موهای زاید در زنان مشکل نسبتا شایعی است که گهگاه عوارض روانی هم به دنبال دارد .حتماً شما نیز در میان اطرافیانتان با خانم‌هائی که در صورتشان موهای ضخیم وسیاه رنگ وجود دارد، رو به رو شده‌اید .

اصلا شاید خود شما یکی از کسانی باشید که با این مشکل مواجه هستند.اگر این طور است باید به اطلاعتان برسانم که شما تنها نیستید، چون خانم‌های زیادی وجود دارند که با این مشکل مواجهند و تعداد آنها به طور شگفت انگیزی رو به افزایش است .
اکثرخانم‌هائی که با این مشکل مواجهند، چون از ظاهرشان ناراضی هستند، قبل از اینکه علت اصلی ایجاد این وضعیت را پیدا کنند، به انواع و اقسام داروها و روش‌های درمانی دردناک و غیر دردناک متوسل می‌شوند. اما چون در بسیاری از موارد علت اصلی برطرف نشده، پس از مدت کوتاهی همه چیز به حالت اول باز می‌گردد.

 

هیرسوتیسم چیست؟
به رشد بیش از اندازه مو در مکان‌های خاصی از صورت و بدن خانم‌ها هیرسوتیسم یا پر مویی گفته می شود. موهای صورت یک خانم به طور طبیعی باید کمرنگ و نازک بوده و به آسانی قابل دیدن نباشند.

اگر در صورتتان موهای ضخیم و سیاه با الگوی مردانه (خصوصاً در محل ریش و سبیل) رشد کرده، یا اگر در مدت زمان کوتاهی رشد سریع مو در بدنتان داشتید حتماً به پزشک مراجعه کنید و توجه داشته باشید که این مشکل علاوه براینکه روی ظاهرتان اثر می‌گذارد، ممکن است مشکلات درونی فراوانی را برایتان ایجاد کند، پس آن را دست کم نگیرید. قبل از گذاشتن تشخیص هیرسوتیسم باید به این نکته توجه داشته باشید که الگوی طبیعی رشد مو بر اساس زمینه نژادی بسیار متفاوت است. مثلاً سفید پوستان موهای صورتی بیشتری نسبت به سیاه پوستان و نژاد زرد دارند و زنان مدیترانه ای به طور طبیعی موهای بیشتری نسبت به زنان شمال اروپا دارند. علت ایجاد این بیماری در خانم‌ها این است که پیازهای مو توسط تستوسترون یا سایر آندروژن‌ها (هورمون‌های مردانه) دچار تحریک بیش از حد می شوند. آندروژن‌ها برجسته‌ترین هورمون جنسی در مردان هستندو درخانم‌ها به طور طبیعی معمولاً سطح کمی از این هورمون‌های مردانه وجوددارد اما گاهی به عللی این هورمون‌ها به طور غیر طبیعی افزایش می‌یابند و منجر به ازدیاد رشد مو می‌شوند. هیرسوتیسم گاهی در حضور سطح طبیعیِ هورمون‌ها نیز رخ می دهد که در این مورد معمولاًحساسیت گیرنده‌های پوست آن نواحی، نسبت به تستوسترون افزایش یافته است.

کی به بالا رفتن هورمون‌های مردانه شک کنیم؟
در صورت ایجاد هر یک از علائم زیر حتی در صورت عدم وجود هیر‌سوتیسم به بالا رفتن هورمون‌های مردانه در بدنتان شک کرده و با پزشک مشورت کنید:
‌‌‌‌ قاعدگی های کم، نامنظم یا قطع شده
جوش‌های مقاوم به درمان
خشونت صدا
عقب رفتن خط رویش موهای سر
کاهش اندازه پستان‌ها یا بزرگ شدن کلیتوریس
نشانه‌های زیر ممکن است مطرح کننده علت زمینه‌ای برای هیرسوتیسم در تخمدان‌ها، غدد فوق کلیوی یا هیپوفیز باشند :
چاقی به طور شایعی در نشانگان تخمدان پر کیست که یک علت شایع برای افزایش هورمون مردانه است دیده می شود.
پوست تیره و ضخیم شده در چاله آرنج، کشاله ران یا گردن
کبودی سریع، اضافه وزن در ناحیه میانی یا ضعف
ترشح شیر یا سایر مایعات از پستان در زمانی که کودک شیرخوار ندارید
فشار خون بالا،قند خون بالا و مشکلات کلسترول
هیرسوتیسم پیش از بلوغ یا هیرسوتیسمی که به طور ناگهانی رخ می‌دهد.
از آنجا که برخی مشکلات پزشکی که باعث پر مویی می شوند، شکل خانوادگی دارند حتی اگر پرمویی در بین اعضای خانواده شما رایج است، با پزشک مشورت کنید.

هورمون های مردانه چگونه ایجاد می‌شوند؟
محل اصلی تولید هورمون‌های مردانه در بیضه است.اما همانطور که می‌دانید خانم‌ها بیضه ندارند، پس منشاً این هورمو‌ن‌ها در خانم‌ها کجاست؟ افزایش تولید هورمون‌ مردانه در یک خانم می‌تواند از اختلالی در تخمدان‌ها، غدد فوق کلیوی یا غده هیپوفیز در مغز ناشی شود. مثلاً نشانگان <تخمدان پر کیست> یکی از بیماری‌های تخمدان است که می‌تواند باعث پرموئی شود (در مورد این نشانگان در همین صفحه صحبت خواهیم کرد.)
علت دیگر داروها هستند. برخی داروها مانند پروژسترون‌های استفاده شده در بعضی مدل‌های قرص‌های پیشگیری از بارداری یا داروهای فشار خون یا استروییدهای تسکینی که حاوی هورمون مردانه هستند و اثراتی مشابه هورمون‌های مردانه دارندنیز باعث ایجاد هورمو‌ن‌های اضافی می‌شوند. داروهای دیگری نیز وجود دارند که به طور غیرمستقیم باعث ساخته شدن تستوسترون می شوند.از این دسته می‌توان به داروهایی برای درمان تهوع، اسکیزوفرنی، پرخاشگری، صرع، سردردهای میگرنی، و داروهای درمان اختلالات دو قطبی اشاره کرد. گاهی بعضی از موارد رشد زیاد مو با رشد موی مردانه تناسب ندارد (مانند رشد مو در میان چشم‌ها، پیشانی، شقیقه‌ها، بالای چانه و صورت.) این نحوه رشد مو می تواند از مشکلات تیروییدی ‌یا ‌بیماری بی‌اشتهایی عصبی ناشی شود.
همچنین این مشکل می‌تواند از استفاده طولانی مدت از داروهای خاص مانند داروهای ‌استروییدی‌: سیکلوسپورین فنی‌تویین، مینوکسیدیل، پنی‌سیلامین و داروهای پوستی که با درمان‌های ضد‌آفتاب‌ترکیب می‌شوند، ناشی شده باشد.

نشانه ها و تشخیص
برای پیدا کردن علت هیرسوتیسم باید به سن ایجاد، سرعت پیشرفت رشد مو و نشانه همراه آن توجه کنیم.اگر چرخه های قاعدگی به هم خورده باشد به احتمال زیاد مشکل از تخمدان است (مثلاً تخمدان پر کیست) وربطی به غده فوق کلیه ندارد، اما اگر ترشح شیر از پستان، فشار خون بالا، سهولت کبود شدن، افزایش وزن قسمت‌های مرکزی مثل شکم و ضعف وجود داشته باشد به مشکلات غده فوق کلیه فکر می کنیم.
اگر قاعدگی شکل طبیعی دارد، ممکن است هیرسوتیسم ژنتیکی باشد. هیرسوتیسم دارای درجات مختلفی است.زنی با هیرسوتیسم خفیف ممکن است علائم رویش موی تیره در روی لب فوقانی، چانه، اطراف پستان‌ها یا روی شکم داشته باشد. هیرسوتیسم پیشرفته تر منجر به رشد مو در پشت، شانه ها، جناغ سینه و بالای شکم می شود. این نوع هیرسوتیسم بیشتر اوقات در هنگام بلوغ ایجاد می‌شود وعلت آن تغییرات هورمونی شدیدی است که در این دوران ایجاد می شود.
برای تشخیص حتماً به یک پزشک مراجعه کنید. پزشک شما ممکن است سوالاتی در مورد تاریخچه پزشکی با توجه خاص به چرخه‌های قاعدگی‌تان بپرسد و ممکن است معاینه تان کند.
در مورد کسانی که هیرسوتیسم و به هم خوردن چرخه های قاعدگی جدیداً اتفاق افتاده ، ممکن است نیاز به بررسی در مورد مشکلات بالقوه خطرناکتری مانند تومور تخمدان‌ها، غدد فوق کلیوی یا هیپوفیز باشد.

نشانگان تخمدان پرکیست
نشانگان تخمدان پر کیست وضعیتی است که اغلب با قاعدگی نامنظم (که شایع‌ترین یافته است)، افزایش رشد موهای زائد ( هیرسوتیسم) و چاقی مشخص می‌شود. اما می‌تواند زنان را به اشکال متفاوت مبتلا کند. قاعدگی نامنظم به معنای داشتن چرخه های قاعدگی است که در فواصل طولانی تر از ۵۳ روز یا کمتر از ۸ بار در سال اتفاق می‌افتد. نشانگان تخمدان پرکیست امکان دارد در زمانی که خانمی برای باردار شدن مشکل دارد بارز شود.
علائم و نشانه‌های نشانگان تخمدان پر کیست از اختلال در چرخه تولید مثل منشاء می‌گیرد. که بصورت طبیعی هر ماه با آزاد شدن یک تخمک از تخمدان ( تخمک گذاری ) تکمیل می‌شود. نام این وضعیت از ظاهر تخمدان‌ها، در زنانی که این اختلال را دارند گرفته شده است. ( تخمدان بزرگ و پر از کیست است) این کیست‌ها فولیکول‌هایی هستند که از کیسه مایع حاوی تخمک‌های نابالغ پر شده‌اند. تشخیص زود هنگام و درمان تخمدان پرکیست می‌تواند خطر عوارض طولانی مدت مانند دیابت و بیماری قلبی را کم کند .

راه تشخیص
حضور کیست‌های تخمدانی که در سونوگرافی توسط پزشک تشخیص داده می‌شود، می‌توانند علا‌مت نشانگان تخمدان پرکیست باشند. زنی ممکن است تخمدان پرکیستی داشته باشد ولی نشانگان تخمدان پر کیست نداشته باشد . از سوی دیگر زنی با نشانگان تخمدان پر کیست ممکن است تخمدان‌هائی با ظاهر طبیعی داشته باشد. بسیاری از زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پر کیست چاق هستند. به نظر می رسد توزیع چربی بر شدت علائم اثر می‌گذارد. یک مطالعه نشان داد زنانی که چاقی مرکزی دارند ( وجود چربی در قسمت میانی بدن یا تنه ) هورمون مردانه و سطح قند و چربی بالاتری نسبت به زنانی که چاقی آنها در اندم‌ها ست دارند.

درمان هیرسوتیسم
بسیاری از علل هیرسوتیسم تمایل به رشد زیاد مو در کل دوره زندگی دارند. اما بیشتر زنان به درمان پزشکی در صورتی‌که چند ماه یا بیشتر ادامه یابد، پاسخ می دهند.
برای همه زنان درمان زیبایی و داروهائی که اثر هورمون‌های مردانه را بر پیازهای مو کم می‌کنند کمک کننده است، اما باید توجه داشته باشید که از بین بردن ظاهری موها، علت اصلی ودرونی هیرسوتیسم را از بین نخواهد برد.پس تا‡کید می‌کنیم که حتما‡ با مراجعه به پزشک علت را پیدا کنید. در صورتی‌که علت مشخصی برای هیرسوتیسم شناسایی شود، پزشک درمان مناسب آن مورد را پیشنهاد می کند و در این صورت است که بیشتر موارد هیرسوتیسم می تواند با موفقیت، با درمان دارویی و زیبایی برطرف شود.
در زنانی که اضافه وزن دارند، از دست دادن وزن می‌تواند سطوح آندروژن را کم کرده و هیرسوتیسم را بهبود ببخشد. برخی علل هیرسوتیسم مانند تومورهایی که آندروژن تولید می کنند یا تومورهای غده هیپوفیز می‌توانند از طریق جراحی، اشعه درمانی یا هر‌دو درمان شوند. پزشک ممکن است برای تعدیل اثرات ناشی از افزایش ‌هورمون، داروهایی‌ را ‌تجویز ‌کند. اسپیرنولاکتون اثر هورمون مردانه را از بین برده و تولید هورمون جدید ‌مردانه ‌را‌ متوقف می‌کند. اسپیرنولاکتون یکی از داروهای دفع کننده آب است و ممکن است باعث شود بیش از روزهای دیگر ادرار کنید. عوارض جانبی دیگر آن‌، خشکی پوست، سوزش سردل‌، سردرد و خستگی است. دیگر داروهای ضدهورمون مردانه فیناسترید و فلوتامید هستند اما این داروها گرانتر از اسپیرنولاکتون هستند و عوارض جانبی بیشتری دارند.
داروی دیگر (دیان) است. اصول مصرف قرص‌‌ ‌دیان به این‌ ‌ترتیب است که یک قرص در روز به مدت ۱۲ روز تجویز می‌شود. توجه کنید که این دارو باید زیر نظر پزشک مصرف شود.

الکترولیز
برای برداشتن دائمی موهای زائد ، بعضی از زنان علاوه بر درمان طبی تحت الکترولیز هم قرار می‌گیرند. در این روش سوزن نازکی داخل فولیکول مو قرار داده می‌شود و از جریان الکتریکی برای از بین بردن فولیکول مو استفاده می‌شود.این روش دردناک است و از آنجا که تنها یک فولیکول در هر مرتبه درمان می‌شود ، برای نواحی بزرگ بدن مفید نیست .
اپیلاتورها
این موبرها مانند تیغ هستند اما در این روش مو از زیر پوست کنده می شود. فایده این روش در این است که بدن مدت طولانی بدون مو خواهد بود و زمان بیشتری برای رشد نیاز دارند و اگر این روش در قسمتی از بدن بطور مرتب و مکرر انجام شود تعداد موهای آن منطقه به مرور کاهش خواهد یافت. این روش قدری دردناک است.
در این روش مو باید تا اندازه ‌ی بلند شده باشد تا دستگاه اپیلیتور کار کند. این دستگاه را روی پوست های خیلی حساس بدن مانند پوست صورت، دستگاه تناسلی و زیر بغل نباید استفاده کرد. این دستگاه و این روش برای از بین بردن موهای زائد مناطق بازوها و پاها مناسب است.در ضمن پس از استفاده از این دستگاه حتما قسمت‌های مختلف آن را با مواد ضد عفونی کننده(مانند الکل) تمیز کنید تا هنگام استفاده مجدد در پوست شما ایجاد عفونت نکند.

لیزر
لیزر مطمئن‌ترین روش در برطرف کردن موهای زائد بدن است چرا که فقط جهت نفوذ در ریشه مو طراحی شده است. بنابراین برای بقیه قسمت‌های بدن شما، عامل مخربی محسوب نمی‌شود.
در عملیات درمانی لیزر مراقبت‌های لازم انجام می‌شود تا پوست اطراف صدمه ای نبیند. ماده ای که به مو رنگ می دهد، ملانین نام دارد. این ماده نور را از لیزر جذب کرده و آن را تبدیل به حرارت می کند این حرارت به اندازه ای است که مکانیسم رشد مو را غیر فعال کرده و از کار می اندازد و به این ترتیب باعث از بین رفتن فولیکول مو می شود. درست است که در این روش نیاز به چندین مرحله درمان است اما مطمئناً بیشترین اثر را برروی موهایی که در مرحله رشد هستند دارد .از طرفی لیزرها سریعتر عمل می کنند و در مقایسه با تکنیک‌ها و روش‌های دیگر مانند مومک انداختن، بی رنگ کردن ،کندن، اصلاح کردن با تیغ و الکترولیز در کاهش تعداد موها تقریبا نتیجه کار دائمی است.
لیزر درمانی بیش از همه در افرادی با موهای تیره و پوست روشن قابل استفاده است.
علاوه بر مو، پوست هم رنگ خود را از ملانین می‌گیرد و پوست تیره با ملانین بیشتر می تواند، انرژی لیزر بیشتری را جذب کند که منجر به آسیب پوست و بی‌رنگ شدن آن می شود. به هرحال پزشکان شروع کرده‌اند به استفاده از وسایل و تکنیک‌های لیزری که نتایج بهتری را برای افراد تیره پوست دارند. تنها محدودیت برای استفاده از این روش درمانی قیمت و هزینه آن است که بسیار گران است. معمولا دو هفته پس از انجام لیزر موها ریزش پیدا می‌کند و در فواصل۵/۱ تا ۲ ماه موها دوباره رشد می‌کند، ‌هنگامی که حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد موهای بار قبل رشد کرد، زمان مناسب برای انجام مجدد لیزر است، این فاصله می‌تواند بین ۵/۱ تا ۳ ماه باشد. معمولا با انجام ۴ تا ۷ بار عمل لیزر بیمار به نتایج مطلوب می‌رسد. موهای ضخیم و مشکی بهترین هدف برای هر لیزر هستند و به راحتی معدوم می‌شوند، ولی موهای سفید تاکنون جواب مطلوبی به لیزر نداده‌اند.
اگر قصد استفاده از لیزر را دارید یک ماه قبل از عمل لیزر و در طول درمان موها را از ریشه نکنید زیرا که نور لیزر در پیاز موی در حال رشد و فعال جذب می‌شود. با قطع کردن ساقه‌های مو از سطح پوست و تراشیدن، می‌توانید موها را در این وضعیت فعال و پاسخگو به نور لیزر نگاه دارید.

هیرسوتیسم و بارداری
بیشتر زنان در زمان‌ ‌بارداری به درجاتی از پر موئی دچار می‌شوند که در صورت واضح تر از نواحی دیگر است‌. ‌این پرموئی در نتیجه اثرات هورمونی دوران بارداری است و در فواصلی بعد از زایمان از بین می‌روند.  در سر هم موها پر پشت تر می‌شوند و ریزش طبیعی مو هم کم می‌شود. بعد از‌ ‌زایمان بدلیل برگشت وضعیت هورمونی به قبل از بارداری ؛ نسبت موهای در حال رشد نیز‌ ‌به حالت طبیعی بر می‌گردد و ۳ تا ۵ ماه بعد از زایمان یک ریزش نسبتا زیاد مو را‌ ‌خواهیم داشت که علاوه بر اثرات افت هورمون‌های دوران بارداری؛ اثرات تغذیه ای و کاهش‌ ‌املاح خونی بخصوص آهن و همچنین مسائل روحی و روانی بعد از زایمان نیز در این ریزش‌ ‌سهیم هستند.
شیر دادن جدا از مسائل تغذیه‌ای هیچ نقشی در ریزش مو ندارد و اگر مادری بطور صحیح تغذیه شود و کالری و ویتامین و آهن کافی به بدنش برسد با شیر دادن هیچ‌ ‌نوع اثری در بدن وی بوجود نمی آید. این ریزش بعد از زایمان با برگرداندن کمبود مواد‌ ‌خونی و تغذیه کافی معمولا بعد از چندین ماه بر طرف شده و تراکم موها به حد قبل‌ ‌از بارداری میرسد. در موارد نادری کمبود موهای ریزش کرده به حد قبل از بارداری نمی‌ ‌رسد که نیاز به بررسی بیشتر دارد. در صورتی که تا یک سال بعد از زایمان کمبود مو در‌ ‌سر و یا وجود موهای ضخیم در صورت و نواحی دیگر بدن که در دوره بارداری بوجود آمده‌ ‌از بین نرود باید بیمار از نظر هورمون آندروژن و وجود کیست و علل دیگر بررسی‌ ‌گردد‌.

