونی داشته باشد، حتماً باید به پزشک مراجعه کند.

چه چیز باعث این تغییرات می شود؟
هر عاملی که تغییر در محیط طبیعی واژن بدهد، و به عبارتی PH آن را تغییر بدهد، سبب افزایش ترشح غیر طبیعی از واژن می شود مانند: استفاده از بعضی صابونها، آنتی بیوتیکها، بیماری قند، حاملگی، عفونتها، و یا حتی پاک کردن مجرای تناسلی توسط اسپری های مخصوص ناحیه تناسلی و یا Vaginal douchمی توانند این مشگل را سبب شوند.

چگونه Vaginal Douching سبب عفونت می شود.؟
بسیاری از بانوان فکر می کنند این روش بسیار خوبی برای پاکیزه نگهداشتن واژن است. اگر چنانچه احساس بو در ناحیه تناسلی می کنید این بو اکثراً از قسمت خارجی دستگاه تناسلی است و شما می توانید با آب و صابون قسمت خارجی دستگاه تناسلی را تمیز نگاه دارید و همان حمام روزانه برای این پاکیزگی کافی است.
در حالیکه با گرفتن دوش واژینال و استفاده از مواد شیمیائی محیط طبیعی واژن را به هم می ریزید که این خود سبب عفونت می شود. از طرفی دیگر توسط Vaginal Douching (شستشوی واژن) باکتریهای موجود در واژن را به قسمت دهانه رحم خود و خود رحم روانه می کنید که این خود سبب عفونت در این نواحی خواهد شد.

چه عوامل دیگری سبب افزایش ترشح واژن می شوند؟
افزایش ترشح واژن به گونه غیر طبیعی به دلایل گوناگون خواهد بود که به طور کلی به نام Vaginitis نامیده می شوند.

1- عفونتهای قارچی واژن
درواژن زنان قارچ به مقدار کم به طور طبیعی زندگی می کند، محیط اسیدی واژن مانع از رشد این قارچها می شود. حال اگر به دلیلی از اسیدی بودن محیط واژن کاسته شود قارچها رشد بیشتر خواهند کرد و سبب عفونت قارچی در واژن می شوند. حاملگی، بعضی از آنتی بیوتیکها، مصرف قرصهای جلوگیری از حاملگی، بیماری قند، استفاده از کورتون ، زمان سیکل ماهیانه، روابط جنسی، نیز از عواملی هستند که باعث تغییر محیط طبیعی واژن و افزایش رشد قارچها و در نتیجه باعث عفونت در واژن می شوند.

علائم عفونت قارچی چیست؟
باید بگویم که این بیماری بسیار شایع است. بیمار احساس نارحتی در ناحیه تناسلی دارد که به صورت سوزش، خارش در دهانه واژن و در قسمت خارجی ناحیه تناسلی احساس می شود. ترشحات واژن به رنگ سفید و بسیار غلیظ در می آید که می توان آن را به شکل تکه های ریز پنیر مانند دید. بیمار احساس سوزش در زمان نزدیکی دارد. و همینطور احساس تورم در قسمت خارجی دستگاه تناسلی می کند.
ولیکن به یاد داشته باشید که اگر مکرراً و یا به گونه شدید بیماری مبتلا شوید که گاهی هم به درمان جواب نمی دهد و بلافاصله پس از درمان بیماری باز می گردد باید از نظر سایر بیماریهای سیستمیک به ویژه بیماری قند بررسی شوید.

چگونه درمان می شوید؟
درمان این بیماری بسیار ساده و معمولا با استفاده از کرمهای موضعی ضد قارچ مخصوص دستگاه تناسلی بانوان و یا گاهی هم اگر قادر به استفاده از کرم واژینال نباشید، با خوردن دارو درمان پذیر می باشد. گاهی توسط داروهائی که احتیاج به نسخه پزشک ندارد این بیماری به راحتی درمان پذیر است. ولیکن باز هم تکرار می کنم، چنانچه حامله هستید و یا به طور مکرر درگیر این بیماری می شوید، باید حتماً به پزشک خود مراجعه کنید که علت اصلی را جویا شوید.