توصیه‌های برای خانم‌های باردار
به خانم‌های باردار در دوران بارداری توصیه می شود که تا بعد از وضع حمل صبر کنند. اگر وجود این موهای زائد برایشان خیلی آزار دهنده بود می توانند در صورت تمایل آنها را اصلاح کرده یا با موچین آنها را بکنند. اگر از قبل از شروع دوران بارداری موهای زائد در صورت دارید بهترین زمان برای از بین بردن موهای زائد صورت الان است.
الکترولیز عمری بیش از ۱۲۰ سال دارد و در تمام این سال‌ها هیچ نمونه یا خبری از اثرات و عوارض مخرب یا سوء دوران بارداری وجود نداشته است. اما احتیاطا می‌توانند پس از وضع حمل بقیه قسمت های بدن مانند خطوط مایو، شکم و یا سینه را الکترولیز کرده و از شر موهای زائد بدن خلاص شوند.
در چند هفته آخر دوران بارداری روی سینه ها و مخصوصا نوک سینه ها را نباید الکترولیز کرد .بالاخص اگر قصد دارید که فرزندتان را با شیر خودتان تغذیه کنید باید حتماً به این نکته توجه کنید.  طی ۳ ماهه آخر این دوران نیز الکترولیز شکم توصیه نمی‌شود. سینه‌ها و شکم در دوران بارداری می توانند بسیار پر مو شده باشند. هم چنین از آنجائیکه کودک در آخرین ماه‌های بارداری فعال و پرتحرک می‌باشد، الکترولیز بر روی شکم می‌تواند باعث شود که کودک در شکم مادر شروع به لگد زدن کرده و مادر را ناراحت کند.

منبع:پورتال پزشکان ایران

اگرچه معمولا در مردان پس از30 سالگی و در زنان پس از 35 سالگی موهای سر سفید می‌شوند، اما برخی از افراد در نخستین سال‌های نوجوانی و جوانی، داشتن چندین تار موی سفید رنگ را تجربه می‌کنند. در حالی که ممکن است در گروهی دیگر حتی تا سن 50 سالگی نیز اصلا هیچ تار موی سفیدرنگی در سر فرد دیده نشود.

فرآیند سفید شدن تدریجی موهای سر در روزنه‌های عمیق پوست سر که فولیکول نام دارند، انجام می‌شود.

معمولا روی پوست سر هر فرد حدود 100 هزار روزنه فولیکولی به شکل قطره اشک وجود دارد که هر یک از آنها از توانایی جوانه‌زنی چندین تار مو در دوره طبیعی طول عمر خود برخوردار است.

در انتهای هریک از فولیکول‌های مو، سلول‌هایی به نام ملانوسیت وجود دارد که مولد رنگدانه ملانین است. با از بین رفتن بخشی از ملانین مو، تارهای مو به تدریج خاکستری رنگ می‌‌شوند و هنگامی که همه سلول‌های مولد رنگدانه ملانین از بین بروند، موها سفید خواهند شد. به عبارت دیگر می‌توان گفت که از بین رفتن تدریجی سلول‌های بنیادی مولد ملانوسیت‌ها، سبب سفید شدن موها خواهد شد.

بسیاری از محققان بر این باورند که استرس و فشارهای روانی می‌تواند نقش موثری در از بین رفتن رنگدانه‌های مو داشته باشد. اما از آنجایی که مجموعه‌ای از عوامل مختلف بر روند سفید شدن موها تاثیر می‌گذارند، نمی‌توان با قطعیت درباره این فرضیه صحبت کرد. اگرچه ممکن است هورمون‌هایی که در نتیجه استرس یا فشارهای روانی در بدن ترشح می‌شوند، بر بقا و ماندگاری ملانوسیت‌ها و فعالیت آنها تاثیرگذار باشند، اما هیچ ارتباط مستقیمی بین فشارهای روحی و روانی و سفیدن شدن موها یافت نشده است.

سفید شدن موها می‌تواند ناشی از آسیب رادیکال‌های آزاد باشد. در واقع هورمون‌هایی که در نتیجه قرار گرفتن در معرض فشارهای روحی و روانی در بدن آزاد می‌شوند، منجر به التهاب سلول‌ها شده و در نتیجه ی آن رادیکال‌های آزاد در بدن ایجاد می شوند.

این سلول‌های ناپایدار به سلول‌های بدن آسیب می‌رسانند و بنابراین می‌توان گفت که رادیکال‌های آزاد ایجاد شده در بدن می‌توانند تولید ملانین در فولیکول‌های مو یا از بین رفتن رنگ این رنگدانه‌ها را تحت تاثیر خود قرار دهند.

به طور کلی اگرچه عوامل ژنتیکی بر روند سفید شدن موها تاثیر می‌گذارند، اما استرس و فشارهای روانی و همچنین سبک زندگی افراد نیز می‌تواند روند سفید شدن موهای فرد را 5 تا 10 سال تسریع کرده یا به تاخیر اندازد.

براساس نتایج به دست آمده از تحقیقات، هورمون‌هایی که در اثر فشارهای روحی و روانی در فولیکول مو آزاد می‌شوند، بر آزاد شدن عاملی که منجر به ساخت ملانوسیت‌ها و انتقال آن به سلول‌های بنیادی سازنده هر یک از تارهای مو می‌شود تاثیر می‌گذارد. بنابراین اگر در آزادشدن این عامل واسطه به هر دلیلی اختلال ایجاد شود، انتقال رنگدانه به تارهای مو نیز متوقف خواهد شد.

بنابراین دانشمندان در تلاش هستند به شواهد و یافته‌های بیشتری مبنی بر تاثیر فشارهای روحی و روانی بر تسریع فرآیند سفید شدن موها دست پیدا کنند، اگرچه هنوز هیچ گونه شواهد علمی در تایید وجود این رابطه ی علت و معلولی یافت نشده است.

منبع:tebyan.net

مقداری تخم شنبلیه را در ظرف آبی بریزید.بعد از اینکه خیس خورد سر خود را با آن ماساژ دهید.سپس یک حوله یا پارچه به مدت 3 ساعت روی سرتان قرار دهید.بعد از این زمان سرتان را بشویید.این کار را یک ماه انجام دهید.

- زرده تخم مرغ را روی سر خود ماساژ دهید.بعد از یک ساعت سر خود را بشویید.

- روغن کرچک را به کف دست خود ریخته و آن را فقط به پیاز مو بزنید و ماساژ دهید، با نایلونی آن را پیچانده و حوله را هم دور آن بپیچانید. صبح روز بعد سرتان را بشویید. این کار هفته ای یکبار انجام شود.

- روغن زیتون را همانند دستور بالا استفاده کنید.

- مخلوطی از دو قاشق چایخوری روغن زیتون ، عصاره رزماری ، یک لیمو ترش و یک زرده تخم مرغ با هم روی پیاز موها به مدت یک ساعت و نیم گذاشته سپس بشویید.

- سرتان را با آب گشنیز ماساژ دهید.

- گیاه مورد سبز را به صورت خرد شده به مدت یک روز در آب بخیسانید، در هنگام شب موقع خواب روی سر گذاشته، با پارچه ببندید و صبح روز بعد سر را بشویید. این کار را دو هفته ادامه دهید.

- برگهای رزماری را با مقدار کمی آب بجوشانید.بعد از سرد شدن موهایتان را با آن بشویید.

- یک قاشق سوپخوری زیره سبز را با نصف فنجان روغن زیتون مخلوط کرده به سر بمالید.بعد از نیم ساعت موهایتان را بشویید.

توصیه شخصی مترجم:
برگهای گیاه گزنه را خشک و سپس پودر کنید.مقدار کمی را در ظرف آب بجوشانید.بعد از سرد شدن موهایتان را با آن بشویید.

منبع:emadaar.com

ممکن است وقتی دوست صمیمی شما بینی‌اش را جراحی پلاستیک کند و به نظرتان چهره‌اش بسیار ایده‌آل شده باشد، شما هم نزد همان پزشک بروید و از او بخواهد که بینی شما را درست به همان شکل جراحی کند. ولی وقتی بعد از عمل، باندها را از روی بینی‌تان بردارید، از نتیجه عمل راضی نباشید، چون آن مدل بینی با صورت دوستتان هماهنگ بوده، ولی به صورت شما اصلا نمی‌آید.
در این میان پزشکان اعتقاد دارند که برخی افراد با توجه به فیزیک خاص چهره‌شان نباید برخی از اعمال جراحی زیبایی را انجام دهند، چون نه تنها زیباتر نخواهند شد، بلکه زیبایی ظاهری خود را هم از دست داده و تناسب بین اجزای صورتشان به هم خواهد خورد.
داشتن یک بینی سر بالا و کوچک از ظرافت‌های چهره هر خانمی است، ولی اگر قصد دارید برای جراحی، بینی‌تان را به تیغ جراحی بسپارید، قبل از آن به آناتومی و اسکلت چهره‌تان دقت کنید.

جراحی بینی
اگر شما استخوان‌بندی درشت و صورت بزرگ و پهنی دارید، نباید از جراح بخواهید که بینی شما را خیلی کوچک جراحی کند، چون در این صورت بینی شما با اسکلت صورت شما هماهنگی نخواهد داشت و در یک نگاه، بینی شما اصلا به چشم نخواهد آمد.
افرادی که انتظارات غیرواقعی از نتایج عمل جراحی‌‌ خود دارند هم در گروه افرادی هستند که باید دور جراحی زیبایی را خط بکشند.

بینی در مرکز صورت نقش مهمی در القای زیبایی در ذهن بیننده ایفا می‌کند و تناسب اندازه آن با نوع اسکلت چهره شما، در زیبایی‌تان نقش کلیدی خواهد داشت.
همچنین کسانی که دچار انحراف تیغه‌بینی نیز هستند، نباید برای کوچک شدن بیش از اندازه بینی‌شان اصرار داشته باشند، چون در این صورت باید منتظر اختلال‌هایی در تنفس پس از جراحی بینی‌شان باشند.

تزریق مواد پُرکننده به لب
داشتن لب‌های برجسته و توپر یکی از معیارهای زیبایی است و به خاطر همین بسیاری از بانوان با مراجعه به مطب پزشکان جراحی پلاستیک و یا متخصصان پوست و مو اصرار دارند تا لب‌های خودشان را با تزریق ژل برجسته‌تر کنند، ولی

نتایج تزریق این مواد پُرکننده، برای همه افراد زیبایی را به ارمغان نخواهد آورد. افرادی که فاصله بین لب و بینی‌شان کم است بهتر است این تزریق را انجام ندهند، چون با این روش، لب بالایی به بینی نزدیک‌تر شده و تناسب اجزای صورت به هم خواهد ریخت.
از سوی دیگر اگر بخش میانی صورت شما که پزشکان آن را «پره‌ماگزیلا» می‌نامند و در واقع بخش جلویی و میانی استخوان فک شماست، حالت استخوان‌بندی‌اش بیرون زده است و یا به اصطلاح فک بالای شما جلوتر از موقعیت طبیعی‌اش قرار گرفته است، باز هم شما کاندید مناسبی برای تزریق مواد پُرکننده در لب‌ها‌یتان و به ویژه لب بالایتان نیستید، چون در این صورت، این بخش از صورت شما باز هم بیرون زده‌تر به نظر می‌آید و ظاهری اردک‌ مانند پیدا می‌کنید.

انتظارات غیرواقعی نداشته باشیم
بد نیست بدانید جراحان پلاستیک انجام برخی از جراحی‌های پلاستیک را برای برخی افراد اصلا توصیه نکرده و حتی منع می‌کنند. در این میان افرادی که سابقه چند عمل جراحی بینی یا اعضای صورت خود را دارند، مناسب جراحی پلاستیک نیستند، چون این افراد پیش از جراحی پلاستیک، باید از نظر روانی درمان شوند تا به یک رضایت درونی از ظاهر خودشان برسند و سپس در صورت لزوم، تن به جراحی دهند.
افرادی که انتظارات غیرواقعی از نتایج عمل جراحی‌‌ خود دارند هم در گروه افرادی هستند که باید دور جراحی زیبایی را خط بکشند.

منبع:persiandown.com

همه می‌دانند که برای خلاصی از چربی اضافه (در هر ناحیه از بدن که باشد) باید فعالیت چربی‌سوز بیشتری انجام شود. آب کردن چربی اضافی زیر چانه یا همان غبغب خودمان هم در این مورد استثنا نیست. البته داشتن غبغب برای افرادی که چاق هستند یا اضافه وزن دارند، امری طبیعی است، اما گاهی این اتفاق می‌افتد که فرد با وجود طبیعی بودن وزن بدنش، با معضل غبغب دست به گریبان می ‌شود و البته نباید فراموش کنید که وجود غبغب، تاثیر زیادی بر چهره فرد دارد و اصولا باعث می ‌شود سن افراد، بیشتر به نظر برسد.

جراحی پلاستیک یکی از راه‌های از بین بردن سریع غبغب است، اما یک ‌راه درمانی مفید بدون درد و خون ریزی نیز برای از بین بردن این مشکل زیر‌ چانه‌ای وجود دارد؛ ورزش دادن عضله این ناحیه که صد البته بهتر از عمل جراحی است!
برای کشیدن عضله این ناحیه، چندین ورزش راحت وجود دارد که به تعدادی از آنها در این قسمت می‌پردازیم:

همین حرکت را در دو طرف سر نیز تکرار کنید. در این حالت، دست خود را به شکل پیاله کرده و آن را روی گوش خود قرار دهید و ورزش مذکور را انجام بدهید.








توصیه می‌کنیم این ورزش‌ها را روزی 2 بار انجام دهید. 3- دهان خود را باز کنید، خیلی آهسته سر خود را به عقب خم کنید و در همین حال بمانید. حالا لب پایین را تا روی لب بالای خود حرکت دهید و این حرکت را چند بار انجام دهید. 1- کف دست‌ها را برای 10 ثانیه به پیشانی‌تان فشار دهید. این فشار را در جهت عکس گردن و سر وارد کنید. باید حس کنید که گردن و چانه‌تان سفت شده‌اند. این حرکت را، البته این بار با قرار دادن دست در پشت سر، تکرار کنید. 2- در ورزش دیگری که برای رفع این مشکل پیشنهاد می‌کنیم، باید به این ترتیب عمل کنید: چانه‌تان را بالا بگیرید و دهان خود را باز و بسته کنید؛ انگار که آدامس می‌جوید. در این ورزش، باید حس کنید که عضلات آرواره تا گردن شما سخت شده‌اند. 4- همان‌طور که سرتان در حالت طبیعی قرار دارد(بدون خم کردن آن به هر جهتی)، سعی کنید لب پایین خود را به بینی‌تان بزنید! البته این اتفاق تقریبا غیر ممکن است، اما تلاش برای انجام چنین کاری، برای هدف شما مفید خواهد بود. 4- بیرون آوردن زبان از دهان، آن هم به طور مداوم و پشت سر هم، عضلات دهان و صورت را تقویت می‌کند و در از بین بردن غبغب نیز مؤثر خواهد بود.

منبع:persiandown.com

کهیر بیماری کوتاه‌ مدتی است که با سرخی پوست و خارش بسیار در تمام بدن همراه است.
این عارضه پوستی به صورت دانه‌ های کوچک قرمز ‌رنگ یا به شکل برجستگی‌های وسیع‌ تر و گاهی به صورت تاول دیده می ‌شود و با خارش شدید همراه است.
افراد مختلف به دلایل گوناگون دچار کهیر می‌ شوند، ولی آنچه در تمام موارد مشترک است رها شدن ناگهانی "هیستامین" در بدن است.

مصرف برخی داروها، گزش حشرات، تماس با حیوانات خانگی به ویژه گربه ‌ها، خوردن تخم ‌مرغ، آجیل، رنگ‌ های افزودنی به مواد غذایی و نگه ‌دارنده‌ ها می ‌توانند شما را دچار کهیر کنند.
کسانی که سابقه ی ابتلا به این عاضه پوستی را دارند، اگر در شرایط پُراسترس قرار گیرند، شدت ناراحتی ‌شان افزایش خواهد یافت.
اگر شما نیز گاهی دچار کهیر می‌ شوید، توجه به 16 نکته ی زیر، به شما کمک می‌ کند که شانس ابتلا به این عارضه پوستی را کاهش دهید:

- علت را پیدا کنید

2- گاهی درمان نیاز نیست

3- لباس مناسب بپوشید

4- دوش بگیرید

5- جدی بگیرید

6- به نوزادان شیر گاو ندهید

7- استرس را فراموش کنید

8- کمپرس آب سرد بگذارید

9- کمتر فعالیت کنید

10- قهوه و نسکافه نخورید

11- فهرست غذاهای تان را چک کنید

12- به اورژانس سر بزنید

13- از داروهای ضد حساسیت استفاده کنید

14- پوست ‌تان را نخارانید

15- خوراکی ‌های کهیرزا نخورید

16- از کهیر نترسید

1- بهبود حالت عضلات و پوست صورت. پوست نرمتر و با قوام تر می شود.


نکته:پیش از اقدام به ماساژ آرایش صورت خود را کاملا پاک کنید. نکته:چنانچه پوست صورت شما دچار آکنه و یا زخم است از ماساژ دادن صورت خودداری کنید. نکته:میتوانید در ماساژ صورت از روغنهای مخصوص نیز استفاده کنید. کف دستهای خود را به روغن آغشته کرده و به آرامی به صورت خود بمالید. (البته بغیر از ماساژ چشمها)
نکته:جهت کلی ماساژهای صورت میبایست مطابق زیر باشد.

نکته:پیش از اقدام به ماساژ آرایش صورت خود را کاملا پاک کنید. نکته:چنانچه پوست صورت شما دچار آکنه و یا زخم است از ماساژ دادن صورت خودداری کنید. نکته:میتوانید در ماساژ صورت از روغنهای مخصوص نیز استفاده کنید. کف دستهای خود را به روغن آغشته کرده و به آرامی به صورت خود بمالید. (البته بغیر از ماساژ چشمها)
نکته:جهت کلی ماساژهای صورت میبایست مطابق زیر باشد.

۲- ریلکس شدن عضلات صورت وچشمها.
۳- تسکین سر درد ها و دردهای ناحیه صورت.
۴- کاهش چین وچروک ریز و کم عمق پوست صورت.
5- تحریک جریان خون.
6- کاهش استرس و تنش. نکته:پیش از ماساژ صورت دستهای خود را با آب و صابون کاملا بشویید.
نکته:پیش از اقدام به ماساژ آرایش صورت خود را کاملا پاک کنید. نکته:چنانچه پوست صورت شما دچار آکنه و یا زخم است از ماساژ دادن صورت خودداری کنید. نکته:میتوانید در ماساژ صورت از روغنهای مخصوص نیز استفاده کنید. کف دستهای خود را به روغن آغشته کرده و به آرامی به صورت خود بمالید. (البته بغیر از ماساژ چشمها)
نکته:جهت کلی ماساژهای صورت میبایست مطابق زیر باشد.
۱- چـشمـان خـود را ببـنـدید و کف دستها را روی چشمها قرار دهید. به روی چشم هـا فشـار ملایمی وارد کرده و به آهستگی دستها را بردارید.
۲- شـست خـود را در وسـط چـانه قـرار دهـیـد و با حرکات چرخشی آن را ماساژ دهید.
۳- با کـف دستـها، یـکی بدنبال دیگری، روی پیشانی را از راس بینی تا خط رویش موها بکشید.