چگونه از ابتلا مکرر به این بیماری پیشگیری کنیم؟
به نکات زیر توجه داشته باشید.
•حتماً از شورت های کتانی استفاده کنید.
• تا آنجا که ممکن است از پوشیدن شورت های پلاستیکی و یا بسیار تنگ و چسبان خودداری کنید.
از کاغذهای توالت حاوی مواد معطر و رنگی، Tampon، Pad های معطر و Bubble Bath و یا به طور کلی نشستن در وان حمام پرهیز کنید.
• اگر باز هم گرفتار عفونت مکرر قارچی واژن شدید به پزشک خود حتماً مراجعه کنید به دو دلیل نخست اینکه ممکن است علت بیماریهای سیستمیک بدن باشد و دو م گاهی لازم است که پزشک شما را برای مدت چند ماهی روی درمان بگذارد که از تکرار عفونت جلوگیری شود.

آیا همسر  شما باید درمان بشود؟
در این عفونت یا ر شما احتیاج به درمان ندارد و این بیماری اکثراً او را گرفتار نخواهد کرد مگر اینکه همسر شما مشکل دیگری ازنظر بیماری سیستمیک داشته باشد.

2-عفونت های میکروبی واژن
این عفونت Bac terial Vaginitis خوانده می شود.
محیط واژن حاوی نوعی باکتری است که به نام باکتری خوب واژن معروف است و همینطور حاوی باکتری دیگری است که به نام Anacrobes نامیده می شوند. گاهی بدون دلیل ویژه این نوع باکتری بیش از انداره رشد کرده و سبب بیماری می شوند.

چه علائمی دارند؟
گاهی بیمار اصلاً علائمی ندارد، گاهی این بیماری سبب افزایش ترشح واژن می شود که اکثراً آبکی است. یا گاهی رنگ زرد کمرنگ یا پررنگ تر دارد. گاهی بودار می شود که به اصطلاح Fishy Smell خوانده می شود که بیماران این بو را اکثراً پس از نزدیکی با همسر احساس می کنند، و گاهی بیمار احساس سوزش و خارش دارد.

چگونه تشخیص داده می شود؟
به پزشک مراجعه کنید. ترشح شما را در مطب آزمایش می کند و بلافاصله تشخیص داده خواهد شد.

آیا این نوع عفونت ازطریق نزدیکی منتقل می شود؟
اگر چه این بیماری در بانوانی که فعالیت جنسی دارند بیشتر دیده می شود ولیکن ارتباطی به نزدیکی ندارد و یار مقابل هم احتیاج به درمان ندارد. مگر اینکه بیمار مکرراً گرفتار این بیماری بشود.

چگونه درمان می شود؟
با تمام سادگی این بیماری احتیاج به درمان دارد چراکه اگر درمان نشود عفونت به سمت دهانه رحم، رحم و لوله ها می رود و سبب مشکلات بسیار و بدتری خواهد شد. به ویژه اگر اینکه زن حامله باشد. این بیماری را می شود به طور موضعی و یا خوراکی درمان کرد ولی درمان این بیماری حتماً احتیاج به مراجعه به دکتر و نسخه پزشک دارد .

عفونت شایع دیگر واژنTrichumoniasis است
عامل این بیماری یک نوع انگل به نام تریکومونا است که اکثراِ در اثر نزدیکی با فرد مبتلا ، بیمار درگیر آن خواهد شد. گاهی بیمار مدتها این بیماری را دارد بدون اینکه علائمی داشته باشد.
چه علائمی دارد؟ افزایش ترشح واژن، تغییر رنگ آن به صورت آبکی، یا زرد رنگ و یا گاهی سبز کمرنگ، بوی بد، خارش و سوزش، درد و سوزش در هنگام دفع ادرار از علائم آن است. اکثراً احتیاج به درمان خوراکی دارد. در این نوع گرفتاری همسر بیمار هم بهتر است که درمان بشود.
در اینجا باید یاد آور شوم که عفونتهای دیگر ناحیه تناسلی در ارتباط با رابطه جنسی ونزدیکی بیمار به آنها مبتلا می شود ازقبیل «کلامید یا»، سوزاک، هم می تواند سبب افزایش ترشح واژن بشود، ولیکن اینها عفونت هائی هستند که ابتدا دهانه رحم را گرفتار می کنند و گاهی تنها علامت آنها افزایش ترشح واژن است که در این نوع عفونتها زن و مرد هر دو باید درمان بشوند. ولیکن به خاطر داشته باشید که در این مقاله فقط سخن بر سر عفونت های شایع ناحیه واژن است نه سایر قسمتهای تناسلی

نکاتی که برای پیشگیری از عفونت واژن باید رعایت شود.
1- هرگز از Vaginal douche استفاده نکنید
2- از مواد عطری- اسپری عطری، Tamponsو همینطور از Pad های معطر در زمان خونریزی ماهیانه پرهیز کنید.
3- همیشه شورت های کتانی که زیاد هم تنگ و چسبان نباشند، بپوشید.
4- همیشه ناحیه تناسلی و مقعد را از جلو به عقب پاک کنید این روش تا آنجا که ممکن است از انتقال عفونت از ناحیه رکتوم به واژن جلوگیری خواهد شد.
5- گاهی این خارش و سوزش در ناحیه تناسلی ممکن است به دلیل آلرژی به مواد پاک کننده باشد در این صورت بهتر است که پودر لباسشوئی و کاغذ یا مایع نرم کننده پارچه را در موقع شستشو عوض کنید.
6- گاهی کاندوم یــــا «دیافراگم» و یا Sperm Killing Gel که برای پیشگیری از حاملگی مصرف می شود ممکن است سبب حساسیت و خارش و سوزش در ناحیه واژن بشود، در اینصورت بهتر است روش دیگری را جایگزین کنید.
7- پس از دوش روزانه ناحیه خارجی تناسلی را با حوله خوب خشک کنید.

نویسنده : دکتر مریم رهنمون

سایر مطالب مرتبط  با مسائل جنسی

پس از اتمام رابطه جنسی چه باید کرد؟

زنان بعد از مقاربت جنسی چه چیز دوست دارند ؟

پرده بکارت یا Hymen

 با مشکل انزال دیررس خودم چه باید بکنم؟

ناتوانی جنسی چیست ؟

راه های جلوگیری از بارداری

پیشگیری از بارداری بصورت اضطراری

چه کسی باید رابطه جنسی را شروع کند ؟ زن یا مرد

ویروس ایدز (HIV) از چه راههایی سرایت می کند؟

نکات مهم در مورد استفاده از کاندوم (Condom)

10 نکته برای لذت بردن از یک رابطه جنسی سالم

ده اصل مهم در مورد رابطه جنسی (SEX)

نویسنده : دکتر الهه مهاجرین

منبع : IranHealers

•گازگرفتگى توسط دندان هاى انسان
هر گونه گازگرفتگى توسط دندان هاى انسان از جهت احتمال عفونت اهمیت دارد. دهان انسان محل رشد باکترى است. زیرا زمینه  مناسبى براى رشد باکترى دارد.
خود امدادى: چنانچه محل خونریزى دارد با وارد کردن فشار مانع خونریزى شوید. زخم را با آب و صابون به دقت بشویید و زخم را بانداژ کنید تا زمانى که به یک مرکز درمانى برسید. در مرکز درمانى احتمالاً از آنتى بیوتیک براى جلوگیرى از عفونت و کزاز براى موارد مشکوک استفاده مى شود.