۴- از راس بیـنـی شـروع کرده، و از ابتدا تا انتهای ابروها را با انگشتان شست و اشاره نیشگون وار بکشید.
۵- زیـر استـخوانهای گـونه را با ملایمت با سوی بالا فشار دهید و بمدت ۳۰ ثانیه نگه دارید.
۶- انگشت اشاره و انـگشت میانی را دو طرف سوراخهای بینی قرار داده و در جهت زیر استخوان هــای گونه، سپس بالاتر تا گوشها بکشید و در انتها در ناحیه شقـیــقه ها یکحرکت دایره وار انجام دهید.
۷- نـوک سـه انـگشـت خود را بروی بخش فوقانی پیشانیقـرار داده و بـا کـمـی فشـار بـه سـمــت شقیقه ها و پایین
بکشید.
۸- انگشتان را روی نقطه شروع ابروها گذاشته و به سمت شقیقه ها بکشید.
۹- انـگشـت اشـاره را از وسط لبـها به سمت گوشه لبها و بالا بکشید و ۳۰ ثانیه نگه دارید.
۱۰- از چـانه شروع کنید و کف دستانتان روی استخوانهای گونه و خط فـک بـه سـمت شقیقه ها و گوش مالش دهید.
۱۱- نوک انگشتان سبابه را روی چانه قرار داده و به سمت بـالا تـا پـایـین استخوانهای گونه بالا بکشید و ۳۰ ثانیه نگه دارید.
ماساژ چشمها
۱- کف دست خود را به روی چشم هـا گـذاشـته و مطابق شکل با اعمال فشاری ملایم بصورت چرخشی آنـرا ماساژدهید.
۲- شـست و انـگشت اشـاره خـود را مــطـابق شـکل رویپلکهای پایین و بالا قرار داده و با ملایمت به مدت ۳۰ ثانیه ماساژ دهید. دراین ماساژ باید کره چشمها را نیز احساسکنید.
۳- دو انـگشـت خـود را در دو طرف کره چشم قرار داده و باحـرکات ملایم رو به بالا و پایین بدون اعمال فشار چشمهارا ماساژ دهید.
۴- با چشمان کاملا باز و یا نیمه بسته، انگشت اشاره را در قسمت راست چشم(راست) قرار داده و سپس چشم را بسمت راست بچرخانید و در مقابل فشار انگشت روی کره چشم اندکی مقاومت کنید. برای چشم چپ نیز عکس بالا عمل کنید. این تمرین را سمت گوشه های داخلی چشم نیز انجام دهید.
چند ماساژ ژاپنی بر پایه طب سوزنی
۱- بـا ضـربات ریتـمیک و نرم با برآمدگیهای انگشتان دست به سر خود ضربه وارد کنید.تاثیر: آرامش بخش، رفع اضطراب.
۲- بـا شست خود روی برآمدگی وسط بینی، میان دو ابرورا فشار داده و نگه دارید. سپس فشار را بردارید. این عمل را تکرار کنید.تاثیر: آرامش بخش، رفع بی خوابی.
۳- سر را میان دو دست قرار داده و با ملایمت فشار دهید.
شست هـا را نیـز در نـاحیه شقیقه ها با حرکت چرخشیحرکت داده ونفس عمیقی بکشید.
تاثیر: رفع تنش، ریلکس کردن عضلات.
۴- انـگشت اشاره را به طـور افقی زیر بینی قرار داده و به چپ و راست حرکت دهید. این کار را ۱۲ بار تکرار کنید.تاثیر: تنظیم متابولیسم و افزایش اعتماد بنفس

منبع:persiandown.com

روش های پر پشت کردن مو ریزش مو یکی از ناراحت کننده ترین مسائلی است که یک فرد در دوران زندگی خود با آن برخورد می کند، چون وجود مو بر روی سر از نظر ظاهر بسیار موثر است و افرادی که دچار ریزش وسیع مو هستند از نظر ظاهری مسن تر از همسن های خود (که موهایشان نریخته) به نظر می رسند.
بعضاً ریزش مو در افراد عکس العمل های مختلفی را ایجاد می کند در مواردی برخی از بیماران با این مسئله به این علت که کاری نمی توان برای درمان ریزش مو یا طاسی کرد، کنار آمده اند ولی برخی دیگر از بیماران که در سنین ۱۸ تا ۳۵ سال قرار دارند دچار استرس و حتی افسردگی می گردند. این گروه به دلیل ریزش مو و عوارض روحی و روانی، اعتماد به نفس خود را از دست می دهند و از انجام کارهای روزمره و حضور در اجتماعات دوری می کنند.
برای ریزش مو چندین عامل مطرح گردیده که عبارتند از :

از موارد ذکر شده، دو عامل اول و دوم بیشترین دلیل در ریزش موها می باشد. ارث و تغییرات هورمونی حدود ۹۰ درصد علت ریزش مو و طاسی را در آقایان و خانمها تشکیل می دهند.
درمان دارویی:
برای ریزش مو تا به حال درمان دارویی قطعی مطرح نگردیده، البته توسط شرکتهای مختلف داروهای زیادی برای درمان طاسی و یا ریزش مو عرضه گردیده که در حد تبلیغات می باشد. یعنی تمام این داروها چه شیمیایی و چه گیاهی یا موثر نمی باشند و یا تا حدودی ریزش مو را به تاخیر می اندازد ولی این داروها توان رشد مجدد موهای از بین رفته را ندارند.
از این داروها می توان به دو دارو اشاره کرد که در حال حاضر با وسعت زیاد در حال مصرف می باشند.

با اسامی تجاری لونیتین lontten – روگین rogaine که در اصل یک داروی کاهش دهنده فشار خون بوده؛ در بررسی هایی روی بیمارانی که از این دارو استفاده می کردند مشاهده گردید که در بعضی از آنها سرعت ریزش مو کاهش یافته و در مواردی نیز قسمت هایی از موی سر که دچار ریزش گردیده، موهای کرکی و بسیار نازک در آن قسمت رشد نموده، ولی در همان اندازه باقی مانده و رشد بیشتری نخواهند کرد.
البته این دارو را در خانمها و آقایان می توان استفاده نمود ولی در خانمها احتمال رشد موهای زائد در قسمتهای دیگر بدن وجود دارد. این دارو نیز مانند سایر داروها می تواند ایجاد عارضه نماید لذا مصرف این دارو حتما باید زیر نظر پزشک باشد. البته باید به این نکته بسیار مهم توجه نمود که در صورت قطع مصرف دارو، موهای سر با شدت و تعداد بیشتری دچار ریزش خواهند شد.

در اصل دارویی است که برای جلوگیری از رشد خوش خیم غده پروستات در آقایان مصرف می شود و حدود سه سال است که این دارو به عنوان داروی جلوگیری از ریزش مو برای آقایان تجویز می گردد.
مورد مصرف این دارو فقط در آقایان است و عارضه بسیار مهم آن که باید به آن توجه شود کاهش توان جنسی است. زمان مصرف این دارو نیز مانند داروی قبلی دائمی است و در صورت قطع آن با ریزش شدید مو مواجه خواهیم شد؛ لذا پیشنهاد می شود که قبل از مصرف دارو به این نکته مهم توجه شود که آیا برای زمان طولانی قادر به مصرف مداوم آن خواهید بود؟ و آیا عوارض ناشی از مصرف این دارو را می توانید قبول نمایید؟
معرفی یکی از روش های درمان طاسی و کاهش تراکم مو:
جراحی کاشت موی زنده و قابل رشد
در اکثر افرادی که دچار ریزش مو با زمینه ارثی می باشند موهای ناحیه پشت سر و کنار گوشها به علت نداشتن ژن حساس به ریزش مو دچار صدمه کمتر می گردند و معمولا موهای این ناحیه در تمامی طول عمر باقی می مانند. از حدود دهه پنجاه، انتقال مو از ناحیه پشت سر به قسمتهایی که دچار ریزش شده به صورت جراحی شروع گردید که تا حدود ۱۵ سال قبل به صورت کاشت درشت بود که اصطلاحاً به آن «کاشت عروسکی» گفته می شود. در این روش توسط وسیله ای به شکل استوانه با لبه ای تیز به نام پانچ که دارای قطر۳ تا ۵ میلمتر است از ناحیه پشت سر، پوست با ریشه مو برداشته می شود و در ناحیه جلوی سر که دچار ریزش یا کم پشتی شده است کاشته می شود. از مشکلاتی که در این روش وجود دارد این است که در هر جلسه بیش از ۲۰ تا حداکثر ۱۵۰ گرافت درشت نمی توان منتقل نمود و مسئله دوم و مهمتر رویش این موها است که به صورت دسته ای رشد می کنند یعنی در هر گرافت حدود ۸ الی ۱۰ تار مو موجود دارد و در ضمن فاصله گرافت ها از یکدیگر حدود ۱سانتی متر یا بیشتر است و موها مانند موهای عروسک از یک منفذ به صورت دسته های ۸ الی ۱۰ تار مویی رشد می نماید و در نتیجه منظره خوبی ایجاد نمی کنند.
روش جدید کاشت مو که از حدود پانزده سال پیش انجام می گیرد روش میکروگرافت و مینی گرافت نامیده می شود. این روش با توجه به وسایل و ابزار جدیدی که ساخته شده دچار تحول عظیمی گردیده و به موهایی که به این سبک کاشته می شوند حالت طبیعی و زیباتری می دهد.
در این نوع جراحی یک نوار از پشت سر بیمار برداشته می شود که عرض حدود ۱۵ میلیمتر و طولی در حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ میلیمتر ( ۱۵ تا ۳۰ سانتی متر) خواهد داشت. پس از برداشت نوار قسمت بالای محل برداشت به قسمت پایین بخیه زده می شود و محل بخیه به وسیله موهای خود بیمار پوشیده می شود.
سپس این نوار توسط تیم کاشت به قطعات یک میلیمتر و ۷/۰ میلیمتر تقسیم می شود به هر یک از این قطعات گرافت گفته می شود.
هر میکرو گرافت بسته به تراکم موی پشت سر مریض دارای یک تار مو و مینی گرافتها ۲ الی ۴ تار مویی خواهند بود.
پس از مشخص شدن تعداد گرافتها توسط تیم کاشت، به همان تعداد در محلی که دچار ریزش یا کم پشتی شده توسط پانچ های ۷/۰ و ۱ میلیمتر پانچ و آماده می گردد. سپس گرافتها یکی یکی در محل خود کاشته شده و این موهای کاشته شده پس از ۲ الی ۳ ماه رشد دائمی خود را شروع خواهند کرد.

منبع:persiandown.com

پرسش‌های زیادی در مورد نحوه مراقبت از پوست بچه‌ها وجود دارد، به خصوص اینکه درماتیت پای بچه ناشی از پوشک، مشکل شایعی است و تقریبا تمام کودکان به نوعی دچار درماتیت در ناحیه پوشک می‌شوند.

درماتیت پوشک ممکن است در اثر رطوبت، ادرار و یا مواد تحریک‌آمیز موجود در پوشک و یا در اثر حساسیت ایجاد شود. در تمام بچه‌ها در صورتی که استفاده از پوشک قطع شود، بهبود سریع‌تری ایجاد می‌شود.

علایم شایع این بیماری عبارتند از بثورات ساده قرمزرنگ، خشن و پوسته‌پوسته. این بثورات معمولا روی نواحی پوشک‌شده پوست کودک ظاهر می‌شود.

پوست می‌تواند به وسیله موادشیمیایی که در ترکیبات پودر لباس‌شویی، صابون، مواد نرم‌کننده و سفیدکننده‌هاست، تحریک شود.

شورت‌های پلاستیکی و لاستیکی روی پوست تاثیر می‌گذارند. پوست ممکن است به موادشیمیایی که در ساخت پوشک‌های یک‌بار مصرف به کار رفته نیز حساسیت پیدا کند.

نوعی دیگر از این مشکل با بثورات آمونیاکی ناشی از ادرار تظاهر می‌کند که به وسیله باکتری‌های پوست هنگام تجزیه ادرار ایجاد می‌شود.

بعضی غذاها نیز احتمال ایجاد حساسیت در کودک را بالا برده و می‌توانند باعث بروز بثورات شوند.
تعویض پوشک کودک
و اما توصیه‌هایی برای حل این مشکل:

- هر شب قبل از خواب، پوشک بچه را عوض کنید.

- در هر بار تعویض پوشک،‌ بدن کودک را با آب‌گرم بشویید.

- ابتدا از یک صابون مایع و سپس به مقدار کافی از پماد محافظ (ژلاتینی، پماد ویتامین ad، وازلین یا لانولین) استفاده کنید.

- پوست خشک بچه را در هر بار تعویض پوشک مرطوب کنید و اگر باز هم احساس ‌کردید که پوست خشک است، یک مرطوب‌کننده غیرمحرک در ناحیه مبتلا استفاده کنید.

- کرم را مطابق دستورالعمل دارو استفاده کنید. ممکن است استفاده از یک کرم استرویید یا کرم ضدقارچ نیز لازم باشد که باید طبق نظر پزشک استفاده شود و مصرف یک‌ یا دو بار در روز مفید است. این کرم‌ها روی پوست نرمال نباید مالیده شود. ترکیبات ضدقارچ باید حداقل یک هفته بیشتر از بهبودی کامل دانه‌ها استفاده شود.

- کرم‌های استرویید قوی نباید در ناحیه پوست پوشک مالیده شود.

- گاهی تعویض پودر لباس‌شویی یا صابونی که با آن کهنه‌ها را می‌شویید نیز می‌تواند کمک‌کننده باشد.

- اگر بثورات در اثر حساسیت غذایی ایجاد شده باشد، باید از مصرف غذاهای جدید و نوشابه‌هایی که در ماه گذشته ‌خورده‌اید و ممکن است روی شیرتان اثر گذاشته باشد، خودداری کنید و غذاهایی را که به کودک می دهید، یکی‌یکی (هر هفته یک نوع غذا) به رژیم غذایی کودک اضافه کنید تا باعث بروز بثورات نشود.

منبع:persiandown.com

بیشتر خانم‌ها کرم شب و روز و کرم ضدچروک را فقط به پوست صورت‌شان می‌مالند و گردن را فراموش می‌کنند در حالی که تمام مراقبت‌ هایی که از طرف پزشکان پوست در مورد پوست صورت شما مطرح می‌شود (اعم از مصرف کرم‌های شب و نیز مصرف ضدآفتاب‌ و مرطوب‌کننده در طول روز) باید در مورد پوست گردن نیز مراعات شود.
واقعیت این است که گذر سن و نیز تماس طولانی با آفتاب می‌تواند مشکلات زیبایی مختلفی را در پوست و نیز در عضلات زیرین پوست گردن ایجاد نماید. با دکتر فریده مهتی‌پور، متخصص پوست و مو درباره عمل‌ های جراحی زیبایی گردن به گفتگو نشسته‌ایم.

کشاورزان و کارگران و مهندسان پوست گردن شان زودتر چروک برمی‌دارد، چرا؟
یکی از شایع ‌ترین مشکلاتی که با آن مواجه می‌شویم تغییر رنگ (به شکل کم‌رنگ شدن یا پررنگ شدن) و تغییر قوام پوست در دو طرف گردن است که به شکل نازک شدن و چروک خوردگی پوست خود را نشان می‌دهد. این حالت به ویژه در کسانی که به علت مسایل شغلی تماس بیشتری با آفتاب داشته‌اند، شایع‌تر است. در این حالت پوست این ناحیه به طور واضح با پوست سایر نواحی گردن متفاوت جلوه می‌کند. خوشبختانه این حالت با استفاده از لیزرهای خاص و بعد از آن مصرف مداوم کرم‌های ضدآفتاب قابل درمان بوده و به نحو رضایت‌بخشی رفع می‌گردد.

شل شدن پوست گردن خانم‌ ها در سنین بالا چه ‌طور؟
با افزایش سن معمولا شاهد شل شدن پوست و یک سری خطوط عرضی گردن هستیم که به ویژه برای خانم‌‌ها از لحاظ زیبایی مشکل آفرین است. در واقع این افتادگی صرفا ناشی از شلی پوست نبوده، بلکه افتادگی عضلات زیرین پوست گردن همراه با تجمع چربی در این ناحیه است که باعث نمای بالینی فوق می‌شود. در مراحل اولیه که این تغییرات هنوز به مراحل پیشرفته نرسیده است، می‌توان از کارهای کمتر تهاجمی و با هزینه کمتری برای جبران این حالات استفاده کرد. از جمله می‌توان با تزریق مقادیر مناسب ماده بوتاکس در طول عضله پلاتیسمای گردن به فواصل 1 تا 2 سانتی‌متر نتایج زیبایی خوبی به دست آورد. در مواردی هم که خطوط عرضی علی‌رغم درمان بوتاکس به طور کامل رفع نگردد، می‌توان به عنوان درمان تکمیلی در برخی از این خطوط مصرف توام بوتاکس همراه با پر کننده یا فیلرها را مدنظر قرار داد.

اگر با این روش‌ها خوب نشد، چه باید کرد؟ جراحی لازم است؟

عمده مشکلات، زمانی آغاز می‌شود که شلی پوست و عضلات زیرین بارزتر شده و با روش‌های موقتی فوق نتوان آن ها را رفع کرد.
در این موارد است که جراحی‌های تهاجمی‌تر، از جمله برداشتن چربی غبغب به وسیله لیپوساکشن و با ترمیم عضله زیرین و یا حتی برداشتن پوست اضافه گردن اهمیت می‌یابد.
در این موارد مساله‌ای که بسیار حایز اهمیت است، معاینه و انتخاب بیمار است و علاوه بر این، توجه به خواست نهایی بیمار بسیار مهم است.
در مرحله معاینه لازم است تمام لایه‌های پوست و عضلات زیرین و میزان شلی و اضافه وزن پوست در تمام قسمت‌ها، زاویه‌های فک تحتانی و همین‌طور مقدار چربی اضافه موجود در ناحیه بررسی شده و علاوه بر این کیفیت پوست سطحی از لحاظ قدرت کشش و قوام کلی آن باید مد نظر قرار گیرد. میزان شلی عضله زیرین و افتادگی یا عدم افتادگی غدد تحت فکی و حتی فرم چانه باید مورد توجه قرار گیرد. بعد از معاینه باید نتایج معاینه با بیمار در میان گذاشته شود و سپس بهترین پیشنهاد به وی ارایه گردد. این مسایل از این لحاظ حایز اهمیت است که در بیماران مختلف امکان دارد پزشک از روش‌های متفاوتی برای حل مشکلات زیبایی گردن استفاده نماید. علاوه بر این در هر یک از روش‌های پیشنهادی پزشک ممکن است محل برش، مدت ترمیم ضایعه، طول دوره نقاهت و عوارض احتمالی و اسکار و جوشگاه‌های ناشی از چربی متفاوت باشد، بنابراین شما به عنوان بیمار باید بعد از مطرح کردن خواسته خود، به تمام مسایل فوق توجه کافی نمایید.

آیا این اعمال عوارضی هم دارند؟
خون‌ریزی و بروز هماتوم یکی از مشکلاتی است که با اینکه امروزه کمتر شاهد آن هستیم، ولی در صورت بروز سریع‌تر نیاز به درمان از طریق برش و درناژ الزامی است. البته این کار در مورد هماتوم‌هایی ضروری است که مقدار خون‌ریزی قابل توجه باشد. اختلالات عملکردی موقت در اعصاب ناحیه نیز ممکن است ایجاد شود که عموما موقتی بوده و در عرض 15 روز آینده قابل برگشت می‌باشد. مانند هر جراحی دیگر احتمال عفونت را باید مدنظر قرار داده و با صلاحدید پزشک آنتی‌بیوتیک‌های لازم مصرف گردد. از عوارض دیررس این اعمال جراحی نیز می‌توان به نامنظم بودن سطح گردن، برداشت کم‌چربی و یا برداشت زیاد چربی اشاره کرد که به ویژه برداشت زیاد چربی نمای ناجوری در گردن ایجاد می‌کند. البته هر یک از مشکلات ذکر شده به نحوی قابل پیشگیری بوده و امروزه کمتر مشاهده می‌شوند، لیکن درصورت بروز نیز می‌توان به وسیله راهکارهایی مناسب هر یک از آنها را درمان کرد و این موضوع نباید باعث نگرانی بیماران گردد.

منبع:persiandown.com

خالکوبی عبارت‌ است از ایجاد یک علامت یا شکل پاک‌ نشدنی روی پوست با وارد کردن رنگ به داخل آن از طریق سوزن یا سایر وسایل نوک تیز.
بسیاری از افراد پس از مدتی خالکوبی، به‌ دنبال یک متخصص پوست می ‌گردند که این خط و خطوط را پاک کند.
با دکتر مریم یوسفی، عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی در همین رابطه گفتگو کرده ایم.
چرا خانم ‌ها به فکر پاک ‌کردن تاتو و خالکوبی ‌شان می ‌افتند و پیش شما می ‌آیند؟

این افراد به دو دسته تقسیم می‌ شوند:
* یک گروه خانم ‌هایی هستند که به هر دلیل خواستار پاک کردن خالکوبی هستند. شایع‌ترین علت این خواهش، پشیمان شدن بیمار است. در تحقیقی مشاهده شده که حدود 70 درصد افراد، ساعتی بعد از خالکوبی از این عمل خود پشیمان می شوند.
* علت بعدی عدم تطابق طرح خالکوبی (شامل ابرو یا خط چشم) با طرح ایده‌آل بیمار است. گاهی هم آرایشگر دچار اشتباه شده و خالکوبی‌ های دو طرف را قرینه انجام نمی ‌دهد، لذا لازم می ‌شود که قسمتی از طرح یک طرف پاک شود. گاهی نیز فرد دچار واکنش‌های حساسیتی (آلرژیک) به رنگ تاتو می ‌شود و لازم می ‌شود رنگ از داخل پوست خارج گردد.

آقایان چطور؟
دسته دوم آقایانی هستند که به هر دلیلی روی بدن خون خالکوبی انجام داده‌اند و اکنون یا به دلیل پشیمانی خواستار پاک کردن آن هستند و یا به دلیل قوانین استخدام در سازمان‌ های نظامی و ... .

کلا چه روش‌ هایی برای پاک کردن خالکوبی و تاتو وجود دارد؟
روش‌های متعددی برای برداشتن و پاک کردن خالکوبی وجود دارد، شامل : جراحی و بریدن ناحیه حاوی خالکوبی و سپس دوختن ناحیه؛ درم ابریژن مکانیکی (در این روش از یک وسیله جهت سایش پوست استفاده می ‌شود)؛ میکرودرم ابریژن(با پاشیدن پودرهای کریستال اکسید آلومینیوم ، پوست به طور سطحی تراشیده می‌ شود و فقط برای خالکوبی ‌های سطحی کاربرد دارد)؛ سل ابریژن (از نمک برای تراشیدن پوست استفاده می ‌شود)؛ خارج کردن شیمیایی رنگ توسط یک خمیر خاص؛ سرمادرمانی (جراحی با سرما) یا کرایوتراپی؛ استفاده از اسیدهای شیمیایی و سرانجام لیزردرمانی شامل لیزرهای لایه ‌بردار مثل اربیوم و co2 و لیزرهای غیر لایه ‌بردار.

بهترین روش کدام است؟
از میان روش های فوق برخی می‌ توانند جوشگاه‌ های بدی ایجاد کنند و نتیجه خوبی را از نظر زیبایی به همراه نداشته باشند. پزشکان متخصص پوست، بهترین روش را لیزر درمانی می ‌دانند.

چه خالکوبی ‌هایی راحت ‌تر پاک می ‌شوند؟
هر چه خالکوبی سطحی‌ تر و قدیمی‌ تر باشد، راحت ‌تر پاک می شود. هر چه رنگ به کار رفته حرفه‌ ای‌ تر باشد، پاک کردن آن سخت‌ تر است. برخی رنگ‌ ها مثل سیاه، و آبی و قهوه‌ای بهتر از رنگ‌ هایی مثل قرمز قابل پاک شدن با لیزر هستند.

بهترین لیزر برای این کار چیست؟
بهترین لیزرها برای پاک کردن تاتو، لیزرهای کیوسوییچد است، زیرا بدون ایجاد جوشگاه از طریق تکه‌ تکه کردن قطعات رنگ موجود در پوست، سلول‌ های ایمنی پوست را در بلعیدن و زدودن رنگ خالکوبی کمک می‌‌ کنند.
باید توجه کرد که معمولا پاک شدن خالکوبی توسط لیزر نیاز به چند جلسه درمان دارد و بیمار باید صبر داشته باشد و به پزشک متخصص پوست خود اعتماد کند.

عده ‌ای از آرایشگر ها برای پاک کردن اشتباهات خالکوبی خود به رنگ ‌های هم‌ رنگ پوست متوسل می ‌شوند. این درست است؟
این بزرگ ‌ترین اشتباه است و با این کار مشکلات بیمار چند برابر خواهد شد، زیرا هنگام پاک کردن رنگ ‌های هم رنگ پوست توسط لیزر، گاهی تغییر رنگ تیره صورت می ‌گیرد و وضعیت از آن چه که بوده بدتر می شود. برای برداشتن رنگ ‌های هم رنگ پوست نیاز به لیزرهای لایه‌ بردار یا روش‌هایی مثل لایه برداری با اسید است که حتما باید توسط متخصص پوست انجام شود.
گاهی بیمارانی به ما مراجعه می کنند که به دلیل استفاده از اسید در آرایشگاه‌ ها برای پاک کردن تاتو، به مشکلاتی مثل بافت‌ های جوشگاهی یا حتی ایجاد گوشت اضافه در محل دچار شده‌اند.

منبع:persiandown.com

خشکی پوست درکمین پابرهنه‌ها


بسیاری از ما عادت داریم پابرهنه در خانه، کف سونا، ساحل و ... راه برویم، ولی پزشکان می‌گویند این پابرهنه راه رفتن گاهی باعث قارچ‌های پوستی و آسیب پوستی پا می‌شود.
در همین رابطه با دکتر حسین طباطبایی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران وعضو هیات مدیره انجمن متخصصین پوست ایران به گفتگو نشسته‌ایم.
آقای دکتر بیشتر ما ایرانی‌ها عادت داریم در خانه پابرهنه راه برویم. اشکالی دارد؟

بیشتر خانم‌های خانه‌دار که در منزل بدون جوراب و گاهی بدون دمپایی راه می‌روند، دچار خشکی پا خصوصا در کف و حاشیه کف پا می‌شوند. مردان به دلیل مشاغل خارج از منزل و پوشیدن مداوم جوراب و کفش و افزایش تعریق کف پا کمتر دچار خشکی می‌شوند.

شما به این دسته از خانم‌ها چه توصیه‌ای دارید؟
به زنان خانه‌دار توصیه می‌شود در منزل جوراب پوشیده و از دمپایی استفاده کنند، زیرا علاوه بر پیشگیری از خشکی شدید کف پا از حساسیت تماس پوست کف پا با فرش، موکت یا سرامیک هم جلوگیری می‌شود. بعضی از افراد به پشم موجود در فرش و موکت و گاهی به مواد پلاستیکی سرامیک حساسیت داشته و دچار قرمزی و خارش شده و خشکی و ترک خوردگی کف پای شان تشدید می‌شود که در این موارد نیاز به درمان توسط پزشک دارد، ولی در خانم هایی که فقط خشکی و ترک خوردگی دارند، ضمن پوشیدن جوراب و دمپایی استفاده از کرم‌های نرم‌کننده و گاهی کراتولیتیک مانند وازلین سالیسیله، 3 تا 5 درصد باعث بهبودی می‌شود.

در کنار ساحل چه‌طور؟

در ساحل دریا به علت گرم و مرطوب بودن هوا، کمتر خشکی و ترک‌خوردگی در پوست کف پا ایجاد می‌شود و زمان آن هم نسبت به مواردی که در منزل پا برهنه راه می‌روند، کوتاه‌تر است، ولی در ساحل دریا به علت خصوصیات آب و هوایی، قارچ‌ها و انگل‌ها می‌توانند رشد کرده و در افرادی که پا برهنه راه می‌روند، در اثر بریدگی‌های کوچک و حتی میکروسکوپی پوست کف پا، این قارچ‌ها و انگل‌ها وارد پوست شده و رشد نمایند و از طرفی اگر بعد از پایان تفریح در ساحل، پاها با آب سالم شسته نشود و کاملا خشک نگردد، لای انگشتان پا به آسانی دچار قارچ‌های مونیلیا شده و از نظر ظاهری، بین انگشتان پا خصوصا فاصله بین انگشت 4 و 5 سفید شده، حالت لیچ افتاده دیده می‌شود که باعث خارش مداوم می‌شود. لذا علاوه بر درمان دارویی این قارچ‌ها باید همیشه پاها با آب سالم شسته شده و خوب خشک گردند، مخصوصا اینکه بعضی از افراد بعد از حمام کردن یا شستن پاها با دقت لای انگشتان پا را خشک نمی‌کنند. چنین افرادی در فصول دیگر هم دچار ضایعات قارچی مونیلیا لای انگشتان پا هستند. لذا توصیه می‌گردد همه افراد در ساحل دریا از دمپایی استفاده کنند و در پایان روز پاها را با آب سالم و سرد بشویند و خوب خشک کنند.

خیلی‌ها عادت دارند پابرهنه به سونا و جکوزی بروند. اشکالی دارد؟
شرایط استخر و سونا و جکوزی مانند کنار دریا است. رطوبت مداوم، باعث رشد قارچ‌ها در حاشیه استخرها و سونا شده و به آسانی به افراد حساس منتقل می‌شود. از طرفی گرمای سونا باعث تسریع در رشد قارچ‌ها می‌شود. لذا تمام شرایط گفته شده در ساحل دریا، مانند استفاده از دمپایی شخصی لازم است. علاوه بر این در پایان ورزش شنا و سونا، شستشوی پاها با آب سالم و خنک و خشک کردن کامل لای انگشتان پا ضروری است. در غیر این صورت مانند ساحل دریا، قارچ‌ها در لای انگشتان پا رشد می‌کنند.

در بسیاری از کارکنان استخرها و سوناها، مشکل قارچ‌های لای انگشتان پا دیده می‌شود، خصوصا در کسانی که اصول بهداشتی توضیح داده شده را رعایت نمی‌کنند.
گاهی مجبوریم از دمپایی‌های مشترک استخر استفاده کنیم.
استفاده از دمپایی مشترک در محیط‌های مرطوب استخر، سونا و جکوزی می‌تواند به آسانی ضایعات قارچ کف پا را از افراد آلوده به افراد سالم و حساس منتقل کند، خصوصا هنگام استفاده از دمپایی‌هایی که متعلق به استخرها است و افراد مختلف از یک دمپایی استفاده می‌کنند، این آلودگی‌ها بیشتر است، به ویژه در دمپایی‌های پلاستیکی، عمر قارچ‌ها بیشتر است.
لذا توصیه شده است در این موارد از دمپایی‌های چوبی استفاده شود، هر چند بهترین توصیه بهداشتی استفاده از دمپایی شخصی است.

بهترین پوشش برای پاها چیست؟
بهترین پوشش پا استفاده از جوراب‌های نخی است، خصوصا در فصول گرم سال به علت افزایش تعریق، جوراب‌های نخی، عرق را بهتر جذب می‌کنند.

از طرفی، بعضی افراد به مواد موجود در جوراب‌های پلاستیکی حساسیت دارند که علاوه بر افزایش تعریق، احتمالا دچار حساسیت پوستی مانند قرمزی و خارش هم می‌شوند.
کفش مناسب شاید مهم‌ترین پوشش انسان باشد. کفش باید راحت و غیرچسبان و کاملا اندازه ی پا باشد. بسیاری از خستگی‌های زودرس، دردهای پاها و ستون فقرات به دلیل استفاده از کفش‌های نامناسب است، خصوصا در کودکان که پاها در حال رشد است باید دقت و وسواس بیشتری در انتخاب کفش به ‌کار رود.
از نظر جنس، کفش باید از چرم‌های مرغوب و نرم ساخته شده باشد و باید از کفش‌های پاشنه بلند و یا بدون پاشنه و تخت اجتناب کرد، مگر کفش‌های ورزشی که برای مدت زمان معینی پوشیده می‌شود. پنجه کفش‌ها بهتر است پهن باشد و به هیچ وجه نباید از کفش‌های نوک باریک استفاده کرد و در فصول گرم استفاده از کفش‌های تابستانی سوراخ‌دار که باعث تبادل هوا می‌شوند، بهتر است.

منبع:persiandown.com

لب‌ یکی از نواحی پوست است که بیشتر از هر جای دیگر در معرض هوا و آفتاب قرار دارد و به همین علت هم بیشتر مستعد مشکل خشکی و ترک‌خوردگی است.
اگر خوب از لب‌هایتان مراقبت نکنید،گرمای بیش از حد و از دست رفتن آب بدن در این فصل، می‌تواند باعث سوزش و التهاب و حتی خونریزی آنها شود.
متخصصان معتقدند تماس لب با خمیردندان و رژ لب و استفاده از پروتزهای دندان باعث خشکی‌های شدید و خارش لب می‌شود. حرارت زیاد، کم آبی و سرمای شدید هم از عوامل شایع به وجود‌آورنده خشکی‌های ساده و ترک‌خوردگی‌های لب هستند، همچنانکه بعضی از بیماری‌های سیستماتیک نظیر پسوریازیس هم سبب پوسته شدن اطراف و روی لب می‌شود که در این صورت مشکل لب با علائم دیگری نیز همراه است.
داشتن لب‌های ترک‌خورده، خشک و سوزان بی‌تردید آزارنده است. برای بسیاری از کار‌هایی که در طول روز انجام می‌دهیم، از همین لب‌ها استفاده می‌کنیم. لب اگر سالم نباشد، حتی نمی‌توانیم راحت غذا بخوریم، حرف بزنیم یا لبخند بزنیم.
لب‌های شما نمی‌تواند مانند بقیه جاهای پوست بدنتان در برابر از دست دادن رطوبت مقاومت کند، چرا که لایه‌های پوست لب بسیار نازک هستند. علاوه بر این لب‌ها لایه محافظتی معمول پوست که دارای غدد چربی و عرق است را ندارند، به همین علت هم مانند بقیه جاهای بدن نمی‌تواند خودش را مرطوب نگه دارد ومستعد خشک شدن و ترک‌خوردن است. البته اینها تنها علت خشکی و ترک لب نیستند. با 10 علت شایع این مشکل و طرز برخورد با آن در این مقاله آشنا شوید.

1) این آفتاب داغ!
اگر چه همیشه آب و هوا را در این مورد مقصر می‌دانیم اما در واقع همه تقصیر‌ها متوجه هوا نیست. تابش خورشید، اگر از لب محافظت نکنید، می‌تواند باعث تبخیر رطوبت آن و خشکی شود. این مسئله در مناطقی که رطوبت هوا کم‌تر است، بیشتر خودش را نشان می‌دهد؛ البته وجود باد‌های خشک هم در این مسئله نقش دارد.
نه تنها گرما بلکه سرما هم می‌تواند لب‌های شما را خشک و ترک‌خورده کند، بخصوص در مناطقی که سوز باد‌های سرد زمستان بیشتر است. بنابر این فکر نکنید که در زمستان خبری از خشکی لب نیست. حتی در این فصل ابری، باد زمستان بیشتر می‌سوزاند.


2)بستنی نیست!
لیسیدن لب یا خیس کردن آن با زبان، برخلاف آنچه به نظر می‌رسد، باعث خشکی لب و ترک‌خوردن آن می‌شود چرا‌که بزاق با ایجاد رطوبت موقت و از بین بردن چربی طبیعی پوست، باعث تبخیر بیشتر شده و در نهایت سبب خشکی بیشتر لب می‌شود



3) گنج از دست رفته
یکی از علامت‌های کم شدن آب بدن، خشکی لب است. در کسانی‌که گرما زده شده‌اند یا به‌علت اسهال آب زیادی از دست داده‌اند، با مشاهده شدت خشکی لب می‌توان پی به شدت این کمبود آب برد


4) آ، ب، ث و دوستان
کمبود بعضی از ویتامین‌ها مانند آ، ب ، ث و املاحی مانند آهن و روی هم می‌تواند باعث خشکی، پوسته شدن و به‌خصوص ترک خوردن گوشه لب شود. بدیهی است وقتی تغذیه‌ای سالم و کامل دارید، این مسئله نمی‌تواند علت خشکی لب شما باشد



5)حساس به آرایش
استفاده مکرر از صابون و مواد شیمیایی دیگر مثل محصولات آرایشی غیر استاندارد و رژ لب‌ می‌تواند موجب حساسیت پوست لب ‌شود. البته پوسته شدن لب در بیماری‌هایی مانند حساسیت و اگزما شایع‌تر است و می‌تواند حتی به علت تماس موادی نظیر لیموترش و پرتقال به وجود آید. بهتر است مراقب حجم دهنده‌های لب باشید چون در آنها اغلب موادی به‌کار رفته که عمدا باعث تحریک و التهاب لب شده و آن‌را بزرگتر و پرتر نشان می‌دهد



6 ) قفسه دردسرساز
کسانی‌که نمی‌توانند علتی برای لب‌های ترک خورده‌شان پیدا کنند بهتر است سری به قفسه داروهایی که می‌خورند بزنند. مصرف بعضی داروها (مانند ترتینوئین،ویتامین آ در مقادیر زیاد، داروهای شیمی درمانی، دپنی سیلامین، ایزونیازید و فنوتیازین) هم می‌تواند این مشکل را ایجاد کند



7) ترش و سوزان
غذاهای ترش و مرکبات که اسیدی هستند ممکن است باعث تحریک لب و خشکی و ترک آن شوند. در این حالت سوزش لب هم ایجاد می‌شود. علاوه بر این برشی از پوست انبه هم حاوی ماده‌ای به نام توکسیکودندرون است که در سم گیاه پاپیتال هم وجود دارد و ممکن است به لب آسیب برساند. در ضمن افرادی که به آجیل حساسیت دارند، باید مراقب محصولات بهداشتی –آرایشی که در ترکیبشان از دانه‌های روغنی، بادام و ... استفاده شده، باشند



8)سدی در راه
انسداد مسیر تنفسی بینی (در اثر سرماخوردگی) و درنتیجه نفس کشیدن از دهان هم باعث خشکی لب و سپس پوسته شدن و ترک خوردنش می‌شود



9) دودی که خشک می‌کند
این را حتما بارها شنیده‌اید که خشکی دهان و لب‌ها از کمترین عوارض سیگار کشیدن است پس دیگر لازم نیست درباره آن توضیح زیادی بدهیم!
10) قارچ‌ها مقصرند
اگر خشکی در گوشه‌های لب باشد و سبب ترک خوردن و قرمز شدن و سوزش شدید شود ناشی از عفونت‌های قارچی است و در برخی مواقع نیز ترک‌خوردگی‌های مزمن در خط میانی لب تحتانی به وجود می‌آید که در کودکان شایع‌تر است و با چرب کردن برطرف نمی‌شود؛ یعنی باید از پمادهای آنتی بیوتیک استفاده شود



10 فرمان برای داشتن لب‌هایی سالم
اگر پی در پی دچار ترک‌خوردگی، پوسته شدن و خشکی لب می‌شوید، بهتر است به پزشک مراجعه کنید اما روش‌هایی هم هست که می‌توانید خودتان به درمان و پیشگیری از این مشکل کمک کنید

:
1 - از بیرون رفتن در هوای خشک و گرم و آفتابی تا حد امکان خودداری کنید یا اینکه با خود به اندازه کافی آب خوردن به همراه داشته و حداقل 5/1 لیتر در روز آب بخورید.
2 - در زمستان بهتر است علاوه بر استفاده از شال و پوشاندن صورت با آن، با وازلین یا پماد‌های ویتامین آ لب خود را چرب کنید. بهتر است از برق لب، روغن یا رژهای مخصوص مرطوب کننده لب که ضد‌آفتاب هم هستند، استفاده کنید.
برق لب‌هایی که نرم‌کنندگی بیشتر داشته و در ترکیب آن از فلزاتی چون مس استفاده نشده باشد، هم مفید هستند. معمولا اجزای مرهم‌هایی که مخصوص لب هستند از آلوئه ورا، عسل، بابونه، روغن بادام، روغن گل سرخ، لانولین، وازلین، موم، روغن زیتون، کره کاکائو، موم زنبور عسل، لیمو و ویتامین ای و ث ساخته شده‌اند.
3 - از ژل یا رژهایی برای لب استفاده کنید که مواد آن طبیعی‌تر بوده و مواد حساسیت‌زا و معطر کمتری در ترکیب آن به‌ کار رفته‌است.
4 - به اندازه کافی میوه و سبزیجات بخورید. کمبود ویتامین‌ها به‌خصوص ریبوفلاوین، می‌تواند باعث ترک‌خوردگی گوشه لب‌های شما شود.
5 - عادت لیس زدن و گاز زدن و کندن پوست لب‌هایتان را کنار بگذارید.
6 - هنگام خرید محصولات آرایشی مانندصابون، رژ و کرم‌ از استاندارد بودن آن مطمئن شوید و سعی کنید از محصولاتی استفاده کنید که کمتر حساسیت‌زا بوده و به اصطلاح هایپو آلرژن هستند.
7 - خانه خود را به‌خصوص در زمستان که بخاری ‌روشن است، مرطوب نگهدارید. برای این‌کار می‌توانید یک کتری روی بخاری گذاشته یا از بخور استفاده کنید.
8 - سیگار مضرات فراوانی برای شما دارد که خشکی و ترک‌خوردن لب یکی از ساده‌ترین آنهاست، پس به بهانه ترک‌خوردن لب هم که شده سیگار را کنار بگذارید.
9 - هیچگاه پوست لبی که خونریزی و عفونت دارد نکنید.
10 - اگر خشکی با چرب کردن رفع نشد با توجه به علت خشکی و طبق توصیه پزشک می‌توان از داروهای کورتون، آنتی بیوتیک‌ها و ضد قارچ‌ها استفاده کرد

منبع:persiandown.com

برای حفظ سلامت موها، فقط موادی که به صورت موضعی می توان استفاده کرد مهم نیست، بلکه نوع رژیم غذایی شما نیز در این زمینه نقش موثری بازی می کند. پس تنها به شامپو و سایر مواد آرایشی و بهداشتی توجه نکنید، بلکه حفظ پاکیزگی مو و تغذیه مناسب آن نیز لازم است.
موی هر فرد ماهیانه 3 تا 3/5سانتیمتر رشد می کند و اساس موی جدید، پوست و یا رشد ناخن ها منوط به تغذیه شما است. اگر تغذیه شما سالم باشد، سلول های سالم و قوی تری در سراسر بدن تولید خواهد شد.
رژیم غذایی سرشار از پروتئین و آهن می تواند کیفیت مو را به طور بارزی تحت تاثیر قرار دهد.
مکمل هایی نیز با تبلیغ پُرپشت کردن مو وارد بازار شده، ولی نتیجه عکس دارد. اگرچه ممکن است بعضی از این مکمل ها واقعا نتیجه بخش باشد، اما چه بهتر که با کمک تغذیه صحیح به هدف خود برسیم.