خود امدادى: حشره را با کمک یک موچین از ناحیه سر و نزدیکترین محل به بدن جدا کنید. محل را ضد عفونى کنید.
- براى کم کردن تورم از کیسه هاى یخ یا سرد استفاده کنید. پماد ۱- ۵/۰ درصد هیدروکرتیزون یا Calamine Lotion یا خمیر جوش شیرین را چند بار در روز در محل استفاده کنید تا زمانى که علائم فروکش کنند.
- چنانچه آلرژى قدیمى دارید از آنتى هیستامین مانند (Benedryl و یا Chlor _trimeton) استفاده کنید.
- حتماً در کیف دارویى خود اپى نفرین (آدرنالین) داشته باشید.
- افراد خانواده و دوستان نزدیک را آموزش دهید تا در موارد اورژانس به شما و خودشان کمک کنند.
امداد پزشکى: چنانچه واکنش بدن شما نسبت به گزش حشره شدید است مثلاً دچار تنگى نفس یا تورم گلو و زبان و کهیر زیاد شدید حتماً باید از کمک هاى پزشکى برخوردار شوید. حتى در موارد علائم سبک تر آلرژیک مانند تهوع، انقباض هاى شکمى، اسهال، تورم محل نیز باید از کمک هاى پزشکى بهره بگیرید. سعى کنید در کیف پزشکى خود آنتى هیستامین و آدرنالین تزریقى (اپى نفرین) و سرنگ هاى مربوطه را داشته باشید و مرتباً تاریخ مصرف آن را کنترل کنید.

•نیش عنکبوت
همه عنکبوت ها خطرناک نیستند. دو نوع عنکبوت سمى هستند: ۱- عنکبوت بیره یا سیاه Black Widow با لکه اى به شکل ساعت شنى قرمز روى شکم ۲- عنکبوت قهوه اى با علامتى شبیه ویولن روى سر.آنها به آب و هواى گرم، تاریک و محل هاى خشک جایى که حشرات زیاد هستند علاقه مند هستند. معمولاً در توالت هاى خارج از خانه زیاد هستند. ممکن است متوجه گزش آنها نشوید ولى ظرف چند ساعت تورم و مشکلات تنفسى پدید مى  آید. در گزش عنکبوت سیاه انقباض عضلات، ضعف، خارش و سوزش ممکن است ایجاد شود. در مدت زمانى که منتظر کمک پزشکى هستید با یک پارچه مرطوب سرد یا کیسه یخ محل را بپوشانید. اگر گزش در ران اتفاق افتاده با بستن یک بانداژ در بالاى محل گزش مانع انتشار سم شوید و روى محل نیز یخ بگذارید.

•نیش کنه و ساس
بعضى انواع این حشرات عفونت را منتقل مى کنند و نیش آنها حاوى باکترى است که در انسان بیمارى اى به نام Lyme disease و یا بیمارى دیگرى به نام تب خالدار کوهستان ایجاد مى کنند.
خود امدادى: ۱- در مناطق جنگلى یا پوشیده از علف، کفش، شلوار بلندى که مچ آن داخل جوراب جمع شود و بلوزهاى آستین بلند بپوشید. ۲- محل زندگى خود را از وجود برگ ها و خاشاک تمیز کنید و قطعات چوب را در محل آفتابگیر بگذارید. ۳- پس از هر بار گردش در جنگل لباس هاى خود را دقیقاً بررسى کنید و تعویض کنید، فوراً دوش بگیرید زیرا کنه قبل از گزش چند ساعت روى پوست مى ماند. حیوان خانگى خود را دقیقاً بررسى کنید. ۴- از زداینده هاى حشره مانند DEET یا Permethrin مطابق دستورالعمل روى جعبه استفاده کنید. ۵- چنانچه کنه یا ساس یافتید با کمک موچین از ناحیه سر یا دهان آن را بگیرید و از پوست جدا کنید. مواظب باشید آن را فشار ندهید یا له نکنید. در محل پماد ضد عفونى مصرف کنید. ۶- اگر دچار کهیر و یا حالت ناخوشى شدید چنانچه بتوانید کنه یا ساس گزنده را به مطب پزشک ببرید. ۷- براى از بین بردن کنه یا ساس آن را یا بسوزانید یا دفن کنید یا در توالت انداخته آب فراوان روى آن بریزید.