در موارد نادری ملاحظه شده که مصرف بیش از اندازه مکمل ویتامین A منجر به ریزش مو شده است.

و اما مواد لازم برای سلامت مو

1- ماهی سالمون: این غذای دریایی سرشار از اسید چرب امگا 3 ، پروتئین ، ویتامین B12 و آهن است. اسید چرب امگا 3 برای سلامت پوست سر مفید و ضروری است و کمبود آن موجب خشکی پوست سر و ریزش مو می شود.

2- سبزیجات سبز تیره: اسفناج ، بروکلی و برگ چغندر سرشار از ویتامین A و C هستند که بدن به منظور ساختن چربی پوست به آنها نیاز دارد و سلامت مو را تضمین می کنند. به علاوه سبزیجات سبز تیره سرشار از آهن و کلسیم هستند.

3- لوبیا، عدس ، نخود : آنها نه تنها سرشار از پروتئین هستند، بلکه آهن، روی و بیوتین نیز در آنها یافت می شود که تمامی این مواد برای سلامت مو مفیدند.

4- آجیل یا مغزهای گیاهی: این دسته از مواد غذایی برای پُرپشت شدن و درخشندگی مو لازم هستند. این مواد سرشار از سلنیوم هستند که برای سلامت پوست سر مفید است.
مغز گردو حاوی اسید آلفا لینولنیک (نوعی اسید چرب امگا 3) است که حالت مو را بهبود می بخشد.
آجیل همچنین سرشار از روی است. گفته می شود که کمبود روی در رژیم غذایی منجر به ریزش مو می شود.

5- گوشت مرغ و بوقلمون: این مواد سرشار از پروتئین هستند که به طبع سلامت مو را تضمین می کند. کمبود پروتئین موجب شکنندگی و کم پشتی مو می شود و کمبود شدید آن نتیجه ای جز ریزش مو و تغییر رنگ آن ندارد. این مواد همچنین حاوی آهن می باشند.

6- تخم مرغ: سرشار از پروتئین است. همچنین بیوتین و ویتامین B12 نیز به مقدار فراوان در آن یافت می شود.

7- غلات سبوس دار: این مواد سرشار از آهن، روی و ویتامین های گروه B می باشند. همچنین انرژی را ارتقا می بخشند، بنابراین خوراک خوبی به خصوص در بعد از ظهرند.

8- لبنیات کم چرب: این دسته از مواد به خصوص ماست و شیر کم چرب سرشار از کلسیم هستند که ماده معدنی حیاتی برای رشد مو می باشد.

9- هویج: هویج بهترین منبع ویتامین A می باشد که برای سلامت پوست سر و قدرت بینایی مفید است.
با تمام این تعاریف می توان گفت که مخلوطی از مواد غذایی ذکر شده در رژیم غذایی روزانه باید گنجانده شود تا سلامت و زیبایی موها حفظ شود.

بعضی از زخم ها را باید کاملا جدی گرفت،اما این زخمها در چه نواحی از بدن هستند ؟


* پوست سر و صورت در مقایسه با پوست سایر نواحی بدن ما قدرت ترمیم‌ پذیری بیشتری دارد.
حتی سرعت ترمیم آن نیز به مراتب بیشتر از دیگر نواحی است؛مثلا اگر بریدگی پوست سر و صورت را بخیه بزنیم،حداکثر در مدت 4 تا 5 روز بخیه‌ها قابل برداشتن‌اند ولی بخیه پاها را می‌توان 1 تا 2 هفته بعد برداشت.

پس زخم‌هایی که با هر علتی در پوست صورت و سرتان ایجاد می‌شوند، باید در مدت کوتاهی خوب شوند.


*یادتان باشد اگر در مدتی کمتر از یک هفته،زخم‌های این ناحیه روند بهبودی را آغاز نکرد،حتما به آن مشکوک شوید،مگر اینکه علت آن زخم‌ها دلایل ویژه‌ای مثل یک عفونت قارچی یا نوعی بدخیمی در پوست باشد که باز هم در این موارد نیز نیازمند بررسی هستید.




* چنین زخم‌هایی را جدی بگیرید،به ویژه که بعضی از انواع سرطان‌های پوست به طور شایع در ناحیه سر و صورت پیدا می‌شوند و در مراحل اولیه نیز هیچ علامتی جز یک زخم مشکوک ندارند.
تلاش کنید با توجه به چنین زخم‌هایی از بروز و یا گسترش سرطان پیشگیری نمایید

منبع:persiandown.com

در تبلیغات کرم بوتولیز، آن را با آمپول بوتاکس مقایسه کرده ‌اند. این مقایسه درست است؟

آیا این دارو فقط با مالیدن روی پوست می ‌تواند به عمق عضلات نفوذ کند؟

پس برای از بین بردن چروک‌ های صورت‌ مان چه کنیم؟

آنها که عادت به رنگ کردن موهایشان دارند، دیگر لازم نیست دنبال آرایشگر بگردند، چون مدتی است که محصولات جدیدی به بازار آمده تا این مشکل آنها را حل کند. شاید شما هم شامپوهایی را دیده‌ باشید که می‌توان با آنها موها را رنگ کرد.
البته این شامپوها با چند دفعه مصرف، می‌توانند رنگ موی شما را به رنگ دلخواه‌تان تغییر دهند. دلیلش هم این است که قدرت رنگ‌کنندگی چندان زیادی ندارند و در هر بار مصرف صرفا می‌توانند موهای شما را چند درجه روشن کنند.

تولیدکنندگان این شامپوها مصرف آن را فقط به بانوان و آقایانی که موهای خاکستری دارند و دوست دارند به تدریج این موهای خاکستری را بپوشانند، توصیه می‌کنند.
نکته اصلی دیگر در استفاده از این شامپوها این است که اگر شما موهای خاکستری داشته باشید و نخواهید یک دفعه رنگ آنها را با رنگ مو تغییر دهید تا کسی متوجه این تغییرات نشود، می‌توانید این شامپوها را امتحان کنید.
موی سفید به دلیل تغییر ساختاری، در برابر پذیرش رنگ مو مقاوت ویژه‌ای نشان می‌دهد و مانع از نفوذ کامل رنگ به داخل تار مو می‌شود. شامپوهای رنگ‌کننده مو، با تمرکز روی این موها می‌توانند ضمن رنگ کردن کامل موی سفید، سلامت موهای شما را تضمین کنند، چون مجبور نخواهید بود موهایتان را چند بار با مواد شیمیایی قوی برای پوشش دادن موهای سفید رنگ کنید.
عیب اصلی رنگ موهای شامپویی این است که این رنگ موها، رنگ مو را به‌صورت دایم و مستمر تغییر نمی‌دهند، مگر اینکه به آنها اکسیدان اضافه شود.
برای تغییر رنگ موهایتان با این شامپوها، فقط لازم است این شامپوها را به موهایتان بمالید و با آن موهایتان را شانه کنید. به این ترتیب مواد رنگ‌کننده در بین موهای شما پخش می‌شوند. در مرحله آخر باید 5 دقیقه صبر کنید و سپس موهایتان را آبکشی کنید.
البته قبل از مصرف، بروشور این شامپوها را بخوانید و اگر به مواد تشکیل‌دهنده آن حساسیت دارید و یا پوست حساسی دارید، با پزشک درباره مصرف این شامپوها مشورت کنید

منبع:persiandown.com

درباره ارتباط ورزش‌ها و مشکلات پوستی چه می‌دانید؟

تنیس‌بازها و جوش‌های ناحیه ی باسن

وزنه‌برداران و ترک پوست

کشتی‌گیرها و عفونت‌های پوستی

تحریک ناشی از بند کلاه

سوارکاران و عفونت‌های قارچی

سؤال ‌هایی که بیماران از متخصصان پوست و مو می ‌پرسند، یکی دو تا نیست و طبیعتا هر بیمار متناسب با بیماری خودش ممکن است سؤالات منحصر به ‌فردی را از پزشکش بپرسد. ولی اغلب پزشکان پوست و مو معتقدند برخی پرسش‌ ها در بین بیماران شیوع بیشتری دارد.
به ‌عنوان نمونه می ‌توان به 6 سؤال زیر اشاره کرد.

کدام ویتامین ‌ها برای پوست مفیدند؟
هیچ ‌کدام. ویتامین ‌ها بخشی از کل غذاهای دریافتی هستند و برای متابولیسم معمولی پوست و فیزیولوژی آن ضرورت اساسی دارند، اما ویتامین به خصوصی وجود ندارد که برای پوست مفید باشد. ویتامین‌ ها نیز مثل هورمون تیروئید و انسولین، برای بدن اندازه معینی دارند که نباید از آن تجاوز کنند. ویتامین A بدون دلیل به ویتامین پوست معروف شده ولی مقدار اضافی آن خطرناک است و ممکن است باعث ایجاد خشکی و ترک لب و پوست، شکستن ناخن ‌ها، ریزش مو و برخی از اختلالات داخلی خطرناک گردد.
ممکن است اختلالات جنینی با مقادیر خیلی بالای ویتامین A پیش آید.
ویتامین D و K و نیاسین(B3) و پیریدوکسین(B6) نیز در مقادیر بالا سمی هستند.

غذاهای چرب چه تاثیری روی پوست دارند؟
این عقیده عامیانه که "غذاهای چرب و روغنی پوست را چرب می‌ کنند"، سطحی و نادرست است. غذاهای پرچربی که می‌ خوریم، تاثیری در چربی پوست ندارد. واژه چربی در مورد پوست به امولسیونی (مخلوط آب و روغن) که روی پوست را می ‌پوشاند اطلاق می ‌گردد و ناشی از مخلوط شدن چربی مترشحه از غدد سباسه (غدد چربی پوست) و چربی سلول‌ های سطح پوست، با عرق مترشحه از غدد غرق پوست است.
اگر رطوبت هوا بالا باشد، عرق از روی پوست تبخیر نمی ‌شود. به این جهت است که پوست در گرما و رطوبت، چرب و چسبنده به نظر می ‌رسد. خوردن زیاد چربی، تاثیری در مقدار چربی مترشحه از غدد سبابه که تحت کنترل هورمون‌ها است، ندارد.

مالیدن غذا و ویتامین به پوست، پوست و مو را تغذیه می‌ کند؟
مو نسج مرده‌ای است و قادر به استفاده از آن چه که به آن بدهند، نیست. تنها قسمت زنده ی مو در عمق پوست است. ممکن است برخی مواد به تار مو بچسبند و مو ضخیم به نظر برسد. حتی امکان دارد مواد به درون بدنه بی ‌جان مو نفوذ کنند، اما در رشد مو تاثیری نخواهند داشت. اثر این ها محدود به کاندیشن کردن موقتی مو است و مثل این است که از کاندیشنر استفاده شده باشد.
با آن که خارجی ‌ترین لایه پوست، عینا مثل سلول‌ های مو، از سلول‌ های مرده تشکیل یافته، مواد زیادی می‌ توانند از طریق این لایه به قسمت زنده پوست و داخل جریان خون نفوذ کنند. در واقع برخی از داروهای قلبی و ضد دریا گرفتگی نیز از طریق پوست و با چسباندن پلاسترهای حاوی دارو روی آن، به طور موثر جذب بدن می‌ شوند. ممکن است کاربرد موضعی بعضی از مواد، فعالیت‌های شیمیایی و فیزیولوژیکی پوست را تغییر دهد ولی چنین فرآورده‌ هایی جزو داروها خواهند بود نه لوازم آرایش.
رژیم غذایی در رشد مو موثر است؟

ریشه مو، عضو رشد یابنده بسیار حساسی است. هر کمبود شدید و وسیع، در بخش رشد یابنده مو آسیب رسانده، به توقف زودرس رشد آن منجر می ‌گردد. مو در نتیجه به دوره استراحت رفته و می ‌ریزد.
تغییرات مهم تغذیه‌ ای از قبیل کاهش شدید و ناگهانی کالری، قحطی و کمبود شدید پروتئین، به ریزش موقتی مو منجر می‌ گردد.
هر چه ‌قدر این کمبود شدیدتر باشد، ریزش مو بیشتر و شدیدتر خواهد بود. خوشبختانه، این قبیل ریزش مو طی دوره‌ای در حدود سه ماه پس از برقراری رژیم مناسب متوقف شده، موهای ریخته شده به تدریج جایگزین می ‌گردند. رشد مجدد مو، در زندانیان قحطی زده زمان جنگ پس از آزادی از زندان و تغذیه کافی، دیده شده است.

کمبود شدید پروتئین در پوست و مو تاثیر می ‌گذارد؟

بله، نمونه کلاسیک سوء تغذیه پروتئینی یک نوع ناراحتی است به نام کواشیورکور که با سرخی رنگ مو، سرخی و پوسته ‌اندازی سطحی پوست و انواع علایم داخلی مشخص است.
امکان دارد در افراد سیاه پوست، رنگ پوست به خصوص دور دهان و اندام ‌های تحتانی روشن گردد. سفیدپوستان هم دچار قرمزی پوست شده و پوست آن ها به راحتی کوفته و کبود می ‌شود.
در کمبود پروتئین، پوست به درجات مختلف دچار تغییرات می‌ گردد: از پوسته ‌اندازی مختصر و ترک تا از بین رفتن واقعی پوست. موها روشن ‌تر و نازک‌ تر شده به آسانی می ‌ریزند.
دوره‌های تغذیه خوب و بد، در مو به صورت قسمت ‌های روشن و تیره رنگ بازتاب می ‌یابند.
خوشبختانه چنین محرومیت ‌های شدید پروتئین کمتر اتفاق می ‌افتد؛ اما در آفریقا، هندوستان و جاهای دیگر که قحطی مساله ‌آفرین است، علایم فقدان پروتئین را می ‌توان دید.

کمبود ویتامین باعث خشکی پوست می‌شود؟
اساسی ‌ترین علت خشکی پوست در افرادی که از هر نظر سالم‌ اند، از دست دادن رطوبت پوست است. مصرف ویتامین اضافی، روی هم رفته نه از خشکی پوست پیشگیری نموده و نه آن را معالج می‌ کند.
هر چند اثر سوء کمبود بعضی ویتامین‌ ها روی پوست واقعیت دارد ولی این ‌گونه کمبودها فقط در زمان‌ های قحطی، پرهیزهای خیلی شدید مثل رژیم لاغری یا ناراحتی ‌های داخلی پیش می ‌آید. همه این ناراحتی ‌ها مراقبت پزشکی لازم دارند و پزشک می ‌تواند ویتامین‌ های لازم و دستور غذایی مناسب را تجویز نماید.
این عقیده که خشکی پوست ناشی از کمبود ویتامین A است یک باور غلط و نادرست است، به طوری که این ویتامین اغلب به نام ویتامین پوست تلقی می‌ شود اما چنین ارتباطی واقعا موجود نیست و در واقع ویتامین A به مقدار زیاد سمی نیز می ‌باشد،
بنابراین نباید ویتامین اضافی بخورید مگر این که پزشک تشخیص بدهد که واقعا کمبود ویتامین دارید. شاید با استفاده روزانه از یک قرص مولتی‌ ویتامین مشکلی ایجاد نشود، اما سایر ویتامین‌ های اضافی واقعا غیرضروری هستند، مگر این که توسط پزشک و برای ناراحتی به خصوصی تجویز گردند.

منبع:persiandown.com

بیهوده نیست که می‌گویند جوان هم جوان‌های قدیم! این اصطلاح اگرچه از سوی سالخوردگان در ارزیابی روانی رفتاری جوانان امروزی گفته می‌شود؛ اما مصادیق این سخن تا ظواهر و نشانه‌های جسمی آنان نیز امتداد یافته و خیلی از جوانان امروزی نه صرفا به لحاظ روحی که به لحاظ جسمی نیز ظاهر جوانی خود را از دست داده‌اند و پیش از زمان موعد نشانه‌های پیری در آنها بروز و ظهور یافته است.این نشانه پیش از هر چیز در سفید شدن و ریزش موهای سر خود را نشان می‌دهد؛. موهایی که گرچه در آسیاب سفید نشده‌اند، اما در دوران شباب رنگ باخته‌اند.

در گذشته ظاهر شدن اولین موهای سفید به معنی ورود آدمی به میانسالی و پختگی تعبیر می‌شد، چنانچه موی سفید احترام داشت و آن را نشانه بزرگی و باتجربگی معنی می‌کردند. اما امروزه در جامعه ما تعداد جوانانی که موهایشان زودتر از زمان طبیعی‌اش رو به سفیدی گذاشته در حال افزایش است که برخی آن را از عوارض زندگی پراسترس و صنعتی معاصر می‌دانند که آثار خود را در سفیدی زودرس موی سر نمایان می‌کند.

در گذشته سفید شدن مو یکی از ویژگی‌های ارثی محسوب می‌شد. گروهی نیز این رخداد را در نتیجه افزایش سلول‌های مفید خون توجیه می‌کردند، اما امروزه این عقاید و دیدگاه‌های مشابه آن به کلی رد شده‌اند. با این حال هنوز هم بسیاری از متخصصان پوست و مو نقش وراثت را در این رخداد مقدم می‌دادند.

بطور متوسط موها از سن 35‌سالگی شروع به سفید شدن می‌کند و موهای ریش و سبیل زودتر از موی سر سفید می‌شوند و معمولا از ناحیه شقیقه شروع شده به سمت فرق سر پیشرفت می‌کند و راهی برای پیشگیری از سفید شدن در میانسالان وجود ندارد اما همیشه سفید شدن مو به‌دلیل بالا رفتن سن نیست و بسیاری از شرایط دیگر نیز موها را سفید می‌کنند.

در پایین‌ترین لایه پوست و در محل پایه و تکیه تار مو، سلول‌هایی به نام «ملانوسیت» قرار دارند که دائما ترکیبی با نام «ملانین» تولید می‌کنند و همین «ملانین» است که رنگ موها را ایجاد می‌کند. وقتی ملانوسیت‌ها کاملا فاقد رنگدانه شوند مو سفید می‌شود و اگر تعداد ملانین یک تار مو کمتر از حالت عادی شود، آن مو خاکستری و نقره‌ای می‌شود. ملانوسیت هر 10 سال حدود 10درصد از میزان و توان تولید رنگ خود را از دست می‌دهد.

اگرچه چگونگی از دست دادن این رنگدانه‌ها دقیقا مشخص نیست، اما آنچه مشخص است، این است که در نخستین مراحل خاکستری شدن مو، ملانوسیت هنوز وجود دارد؛ اما غیرفعال است. میانگین سنی سفید شدن مو در سفیدپوستان 34 سال و در سیاهپوستان 42سال است. اگر موی یک فرد سفیدپوست زودتر از 20‌سالگی و سیاهپوست زودتر از 30 سالگی سفید شود، به آن سفید شدن زودرس مو می‌گویند.

معمولا سفید شدن مو در مردان در حدود 30سالگی و در زنان در 35سالگی رخ می‌دهد. البته نسبت به عوامل تغذیه‌ای و ژنتیکی، حدود سنی ذکر شده تغییر می‌کند.

از طرفی در برخی افراد موها بسیار زود شروع به سفید شدن می‌کند که باید گفت شروع این اتفاق بستگی به ژنی دارد که از والدین خود به ارث می‌بریم. برخی افراد تصور می‌کنند یک فشارعصبی شدید یا هول و هراس ناگهانی باعث می‌شود موها یک شبه سفید شود، اما دیدگاه‌های علمی با این ادعا سازگار نیستند.

موی بدن و صورت هم مثل موی سر خاکستری می‌شود؛ اما معمولا این اتفاق بعد از تغییر رنگ موی سر بوجود می‌آید. سفید شدن موی سر معمولا از شقیقه‌ها آغاز می‌شود و بعد از آن نوبت به تاج سر و بقیه نقاط پشتی سر می‌رسد.

نشانه پیری نیست

بسیاری از جوانان وقتی اولین موهای سفید را در آینه می‌بینند، می‌ترسند و برای این‌که مثلا نشانه‌های پیری را در خود از بین ببرند شروع به کندن موهای سفید می‌کنند. کندن موهای سفید و یا رنگ‌کردن آنها و یا چیدن مو برخلاف عقیده عوام باعث کم شدن موی سفید نمی‌گردد.

برای جلوگیری از سفید شدن زودرس موها باید از مواد غذایی استفاده کرد که حاوی املاح روی، آهن، پتاس و منگنز باشد. تحقیقات نشان داده کمبود فلزاتی مانند آهن، روی، منگنز، تیتانیوم، تنگستن و مس از عوامل اصلی در سفید شدن موها هستند، البته این مساله علاج هم دارد.

کارشناسان تغذیه معتقدند؛ افرادی که دچار سفیدی مو هستند، باید میوه‌هایی همچون؛ سیب، گلابی، هلو و همه میوه‌هایی که حاوی مقادیری از املاح گوناگون خصوصا فلز منگنز هستند و نیز مصرف سبزیجاتی همچون؛ سیر، پیاز، موسیر و تره که دارای منگنز هستند را در برنامه غذایی خود بگنجانند.

نخودفرنگی، قارچ، آجیل، لوبیا، عدس، گوجه فرنگی، موز، آلو، سویا و سیب زمینی از جمله غذاهایی هستند که مقدار قابل‌توجهی مس دارند و می‌تواند بر پوست و مو تاثیر بگذارد و حتی از سفید شدن مو هم جلوگیری کند.

خوردن جوشانده سبوس گندم، سنبل‌الطیب، مخلوط پودر سبوس برنج و شکر با نبات ساییده شده و نان جو هم در حفظ رنگ مو و کاهش موهای سفید موثر است و موهای سفید شده از موهای رنگی شکننده‌ترند، ولی ریشه آنها سست نیست و بنابراین سفید شدن موها نشانه ریزش مو نمی‌باشد.

کمبود ویتامین‌ها

بسیاری از بیماری‌ها نیز می‌تواند روند سفید شدن موها را تسریع کند. کمبود ویتامین‌های B ، بخصوص اسیدپانتوتنیک و ویتامین 12 B یکی از این موارد است. بیماری تیروئید، بیماری‌های سیستم ایمنی، کم‌خونی، رژیم‌های سخت و طولانی‌مدت، بیماری‌ها و افزایش گلبول‌های سفید خون نیز باعث سفیدی زودهنگام و بیش از حد موها می‌شود.

در کنار این مساله باید به استعمال دخانیات نیز اشاره کرد. سیگار کشیدن نیز موها را سفید می‌کند. تحقیقات نشان داده، سرعت سفید شدن مو در سیگاری‌ها، چهار برابر افراد غیرسیگاری است. شاید علت این امر، کاهش رسیدن اکسیژن به ریشه موها باشد.
سفید شدن موی سر اگرچه بسیاری از جوانان و بخصوص زنان را نگران می‌کند، اما ظاهرا تا حدود زیادی از طاس شدن سر آنان جلوگیری می‌کند. دکتر محمدرضا خرازی، متخصص پوست و زیبایی معتقد است موهایی که سفید می‌شوند ماندگاری بیشتری می‌یابند و ریزش آن به تاخیر می‌افتد، ضمن این‌که موهای سفید در جوانی که در میان موهای سیاه به چشم می‌خورد و به اصطلاح حالت جوگندمی دارد به برخی از افراد زیبایی بیشتری هم می‌دهد، لذا با دیدن موی سپید در آینه چندان هم احساس پیری نکنید.

منبع:uairhere

ایمپلنت های سینه که با استفاده از پاکت های سیلیکون که از ژل های سیلیکون پر شده است، یا سالین (آب نمک) برای اولین بار در دهه ی 60 در ایالات متحده انجام گرفت اما زا آن تاریخ تا دهه ی 80، انجام این عمل ها بسیار نادر بوده است. اما در دهه ی 90 بااینکه هنوز هیچگونه تحقیقاتی روی ایمنی و اطمینان این عمل جراحی انجام نگرفته بود، تقریباً یک میلیون زن این عمل را انجام داده بودند. اکثر این خانم ها ایمپلنت خود را با استفاده از ژل سیلیکون انجام داده بودند، چون جراحان پلاستیک این روش را بیشتر می پسندیدند.

با اینکه کلیه ی محصولات پزشکی باید قبل از فروش در ایالات متحده از نظر ایمنی و سلامت مورد تایید قرار بگیرند، اما این مسئله برای ابزارها و محصولات ایمپلنت که تا قبل از 1976 به فروش می رفت رعایت نشده بود. FDA تا قبل از 1991 از شرکت ها و کمپانی هایی که این محصولات را تولید می کردند درخواست اطمینان و سلامت محصولاتشان را نکرده بود و این محصولات تقریباً برای سه دهه مورد استفاده قرار گرفت. برای اولین بار، رسانه ها شروع به نشان دادن خانم هایی کرد که مشکلات ایمپلنت داشتند. تحقیقات اطمینان و سلامت ایمپلنت به دلیل نقص و کاستی مورد تایید  FDA قرار نگرفت.

و تا سال 2000  FDA هنوز از کمپانی ها نمی خواست که سلامت ایمپلنت های سالین را به اثبات برسانند و در آن سال بود که عاقبت FDA برای اولین بار ایمپلنت های سینه با سالین را مورد تایید قرار داد.

ایمپلنت های سینه با سیلیکون هم برای اولین بار در نوامبر 2006 مورد تایید قرار گرفتند. بین سالهای 1992 و 2006، ایمپلنت های سیلیکون محدود به آزمایشات بالینی بودند که به طور عمده برای بیماران سرطان سینه و آنها که ایمپلنتشان شکسته بود، انجام می گرفت. بیماران باید آگاه می شدند که ایمپلنت ها مورد تایید FDA قرار نگرفته و آنها باید به طور مداوم مورد بررسی و آزمایش جراح پلاستیک خود قرار گیرند تا تحقیقات مربوط به این مسئله کامل شده و کمکی باشد برای همه ی خانم هایی که ایمپلنت با ژل انجام داده اند. با اینکه دو نمونه از ژل های ایمپلنت تولید شده توسط دو سازنده در نوامبر 2006 مورد تایید قرار گرفت، اما هنوز هم محدودیت هایی وجود دارد. به طور مثال، فقط برای خانم های بالای 22 سال تایید شده است چون خانم های زیر این سن هنوز در حال رشد فیزیکی و احساسی هستند.

خطرات معمول این عمل چیست؟

گزارش عوارض و مشکلات خانم هایی که عمل ایمپلنت را انجام داده اند در ژورنال های پزشکی به چاپ رسیده و در FDA مورد بحث و بررسی قرار گرفته اند. این عمل خطرات کوتاه مدت و طولانی مدتی دارد که همه ی خانم هایی که درصدد انجام آن هستند باید از آن آگاه شوند.

عوارض موضعی به مشکلاتی گفته می شود که دقیقاً مربوط به ناحیه ی سینه هستند و کاملاً مشخص است که در نتیجه ی ایمپلنت سینه به وجود آمده اند. عوارض متداول آن شامل عفونت و سایر خطرات مربوط به جراحی، دردهای موضعی سینه، تغییر در حساسیت، انقباض کپسول، شکستگی و تراوش، بافت مردگی (مرگ پوست)، نیاز به عمل جراحی دوباره، و مشکلات آرایشی (مثل نارضایتی از شکل سینه بعد از ایمپلنت) می باشد.

تحقیقات مربوط به عمل ایمپلنت با سالین و ژل سیلیکون نشان می دهد که طی سه سال اول، تقریباً سه مورد از چهار مورد بیماران ترمیمی (بیماران سرطانی که ایمپلنت سینه را انجام داده اند)، و تقریباً نیمی از بیمارانی که برای اولین بار این عمل را انجام داده اند، حداقل یکی از این عوارض موضعی را داشته اند—مثل درد، عفونت، سخت شدگی،  یا نیاز به عمل دوباره.

برای مثال، بین بیماران ترمیمی:

%46 از خانم هایی که ایمپلنت با ژل سیلیکون را انجام داده اند و %21 از آنهایی که با سالین ایمپلنت کرده اند، طی سه سال اول نیاز به عمل دوباره داشته اند.

%25 از بیمارانی که ایمپلنت سیلیکون داشته اند و %8 از بیمارانی که ایمپلنت سالین داشته اند، ایمپلنت خود را برداشته اند.

%6 از بیمارانی که ایمپلنت سیلیکون داشته اند و %16 از بیمارانی که ایمپلنت سالین داشته اند، دچار دردهای موضعی سینه شده اند.

البته آمار این عوارض برای خانم هایی که فقط به قصد بزرگتر کردن سینه عمل را نجام داده اند، پایین تر بوده است.

علاوه بر خطرات بیهوشی، خطرات جراحی شامل، عفونت و ایجاد غده ی خونی (مایع خون یا بافتی که دور ایمپلنت جمع می شود) است، که هر دو آنها از حد خفیف تا جدی می تواند باشد. خطرات مربوط به جراحی مدت زمان کمی بعد از عمل بیشتر دیده می شود، اما این عوارض ممکن است بعد ها به عمل جراحی دوباره نیاز پیدا کند که باز ممکن است همان خطرات را به دنبال داشته باشد. و خانمی که بخواهد ایمپلنت شکسته شده ی خود را ترمیم کند باید بارها و بارها با این خطرات روبه رو شود.

سایر عوارض موضعی شامل از دست رفتن حساسیت نوک سینه یا درد در این ناحیه می باشد. برخی از خانم ها هم ممکن است از نظر آرایشی و ظاهری از نتیجه ی عمل خود راضی نباشند، به این دلیل که سینه هایشان ممکن است غیرطبیعی و نامتقارن به نظر آید.

همچنین ممکن است بافت های اثر زخم و شکاف دور ایمپلنت، سخت شود. این مشکل انقباض کپسول نام دارد. بافت زخم داخل بدن است اما می تواند باعث سخت شدگی و تغییر شکل سینه ها شود.

تحقیقات بسیاری نشان داده است که ممکن است در ایمپلنت نوع سالین، قارچ یا باکتری رشد کند. و درصورت شکسته شدن ایمپلنت این باکتری ها به درون بدن تراوش خواهد کرد.

وقتی ایمپلنت سینه شکسته شود، چه روی خواهد داد؟

همه ی ایمپلنت های سینه بالاخره شکسته خواهند شد، اما مشخص نیست که هر ایمپلنتی تا چند سال دوام خواهد داشت. تحقیقات مربوط به ایمپلنت های سیلیکونی نشان داده است که این ایمپلنت ها تقریباً 7 تا 12 سال دوام آورده اما برخی از انها طی چند ماه یا سال اول شکسته می شوند، با این وجود احتمال دارد که برخی از آنها حتی تا 15 سال هم باقی بمانند.

طبق تحقیقی که توسط دانشمندان FDA انجام گرفت، نشان داده شد که اکثر خانم ها طی 11 سال اول حداقل یکبار دچار شکسته شدن ایمپلنت شده اند. در %21 از خانم ها هم سیلیکون به خارج از کپسول سینه تراوش کرده، در حالیکه اکثر این خانم ها از این اتفاق بی اطلاع بوده اند.

تحقیقات مربوط به عمل های جدید ایمپلنت سالین نشان می دهد که بین 3 تا %9 از موارد طی سه سال اول شکسته می شوند. یک محقق دانمارکی نیز همچنین دریافته است که اکثر ایمپلنت های سیلیکونی تا 10 سال دوام دارند، اما وقتی سن فرد بین 11 تا 20 سال باشد، اکثراً شکسته خواهند شد.

حرکت سیلیکون: تحقیقات نشان داده است که ژل سیلیکون در ایمپلنت ها می تواند در دمای طبیعی بدن به مایع سیلیکون شکسته شود و درمواردی به غدد لنفاوی و سایر اعضاء بدن تراوش می کند.

آیا ایمپلنت سینه باعث بیماری خانم ها خواهد شد؟

سوال بحث انگیزتر می تواند این باشد که آیا ایمپلنت سینه منجر به ایجاد بیماری های مختلف، نه فقط در ناحیه ی سینه، برای خانم ها می شود؟

بیماری های سیستم دفاعی: گزارشات بسیاری به این نتیجه رسیده اند که هیچگونه شواهد و مدارکی وجود ندارد که ایمپلنت باعث ایجاد بیماری های سیستمیک می شود. اما این گزارشات برطبق تحقیقی ارائه شده اند که متمرکز بر بیماری های سیستم دفاعی و بافت های پیوندی در خانم هایی بوده که به مدت زمان کمی ایمپلنت را انجام داده اند. از آنجا که رشد و تشخیص بیماری های بافت های پیوندی و سیستم دفاعی ممکن است سالها به طول انجامد، نمی توان از خانم هایی که مدت زمان کمی از ایمپلنت انها می گذرد برای این منظور استفاده کرد.

تحقیقاتی که پس از این تحقیق انجام گرفتند نشان داد که ایمپلنت ممکن است با بیماری های مربوط به سیستم دفاعی مرتبط باشد. برای مثال دانشمندان FDA تحقیقی بر روی خانم هایی که با ژل سیلیکون ایمپلنت حداقل برای 7 سال کرده اند انجام داده و دریافته اند که آنها که دچار تراوش ایمپلنت شده اند بیشتر به بیماری های مربوط به سیستم دفاعی مبتلا گشته اند. همچنین دریافته اند که این خانم ها بیشتر به بیماری هایی نظیر: درماتومیوزیت، پلی میوزیت، تیروئید هاشیموتو، بیماری بافت پیوند مختلط، فیبروز ریوی، التهاب نیام ائوزینوفیلی، و درد عضلانی، مبتلا می شوند.

آیا بیماران ایمپلنتی با برداشتن ایمپلنت هایشان بهبود می یابند؟ طبق تحقیقی که روی 95 زن که ایمپلنت سیلیکون انجام داده و علائم روماتیسمی مثل درد مفاصل، داشته اند، نشان داده شد که علائم بیماری در %97 از بیمارانی که ایمپلنتشان را برداشته اند، افزایش یافت. درعوض در %96 از بیمارانی که ایمپلنتشان را برنداشتند، این علائم کمتر شد. تحقیقات دیگری نشان داده است که سیلیکون واکنش های دفاعی را تحریک می کند و تجزیه ی سلولی نشان می دهد که این واکنش ها با انواع غیرمعمولی از بیماری های بافت های پیوندی در ارتباط است.

سرطان ها: طبق تحقیقی که توسط مؤسسه ملی سرطان انجام گرفت، دانشمندان دریافتند که احتمال ابتلا به سرطان در خانم هایی که حداقل به مدت 7 سال ایمپلنت داشته اند درمقایسه با خانم هایی که نداشته اند تا %21 افزایش داشته است. این افزایش به خاطر افزایش سرطان های مغزی، دستگاه تنفسی، گردن و فرج است. البته برای رسیدن به نتایج بهتر، نیاز به تحقیقات بیشتری است.

مرگ و میر: تحقیق دیگری نشان داده است که آمار مرگ از تومرهای مغزی، سرطان ریه، و سایر بیماری های تنفسی و خودکشی در افرادی که حداقل به مدت 12 سال ایمپلنت سینه داشته اند در مقایسه با خانم هایی که سایر جراحی های پلاستیک را انجام داده اند بیشتر است. سه تحقیق اسکاندیناویایی نشان داده است که خانم هایی که فقط برای بزرگ تر کردن سینه ایمپلنت کرده اند، سه برابر زنان عادی اقدام به خودکشی کرده اند.

چه نگرانی های دیگری در این رابطه وجود دارد؟

شیر دادن: طبق تحقیقات انجام گرفته به اثبات رسیده است که خانم هایی که انوع جراحی های سینه از جمله ایمپلنت انجام داده اند، سه مرتبه کمتر از زنان عادی میتوانند شیر تولید کنند. همچنین بحث هایی پیرامون سلامت شیر تولید شده در این خانم ها وجود دارد اما تحقیقات کافی برای حل این مشکل انجام نگرفته است. تحقیقات نشان می دهد که در خون نوزادانی که از شیر مادرانی که ایمپلنت سیلیکون داشته اند تغذیه می کنند، انواع سمی پلاتین بیشتری یافت می شود.

کشف سرطان سینه: سرطان سینه جزء متداول ترین انواع سرطان در خانم هاست و از آنجا که از طریق ماموگرافی می توان سرطان سینه را از قبل تشخیص داد و از مرگ فرد جلوگیری کرد، این پرسش که آیا ایمپلنت مانع انجام صحیح ماموگرافی است وجود دارد.

راه های مختلفی وجود دارد که از طریق آن ایمپلنت تشخیص سرطان را در ماموگرافی به تاخیر می اندازد:

گرچه می توان ماموگرافی را به طرقی انجام داد که دخالت ایمپلنت به حداقل برسد، اما تقریباً 55 درصد از تومرهای سینه در زنانی که ایمپلنت دارند، پنهان می ماند.

طبق تحقیقی که دانشمندان FDA انجام داده اند نشان داده شده که ایمپلنت های سیلیکون یا سالین ممکن است در خانم هایی که ماموگرافی می کنند شکسته شود و به همین دلیل خانم هایی که از شکسته شدن ایمپلنت های خود واهمه دارند از انجام ماموگرافی سر باز می زنند.

با افزایش سایز ایمپلنت درمقایسه با سایز اصلی سینه ی فرد، صحت ماموگرافی هم کاهش پیدا می کند.

مشکلات شناختی: خانم هایی که ایمپلنت سینه داشته اند، بیشتر دچار از دست دادن حافظه، اختلال در تمرکز، و سایر بیماری های شناختی می شوند.  تحقیقات FDA نشان داده که در خانم هایی که حداقل به مدت 2 سال ایمپلنت سیلیکون داشته اند، علائم عصب شناختی مثل عدم توانایی در تمرکز، بیشتر است. دانشمندان این مشکل را مربوط به کمبود پلاتین برای ساخت ژل ایمپلنت سیلیکون می دانند.

هزینه های مالی: هزینه ی اولیه ی جراحی ایمپلنت اولین اما نه تنها هزینه برای بمیاران ایمپلنتی است. ایمپلنت سینه به طور متوسط 7 تا 12 سال دوام می یابد و هر بار جایگزینی این هزینه را بالاتر می برد. حتی اگر پزشک مربوط هزینه های دوباره را مجاناً با بیمار خود حساب کند، بازهم هزینه های مربوط به تسهیلات پزشکی، بی هوشی،  و سایر هزینه های مرتبط می تواند مبلغ بسیاری را بر عمل جراحی شما بیفزاید. البته این هزینه ها برای بعضی خانم ها قابل پرداخت است اما برای همه ی خانم ها اینطور نیست و مخصوصاً برای خانمی که بعد از چند ماه ایمپلنتش شکسته می شود ممکن است بسیار دردناک باشد.

اما درمورد بیمه ی پزشکی و سلامتی چه؟ معمولاً بیمه متحمل جراحی های زیبایی نمیشود و مشکلات ناشی از جراحی های زیبایی تحت پوشش آنها نیست. همچنین هزینه ی MRI  ها برای تشخیص تراوش سیلیکون در بیماران را پرداخت نمی کند. در برخی کشور ها برخی بیمه ها، برای خانم هایی که ایمپلنت سینه کرده اند هم بیمه صادر می کنند اما هزینه ی آن را بسیار بالاتر قرار می دهند. این مسئله برای خانم هایی که دچار بیماری های ناشی از ایمپلنت سینه می شوند بسیار ناگوار است.

برای برداشتن ایمپلنت چه باید کرد؟

برخی از خانم هایی که ایمپلنت سینه کرده اند به خاطر عوارض جانبی، ناامیدی و دلسردی به خاطر مشکلات آرایشی آن یا به خاطر خطراتی که در طولانی مدت بر روی سلامتی دارند، تصمیم می گیرند که ایمپلنتشان را برداند. خانم هایی که ایمپلنت سیلیکونشان دچار شکستگی شده است معمولاً حین جراحی برای برداشتن ایمپلنت، مقداری از بافت های سینه شان را از دست می دهند. و اگر سیلیکون به داخل بافت های سینه تراوش کرده باشد، نتیجه ی برداشتن ایمپلنت دقیقاً مثل برداشتن سینه خواهد بود.

پزشک جراحی که اصل ایمپلنت را برای بیمار گذاشته است ممکن است برای برداشتن آن مورد خوبی نباشد. عمل برداشتن ایمپلنت بسیار دشوارتر و البته گرانتر از عمل گذاشتن ان است. برخی از جراحان در زمینه ی برداشتن ایمپلنت مهارت بسیار زیادی دارند و می توانند شکل بسیار عالی به سینه ها بدهند. اکثر این جراحان توصیه میکنند که ایمپلنت و کپسول بافت زخم یکجا برداشته شوند. اینکار باعث می شود همه ی سیلیکون هایی که احتمالاً به بیرون تراوش کرده اند نیز برداشته شوند.

آیا انواع جدیدتر و مطمئن تری از ایمپلنت وجود دارد؟

بنا بر تحقیقات جدید، جراحان گاهی ایمپلنت های “گامی بیر” ارائه می دهند که نام خود را از شکلات های “گامی بیر” گرفته است چون ایمپلنت ها از ژل های سیلیکون ضخیم تر و به هم چسبیده تر درست شده است. احتمال شکسته شدن و تراوش این سیلیکون ها به مراتب کمتر است.

اما این ایمپلنت های جدید هم با خطراتی همراه است که ممکن است فوراً آشکار نشوند. متاسفانه هیچ تحقیقی در این زمینه صورت نگرفته است تا ببینیم که این ایمپلنت ها ایمن تر و سالم تر از ایمپلنت های قدیمی است یا نه و هیچ سندی در دست نیست که این ایمپلنت های ضخیم تر ماندگاری بیشتری داشته باشند. البته این ایمپلنت های هنوز مورد تایید FDA قرار نگرفته است چون اطلاعات چندانی درمورد ایمنی آن در دست نیست.

چرا تحقیقاتی درمورد ایمنی طولانی مدت ایمپلنت ها مورد نیاز است؟ علاوه بر ایمپلنت سیلیکون و سالین، در سالهای اخیر سه نوع دیگر ایمپلنت هم ساخته شده که بیشتر در خارج از ایالات متحده مورد استفاده قرار می گیرد: ایمپلنت های تریلوسنت (با روغن سویا)، نوواگُلد و ایمپلنت PIP که با ژل های پلاستیک پر می شوند.

گرچه این ایمپلنت های توسط جراحان ترویج داده شده و در رسانه ها نیز تبلیاتی از ایمنی و سلامت بیشتر انها نسبت به ایمپلنت های سیلیکون و سالین مشاهده می شود، اما هیچ آزمایشی برای تایید صحت این گفته ها انجام نگرفته است. تحسین و تمجید بسیار زیاد جراحان و بیماران از این ایمپلنت ها دال بر این است که علائم خطرات طولانی مدت ایمپلنت در سالهای اول به هیچ عنوان آشکار نمی شود. به همین دلیل است که تحقیقات گسترده درمورد خطرات طولانی مدت ایملنت، در هر نوعی که باشد، از اهمیت بسیاری برخوردار است.

نتیجه گیری

تحقیقات به وضوح نشان می دهند که ایمپلنت با خطرات جدی از نظر سلامتی، زیبایی و آرایشی، و همچنین اقتصادی در سالهای ابتدایی همراه است که با گذشت زمان افزایش هم می یابد. متاسفانه، خطرات طولانی مدت این عمل به خاطر فقدان تحقیقات کافی، ناشناخته باقی مانده است. FDA تولید کننده ها را وادار به انجام تحقیقات بیشتر درمورد علت شکسته شدن ایمپلنت ها، دوام آنها و همچنین خطراتی که می تواند در طولانی مدت برای بیماران داشته باشد کرده است. البته این تحقیقات تا به امروزانجام نگرفته اند

منبع:wordpress.com

رنگ کردن مو از گذشته‌های دور متداول بوده است. یونانیان باستان از صابون‌های زبر و بی‌رنگ‌کننده و حنا برای تغییر رنگ موهای خود استفاده می‌کردند. چنین اقدامی در میان آنان نشانة شجاعت و شهامت تلقی می‌شد. رومیان رنگ‌های تیره را بیشتر می‌پسندیدند. آنها رنگ تیره را با جوشاندن پوست گردو و تره‌فرنگی به دست می‌آوردند. در دنیای مدرن نیز بازار رنگ‌مو همچنان داغ است. بر اساس آمار، 75 درصد از زنان امریکایی از رنگ‌مو استفاده می‌کنند. در سال 1950، تنها 7 درصد از زنان این کشور موهای خود را رنگ می‌کردند که آن هم برای پوشاندن موهای سفید بود. در چند دهة پیش، عامة مردم از رنگ‌مو استفاده نمی‌کردند و زنانِ با موهای رنگ‌شده اسباب تمسخر سایرین بودند. این روزها مردان هم به تبعیت از زنان برای پوشاندن موهای سفید خود از رنگ‌مو استفاده می‌کنند. آمارهای به دست آمده در کشور امریکا در سال 2002 میلادی حاکی از صرف هزینه‌ای بالغ بر 113 میلیون و 500 هزار دلار برای رنگ‌مو است و شمار مصرف‌کنندگان رنگ‌مو در 5 سال اخیر 50 درصد افزایش یافته است. اما انتخاب نوع رنگ‌مو و فن استفاده از آن به موضوعی گیج‌کننده بدل شده است.

ساختمان طبیعی مو موی پستانداران از دو بخش غلاف و ریشه تشکیل شده است. غلاف به شکل یک برجستگی بر روی پوست و ریشه در زیر سطح پوست قرار دارد. رشد مو از قسمت ریشه انجام می‌شود. سایر بخش‌های مو مرده هستند. موی سر به‌طور طبیعی، در هر ماه حدود یک سانتی‌متر رشد می‌کند. مدت قرار داشتن هر مو بر روی سر 3 تا 5 سال است و هر انسان 100 تا 150 هزار عدد مو بر روی سر خود دارد. مو دارای دو نوع رنگدانه (ملانین) است که یک نوع آن شامل رنگ‌های قهوه‌ای تا سیاه و نوع دیگر دربرگیرندة رنگ‌های طلایی، زرد، حنایی و قرمز است. نبود رنگدانه باعث سفیدی موها می‌شود. پیش از قرار گرفتن رنگ‌های مصنوعی در غلاف مو، کوتیکول یا لایة بیرونی آن باید باز شود.

عناصر تشکیل‌دهندة رنگ‌مو تا پیش از سال 1900 میلادی، رنگ‌مو از رنگ‌های طبیعی استخراج می‌شد. در سال 1909 اسکولر، شیمیدان فرانسوی، نخستین رنگ‌موی مصنوعی را ساخت. به دنبال این نوآوری، اولین شرکت تولیدکنندة رنگ‌مو در فرانسه تأسیس شد. یک سال بعد، نام شرکت مذکور به «اورئال» تغییر یافت که امروزه هم بسیار شهرت دارد. محصولات این شرکت به سراسر جهان ارسال شد و موفقیتی بزرگ به دست آورد. دو مادة شیمیایی پایه در تمام فرایندهای رنگ کردن مو شرکت دارند: مادة اول «پیروکسید هیدروژن» یا «اکسیدان» نام دارد. این ماده موجب حالت گرفتن مو و تثبیت رنگ آن می‌شود. استفاده از اکسیدان به مقدار زیاد، سولفور مو را خارج می‌کند. از دست رفتن سولفور مو نیز باعث زبری و نازکی تارهای مو می‌شود. در اکثر رنگ‌موها، میزان اکسیدان 30 درصد یا کمتر است. مادة دیگر تشکیل‌دهندة رنگ‌مو آمونیاک نام دارد. این مادة قلیایی، در نتیجة ترکیب شدن اکسیدان با رنگ اولیة مو، به صورت کاتالیزور عمل و رنگ موها را روشن می‌کند. همچنین آمونیاک موجب جدا شدن کوتیکول و نفوذ رنگ به درون پوستة مو می‌شود.

انواع رنگ‌مو امروزه برای موهای مختلف انواع متنوعی رنگ‌مو تولید شده است و شما می‌توانید با کمی دقت رنگ‌موی مناسب موهای خود را بیابید. نکتة مهم آن است که رنگ‌موهای شیمیایی، در صورت ناآگاهی شما از نوع رنگ، می‌توانند مضر باشند. چگونگی واکنش پیروکسید هیدروژن و آمونیاک با موهای سر مستقیماً به نوع محصول انتخاب‌شده بستگی دارد. در ادامه به معرفی چند نوع رنگ‌مو می‌پردازیم: رنگ‌موی نیمه دائمی: این نوع رنگ، بدون ایجاد تغییر در حالت طبیعی مو، رنگ را به لایة بیرونی آن اضافه می‌کند. رنگ‌مو مولکول‌های زبری دارد. این مولکول‌های کوچک پس از چندبار شست‌وشو از غلاف مو خارج می‌شوند. این نوع رنگ‌مو به مدت 6 تا 12 مرتبه شست‌وشو با شامپو دوام دارد و 50 درصد از موهای سفید را پوشش می‌دهد. همچنین، تقویت‌کنندة رنگ طبیعی مو نیز هست. رنگ‌موهای نیمه دائمی، موهای شما را روشن یا بی‌رنگ نمی‌کنند. زیرا عاری از ترکیبات آمونیاک و پیروکسید هیدروژن هستند. رنگ‌موی موقت: اثر این نوع رنگ به مدت 14 تا 28 بار شست‌وشو با شامپو در مو باقی می‌ماند. مولکول‌های این نوع رنگ غلاف دور مو را می‌پوشانند و به درون پوستة آن نفوذ می‌کنند. سپس در محلی که مولکول‌های رنگدانة طبیعی قرار دارند ساکن می‌شوند. آمونیاک رنگ‌موی موقت به اندازه‌ای است که رنگدانة طبیعی را روشن یا بی‌رنگ نمی‌کند. به‌علاوه، مقدار پیروکسید هیدروژن آن هم اندک است. با این وجود، موهای سفید را پوشش می‌دهد. رنگ‌موی دائمی: این نوع رنگ‌مو برای ایجاد تغییرات کلی در شکل ظاهری است. موهای سیاه را بور می‌کند و بالعکس. در رنگ دائمی، از آمونیاک و نیز پیروکسید هیدروژن برای رنگ کردن مو استفاده می‌شود. مولکول‌های رنگ وارد پوستة مو می‌شوند و با شست‌وشو از بین نمی‌روند. این محصول بر رنگدانه‌های مو اثر می‌گذارد و آنها را روشن‌تر می‌کند. به همین علت است که یک رنگ‌مو روی موهای افراد مختلف به رنگ‌های متفاوت درمی‌آید. در حدود 4 تا 6 هفته زمان لازم است تا رنگ از ریشة مو خارج و رنگ طبیعی مو بر روی پوست سر ظاهر شود.

انتخاب رنگ‌موی مناسب یافتن رنگ‌موی مناسب ساده نیست. انتخاب رنگ دلخواه از روی کاتالوگ رنگ فروشگاه و خریداری آن اقدامی نادرست است. رنگ‌مو را با توجه به رنگ طبیعی مو، رنگ چشم و پوست خود انتخاب کنید. رنگی که می‌بینید حاصل بازتاب نور از روی رنگدانه‌های رنگ‌شده است. بنابراین، یک رنگ یکسان روی موهای مختلف نمودهای متفاوتی دارد. رنگ موی طبیعی و مصنوعی در زیر نور فلورسنت یا نور طبیعی آفتاب متفاوت به نظر می‌رسند. سطح رنگ‌ها را از درجة 1 تا 10 تقسیم‌بندی کرده‌اند. رنگ درجة ده مو را روشن و درجة یک آن را تیره می‌کند. رنگ موی سیاه، نور کمی را منعکس می‌کند و این درست برخلاف عملکرد رنگ موی بور است. وقتی که رنگ موهای خود را روشن می‌کنید، هالة گرمی از رنگ‌های زرد و قرمز دور شما دیده می‌شود. به یاد داشته باشید که ترکیب رنگ‌های زرد و قرمز، رنگ نارنجی را تولید خواهد کرد، نه رنگ دلخواه شما را. بهترین رنگ‌ها برای کسانی که پوست گندمگون و برنزه دارند رنگ‌های شیری، گل‌بهی، مسی، کرم نخودی، قهوه‌ای، زرد سوخته، قهوه‌ای مایل به قرمز، قهوه‌ای مایل به طلایی، و رنگ‌های آبی، سبزآبی، فندقی، عسلی، سبز کاهویی و زرد است. برای چشم‌های کهربایی یا به رنگ قهوه، رنگ‌موهای طلایی با های‌لایت قرمز، قهوه‌ای طلایی، قهوه‌ای عسلی، فندقی، مسی و قهوه‌ای سوخته مناسب است. در مورد پوست‌های روشن، های‌لایت آبی‌قرمز و برای پوست‌های صورتی و سرخ، رنگ کرم گلی، زیتونی تیره و قهوه‌ای تیره با سایة آبنوسی جلوة خاصی ایجاد خواهد کرد. برای چشم‌های آبی روشن، آبی خاکستری، آبی تیره، سبز تیره، قهوه‌ای و مشکی، بهترین رنگ‌مو ارغوانی با های‌لایت شرابی، پلاتینی، خاکستری، قهوه‌ای، قهوه‌ای تیره، مشکی و شیری است. انتخاب رنگ‌مو به مرغوبیت رنگ، سلیقه و خواستة شما و مدت زمانی که می‌خواهید آن رنگ روی موهایتان باقی بماند بستگی دارد. اغلب زنان از رنگ‌های تیره شروع می‌کنند و هر بار، رنگ یک درجه روشن‌تر از قبل را برمی‌گزینند. اگر رنگ‌موی انتخابی موهای سفید شما را پوشش نمی‌دهد، از رنگ مرغوب‌تر و یک درجه بالاتر از رنگ موی اصلی خود استفاده کنید.

موهای سفید مقاوم برخی از موهای سفید، به‌ویژه موهای زبر و کلفت و خاکستری‌رنگی که در اطراف شقیقه‌ها می‌رویند، در برابر رنگ‌مو مقاوم هستند یا در مقایسه با سایر موهای سفید به سرعت رنگ خود را از دست می‌دهند. برای رنگ شدن این گروه از موها به توصیه‌های زیر توجه کنید: 1. در زمان رنگ کردن، ابتدا رنگ را روی موهای سفید این ناحیه بگذارید تا زمان طولانی‌تری برای جذب رنگ داشته باشند. 2. موهای سفید باید تا 45 دقیقه آغشته به رنگ باقی بمانند. 3. درجة رنگ‌موی انتخابی خود را بالا ببرید. اگر موهای سفید شما با انجام دادن اقدامات فوق و استفاده از رنگ‌موهای نیمه دائمی و موقتی رنگ نشد، از رنگ‌های دائمی استفاده کنید. موهای سفید هر فرد، با انتخاب رنگ‌موی مناسب، رنگ طبیعی خود را باز خواهد یافت. اما تحقیقات علمی برای یافتن محصولات قوی‌تر و اختصاصی‌تر همچنان ادامه دارد.

نگهداری از موهای تازه رنگ‌شده1. از شامپوهای مخصوص موهای رنگ‌شده برای شست‌وشو استفاده کنید. 2. برای دوام رنگ‌مو و جلوگیری از بی‌رنگ شدن آن در برابر آفتاب، از کلاه، روسری و شال استفاده کنید و موها را بپوشانید. 3. پیش از ورود به استخر، موهای رنگ‌شده را با آب بدون کلر شست‌وشو دهید. 4. از تقویت‌کننده‌های مو استفاده کنید. 5. موها را در زمان خیس بودن شانه نزنید و از شانة دندانه درشت استفاده کنید. 6. از خشک کردن موها با حوله یا سشوار خودداری کنید.

آیا رنگ کردن مو احتمال ابتلا به سرطان پوست را افزایش می‌دهد؟ در بررسی‌های پژوهشگران دانشگاه هاروارد، هیچ‌گونه شاهدی دال بر سرطان‌زا بودن رنگ‌مو به دست نیامده است.

چند توصیه در مورد استفاده از رنگ‌مو 1. رنگ‌مو را روی پوست سر نمالید. اگر رنگ‌مو روی پوست پخش شد، برای تمیز کردن آن از پودر بچه استفاده کنید. 2. از رنگ کردن مو در زمان بارداری خودداری کنید. ترکیبات شیمیایی رنگ‌مو آثار نامطلوبی بر جنین می‌گذارد. 3. از رنگ کردن مداوم مو با درجات مختلف و رنگ‌های گوناگون بپرهیزید.

زنان هم طاس می‌شوند!ریزش مو برای زنان معضل بزرگی است. با توجه به افزایش سالیانة مبتلایان به این عارضه، بررسی‌های بیشتری در دست انجام است. بر اساس آمارهای جهانی، 6/0 درصد از زنان دچار ریزش مو هستند. طاسی در مردان پذیرفتنی است، حال آن‌که در زنان نقص تلقی می‌شود. طاسی زمانی رخ می‌دهد که هیچ موی تازه‌ای در پوست سر جانشین موهای ریخته شده نشود. عامل اصلی ایجاد طاسی وراثت است. کهولت، کاهش هورمون‌های جنسی و کم شدن فعالیت غدد درون‌ریز از دیگر عوامل مؤثر در ریزش مو به‌شمار می‌روند. برای مثال، با ایجاد تغییرات هورمونی و یائسگی در زنان، تارهای موی سر نازک و موهای صورت زبر و خشن می‌شوند. مصرف برخی داروها نیز ریزش مو و طاسی ایجاد می‌کند، مانند داروهای ضدسرطان، شیمی‌درمانی، تنظیم‌کنندة فشار خون، آرام‌بخش‌ها و قرص‌های ضدبارداری. مصرف بیش از حد ویتامین آ و کمبود پروتئین و آهن در غذا از دیگر عوامل ریزش مو هستند. اضطراب، ترس از عمل جراحی، تب، عفونت، بیماری‌های مزمن و بیماری‌های غدة تیروئید نیز ممکن است موجب ریزش مو در سنین مختلف شوند. شیوه‌های درمان طاسی بسیار متنوع و در افراد مختلف، متفاوت است. امروزه پرمصرف‌ترین دارو برای درمان ریزش مو در امریکا «ماینوکسیدیل» است.

یک راه‌حل برای رفع خشکی موی سر ده درصد از مو را آب تشکیل می‌دهد. اگر از میزان رطوبت مو کاسته شود، مو به‌طور طبیعی شروع به جذب آب می‌کند. داروهای مرطوب‌کننده به تنهایی نمی‌توانند آب ازدست‌رفته را به موها بازگردانند. راه‌حل مناسب، استفاده از اسیدهای چرب طبیعی است. یکی از بهترین و غنی‌ترین گیاهان دارای اسیدهای چرب که می‌تواند رطوبت کافی را به موهای خشک بازگرداند زعفران است. پوست سر به‌طور طبیعی اسید چرب تولید می‌کند. شما نیز می‌توانید با چند اقدام ساده اسیدهای چرب طبیعی ازدست‌رفته را به مو بازگردانید. 1. چند قطره روغن زعفران را در کف دست بریزید و هر دو دست را به هم بمالید. 2. کف دست‌ها را به آرامی روی موهای خشک بمالید. در ابتدا نوک موهای خود را به این روغن آغشته کنید. مقدار چربی‌ای که در موهای شما نفوذ خواهد کرد نامحسوس است، ولی تداوم این کار باعث بازگشت رطوبت ازدست‌رفته به موهای شما خواهد شد.

منبع:wordpress.com

جلو آینه مشغول تقسیم موهایش برای رنگ کردن بود که خشکش زد! جلو سرش نزدیک فرق یک لکة طاسی به اندازة یک سکة کوچک به‌وجود آمده بود! با عجله شروع به جست‌وجو در سرش کرد. بقیة موها سر جایشان بودند. پریشان به ‌طرف تلفن رفت و برای همان روز بعدازظهر از پزشک خانوادگی‌شان وقت گرفت. دکتر در سرش تنها همان طاسی کوچک را پیدا کرد و تشخیص احتمالی ریزش موی ناحیه‌ای را داد و او را برای معالجات تخصصی به متخصص پوست و مو معرفی کرد. با وجود اینکه ریزش موی شدید آثار منفی فردی و اجتماعی بیشتری برای زنان، در مقایسه با مردان، دارد، متأسفانه اغلب زنان از مراجعه به پزشک و درمان ریزش مو امتناع می‌کنند. آنان دربارة ریزش موی خود با هیچ‌کس بجز آرایشگرشان مشورت نمی‌کنند و از آنجا که معمولا ً دستورالعمل‌های غیرعلمی دریافت می‌کنند، نتیجه‌ای را که انتظار دارند نمی‌گیرند، دلسرد و ناامید می‌شوند و اعتمادبه‌نفس خود را در میان اعضای خانواده و همکاران از دست می‌دهند.

تعداد فولیکول‌های موی سر به‌طور طبیعی از 10 هزار در سانتیمتر مربع در زمان تولد به 100 تا 200 تار مو در سانتیمتر مربع در دوران بلوغ می‌رسد و تعداد کل فولیکول‌های موی سر در دورة بلوغ در حدود 100 هزار است. در شبانه‌روز حدود 30 تا 50 تار مو می‌ریزد که مجدداً رشد خواهند کرد. رشد طولی مو در ماه حدود یک سانتیمتر است. رشد مو سه مرحله دارد: الف) آناژن که مرحلة رشد مو است. ب) کاتاژن که نشانة پایان آناژن است و 2 تا 3 هفته به‌طول می‌انجامد. ج) تلوژن که حدود 100 روز طول می‌کشد و روزانه به‌طور متوسط 25 تا 100 تار مو که در مرحلة تلوژن هستند می‌ریزند. یکی از راه‌های ساده و عملی که افزایش ریزش مو و نیز شدت آن را نشان می‌دهد کشیدن مو است. در این روش، یک دسته مو شامل حدود 50 الی 100 تار را می‌گیریم و به ملایمت می‌کشیم. اگر فرد روز قبل استحمام نکرده باشد، در حالت طبیعی، حداکثر 4 تا 5 تار کنده می‌شود. اگر بیش از این تعداد باشد، می‌توان گفت ریزش مو غیرطبیعی است. بهتر است چند نقطه از پوست سر امتحان شود. به‌طورکلی، در صورتی که ریزش مو بیش از 70 تار در شبانه‌روز باشد، غیرطبیعی است و به‌جای مراجعه به افراد غیرمتخصص و استفادة خودسرانه از داروهای گیاهی و شیمیایی، باید به متخصص پوست و مو مراجعه شود.

دلایل ریزش مو در زنان ریزش مو دلایل متفاوتی دارد. برخی از عوامل موجب می‌شوند که مرحلة رشد مو پایان زودرس یابد و در نتیجه تعداد زیادی از تارها پیش از موعد معمول وارد مرحلة استراحت شوند. در این حالت کمتر از 50 درصد تارها دچار ریزش می‌شوند. شایع‌ترین علل این نوع ریزش مو عبارت‌اند از: * تب بالا: به‌طور متوسط، 6 هفته تا 3 ماه پس از هر بیماری همراه با تب بالا ممکن است ریزش مو مشاهده شود. این ریزش مو معمولا ً گذراست و رشد موها با گذشت چند هفته تا چند ماه به حالت عادی بازمی‌گردد. * کم‌کاری و پرکاری غدة تیروئید: هر دو این بیماری‌ها می‌توانند سبب ریزش مو شوند. همراه با ریزش مو علائم خاص هریک از این دو بیماری مانند تغییر وزن، تغییر اشتها، خشکی پوست یا برعکس تعریق فراوان (بسته به‌ نوع اختلال تیروئید) و دیگر اختلالات همراه دیده می‌شوند که تشخیص و درمان آن بر عهدة پزشک متخصص مربوط است. * کم‌خونی حاد: در شرایطی که فرد به‌ دنبال بیماری یا بر اثر حادثه، مقدار نسبتاً زیادی خون را ناگهان از دست بدهد، ممکن است دچار ریزش مو شود. * زایمان: برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که در بعضی از زنان، حدود 2 تا 4 ماه پس از زایمان، موها به‌تدریج شروع به ریزش می‌کنند که می‌تواند تا 6 ماه به‌‌طول بینجامد. این ریزش مو موقتی است و معمولا ً رشد مو به حالت طبیعی بازمی‌گردد. البته در حدود 95 درصد از این بیماران بدون درمان بهبود می‌یابند و تعداد و ضخامت موهایشان به حالت اول بازمی‌گردد، و رشد مو در 5 درصد از این بیماران به حالت اول باز نخواهد گشت و کم‌پشتی مو تا آخر عمر با آنها خواهد بود و باید به پزشک مراجعه کنند. * دارو: تعدادی از داروها در برخی از افراد ریزش مو ایجاد می‌کنند. این نوع ریزش مو نیز اغلب برگشت‌پذیر است. از جملة این داروها می‌توان از هپارین (ضد انعقاد خون)، پروپرانولول (ضد فشار خون بالا و بی‌نظمی ضربان قلب)، بعضی از داروهای ضد افسردگی، بعضی از داروهای ضد التهاب مفصلی و داروهای ضد بارداری نام برد. * فشارهای روحی‌ـ ‌روانی: بیماری سخت یا جراحی می‌تواند عامل بروز این فشارها و در نتیجه این نوع ریزش مو باشد. در نوعی دیگر از ریزش مو، تارهای در حال رشد دچار ریزش می‌شوند. از جمله عوامل این نوع ریزش مو می‌توان به داروهای شیمی‌درمانی که برای مثال در درمان سرطان به‌کار می‌روند، بعضی سموم مانند آرسنیک یا قرار گرفتن زیاد در معرض اشعة رادیوگرافی اشاره کرد. از آنجا که تعداد زیادی از موهای سر به‌طور معمول در مرحلة رشدند، این نوع ریزش مو بخش وسیعی از موی سر را دربر می‌گیرد.

ریزش موی ناحیه‌ای این بیماری نه‌چندان نادر نوعی طاسی سر است که باعث ریزش سریع و کامل مو در یک یا دو ناحیة گرد سکه‌ای‌شکل به اندازه‌های متفاوت می‌‌شود. در مواردی موی کل سر می‌ریزد و در حالت نادرتری، این ریزش به موی نقاط دیگر بدن مانند مژه‌ها و ابروها نیز سرایت می‌کند. اکثر بیماران کمتر از 40 سال سن دارند. رشد مجدد مو ممکن است در عرض 1 تا 3 ماه بعد رخ دهد، اما در مواردی دیده شده است که موی منطقة دیگری شروع به ریزش می‌کند. موهای تازه در ابتدا بسیار کم‌رنگ و نازک‌اند، اما به‌تدریج حالت طبیعی خود را بازمی‌یابند. هرچه ریزش موی ناحیه‌ای مدت بیشتری به‌طول بینجامد، احتمال رشد مجدد موها کمتر خواهد بود. علت دقیق این بیماری نامشخص است. بعضی از متخصصان فشارهای شدید جسمی و روحی را در به‌وجود آمدن آن دخیل می‌دانند و برخی دیگر آن را ناشی از وجود عوامل ایمنی در بدن می‌دانند (در بیماری‌های ایمنی، بدن فرد جزئی از خود را به اشتباه یک عامل خارجی به‌حساب می‌آورد و بر ضد آن پادتن می‌‌سازد). این بیماری عفونی نیست و لذا سرایت نمی‌کند و درمان آن باید زیر نظر پزشک متخصص صورت گیرد.

ریزش مو با الگوی طاسی سر مردانه در زنان این نوع ریزش مو به‌صورت کم‌پشتی مو یا طاسی سر بیشتر در زنان مسن دیده می‌شود و واکنش طبیعی بدن نسبت به هورمون‌های ویژه‌ای است که در بدن بعضی از زنان در دوران پس از یائسگی تولید می‌شود. این نوع ریزش ارتباط نزدیکی با عوامل ژنتیکی و خانوادگی دارد. در بیشتر موارد، موی قسمت فوقانی سر می‌ریزد که گاهی‌ نمایی شبیه به طاسی مردانه دارد.

جلوگیری از ریزش مو ساختمان اصلی مو از کراتین تشکیل شده که نوعی پروتئین است. پس مصرف غذاهای پروتئین‌دار برای رشد و نمو مو و جلوگیری از ریزش آن لازم‌ است. بسیاری از غلات و حبوبات، تخم‌مرغ، ماهی، گوشت، لبنیات و سویا حاوی پروتئین‌اند. مصرف ویتامین‌ها و مواد معدنی نیز، که علاوه بر سبزیجات و میوه‌جات در بعضی از غلات و حبوبات وجود دارند، در رشد مو تأثیر بسزایی دارد. با توجه به اینکه مصرف زیاده از حد بعضی از این مواد مانند ویتامین آ اثر معکوسی بر رشد و نمو مو دارد، بهتر است مصرف ویتامین‌ها و مواد معدنی به‌صورت فراورده‌های دارویی مانند قرص یا کپسول با مشورت پزشک باشد. رعایت بهداشت مو، شست‌وشو با شامپوی مناسب نوع مو، برس کشیدن ملایم و منظم (نه زیاده از حد) مو با برس نرم و فاقد دانه‌های نوک‌ تیز، و خودداری از برس کشیدن مو در زمان خیس بودن آن از نکاتی است که مانع ریزش بی‌مورد مو می‌شود. همچنین هر نوع کششی، از جمله محکم بستن موها یا بافتن سفت می‌تواند از عوامل ریزش مو باشد. ماساژ و دستکاری‌های شدید و طولانی‌مدت و استفادة مکرر از سشوار نیز می‌تواند منجر به ریزش مو شود. به‌نظر می‌رسد این شایع‌ترین علت کم‌پشتی موی سر در زنان و مردان جوان و میانسال باشد. در این حالت، درمان خاصی برای تسهیل و سرعت بخشیدن به رشد مجدد موها وجود ندارد و خود‌به‌خود با قطع عامل محرک به مرور زمان به شکل اولیه بازمی‌گردد. اما باید توجه داشت در صورتی که عامل تحریک مدت طولانی وجود داشته باشد، ممکن است فولیکول (یا ریشه) ضعیف شود و به ریزش برگشت‌ناپذیر منجر شود. از میان درمان‌های مرسوم و متداول ریزش مو، که آن هم باید با مشورت پزشک و در این مورد پزشک متخصص پوست و مو باشد، می‌توان از تزریق کورتون به ناحیة ریزش مو، تجویز عمومی کورتون (مثلا ً خوردن دارو)، مصرف ماینوکسیدیل، آنترالین و دیگر داروهای تخصصی نام برد. پیوند مو به روش پانچ، پیوند پایه‌دار مو، کاهش سطح پوست منطقة طاسی و، در نهایت، استفاده از کلاه‌گیس از روش‌های دیگر مقابله با ریزش مو و طاسی سر هستند.■

مراقبت از موی خشک و شکننده شست‌‌وشوی زیاد موی سر، استفاده از شویندة نامناسب، استفادة طولانی‌مدت و مکرر از مواد آرایشی شیمیایی و قرار گرفتن مداوم در معرض نور آفتاب موها را خشک و شکننده می‌کند. به‌طور طبیعی غلافی دور مو وجود دارد که به ‌همراه چربی مترشحه از غدد چربی پوست سر، مانع از تبخیر آب موجود در ساقة مو می‌شود. اگر به هر علتی غلاف دور مو آسیب ببیند، مو قدرت نگهداری آب را از دست می‌دهد و خشک و شکننده می‌شود. استفادة طولانی‌مدت از مواد آرایشی و رنگ مو نیز به بافت ساقة مو آسیب می‌رساند و سبب خشکی و زبری مو می‌‌شود. در چنین مواردی، استفاده از شامپوهای مخصوص و نرم‌کننده‌ها می‌تواند تا حدودی کمک‌کننده باشد. مولکول‌های بزرگ نرم‌کننده مانند لایه‌ای روی ساقة مو را می‌پوشانند و باعث ترمیم آسیب‌های آن می‌‌شوند، ولی در رشد مو تأثیری ندارند. در مجموع، مواد قلیایی مانند شامپو، رنگ مو و مواد فر، در صورت تماس مکرر با پوست سر، باعث صدمه و آسیب‌دیدگی غلاف مو می‌شوند، و همچنین آب که خود اندکی قلیایی است. استفاده از کرم‌های مخصوص بعد از رنگ کردن مو باعث حفظ رطوبت ساقة مو و مانع از تبخیر آب آن می‌شود. هنگام استفاده از سشوار، باید حداقل فاصلة سشوار از مو 20 الی 25 سانتی‌متر باشد و جهت باد آن جابه‌جا شود. باد سشوار نباید مدت طولانی روی یک قسمت از پوست سر متمرکز شود

منبع:zanan.co.ir

موهای سالم کاملا قابل تشخیص است انها پربراق وپرجلا و بدون پوسته یا وزوزی یا سایر ناراحتی های اشکاراست اما بعضی مواقع این تاج زیبایی چندان با شکوه نیست. دربعضی مواقع این مسئله می تواند نشانی از اختلالات سلامتی باشد یا میتواند به این دلیل باشد که بیش از اندازه از خشک کننده مو استفاده کرده اید.

سفید شدن ناگهانی مو:

همه داستان وحشتناکی راجع به این که یک نفر بعد از شنیدن یا تجربه کردن حادثه ای دلخراش به طور ناگهانی موهایش سفید شده شنیده ایم. اما نباید راجع به این حقیقت نگران بود زیرا این اتفاق به این سادگی رخ نمی دهد تنها دلیل خاکستری شدن موهای سر کم شدن تدریجی ملانین موجود در ریشه مو است هیچ اتفاق بیو لوژی نمیتواند رنگدانه ها را از ساقه مو مستقیما حذف کند. اما یک شوک عاطفی یا فیزیکی میتواند باعث ایجاد تعییر در شکل مو شود. بیماری یا استرس می تواند موهای در حال رشد را در فاز ساکن قرار دهد و بعد از گذشت چند ماه میریزد بنابراین اگر موهای مشکی ریخت و موهای سفید باقی ماند باعث میشود که به طور ناگهانی موها خاکستری شود

خاکستری شدن موها :

بعضی افراد در سن 20سالگی یا به طور کلی زودتر از موقع تارهای خاکستری  سیمی و زبری در لابه لای موهای خود کشف میکنند. در حالیکه بقیه افراد رنگ مشکی موی خود را تا سن 40سال حفظ میکنند. این البته ربطی به سلامتی یا عدم سلامتی شما ندارد. بلکه بیشتر جنبه ژنتیکی و ارثی دارد. بنابراین اگر موهای والدین شما سریع خاکستری شده این اتفاق برای شما نیز خواهد افتاد. اما موهایی که رنگدانه خود را از دست نداده اند به موازات افزایش سن و کاهش ملانین در ریشه به خاکستری میگراید این اتفاق در بین سفید پوستان با سرعت بیشتری رخ میدهد.

ریزش جدی مو :

دیدن انبوهی از تارهای مو روی برس بعد از شانه کردن موها نمی تواند لزوما هشدار دهنده باشد یا دلیلی برای عدم سلامتی. چون به طور نرمال روزانه 100تار مو از سر جدا میشود حتی اگر فکر میکنید ریزش موی سرتان روزانه بیش از این مقدار است، به خاطر داشته باشید که سر شما حداقل 100فولیکول مو را حمل میکند بنابراین جمع کردن یک مشت مو از روی برس یا در حمام بدون ایجاد تغییر قابل مشاهده در ظاهر موها نمی تواند نگران کننده باشد. بدلیل اینکه 100هزار تار موی سر در فازهای مختلف رویش قرار دارند، حتی اگر چند تار از انها ریخت تعدادی زیادی تار موی جایگزین انها میشود

کم شدن حجم مو:

در صورت داشتن فقر اهن یا پروتئین، بی تردید ریزش شدید مو را تجربه خواهید کردزیرا تغذیه بد بدن را مجبور به نگهداری کردن و ذخیره سازی پروتئین میکند و همین امر باعث توقف رشد مو میشود و در حالیکه موی سر میریزد و جایگزین برای ان وجود ندارد و بعد از گذشت چند ماه فرد شاهد کاهش چشمگیر موی سر میشود بیماری تیروئید(کم کار یا پر کار)نیز در کاهش حجم مو موثر است و اگر بتوان بیماری را به طرز صحیحی کنترل کرد رویش مجدد مو، کمبود قبلی را جبران میکند

تاسی:

از دست دادن موی سر میتواند نشانه این باشد که در اثر عوامل ارثی و ژنتیکی فرد گرایش به تاسی دارد یا میتواند دلیل داشتن مشکلی بزرگتر باشد. تاسی ارثی از نظر پزشک به عنوان ریزش موی اندروژنیک شناخته می شود.3/1 از مردان را تحت تاثیر قرار میدهد ریزش مو به طور عمومی از تاج سر شروع می شود و ثابت است. ریزش موی منطقه ای، یک نوع بیماری خود ایمنی است که میتواند منجر به قطعه ای تاسی در سر یا از دست دادن کل موهای سر و بدن شود دلیل این بیماری شناخته نشده اما از نظر پزشکی بعضی زمینه های ارثی موثر است

تولید مواد پوسته پوسته و ورقه ورقه:

شوره سر یا پوسته پوسته شدن یکی از بیماری های مو است که به درستی شناخته نشده است اغلب افراداین اختلال را به دلیل خشکی پوست سر میدانند و سعی میکنند با استفاده از مواد مرطوب کننده این نقص را بر طرف کنند. شوره یک نام رایج برای التهاب پوست چرب است یک وضعیت التهابی پوست سر که باعث قرمزی و شوره زدن منطقه ای از پوست می شود که سرشار از غدد چربی است سایر مشکلات پوستی مثل پسوزیاریس یا اگزما نیز میتواند این وضعیت ر    ایجاد کند که در این حالت پوست قرمز می شود و فرد احساس خارش در سر میکند به اضافه اینکه شوره سر نیز ایجاد میشود در هر شرایط بهترین درمان استفاده از شامپو های ویژه یا درمان پوست سر است.

موهای خشک و شکننده وخرد:

با مصرف رنگ های شیمیایی یا ثابت کردن سشوار بر روی سر در هر صبح میتوان اسیبهای جدی به مو زد.این موارد باعث میشود که کوتیکول مو از بین رفته و موی سر کاملا در معرض آسیب قرار گیرد بافتن سفت و سخت مو یا بستن مو به شکل دم اسبی می تواند فشار را زیاد کرده و منجر به شکستن مو شود یا حتی ایجاد نقطه های تاس در سر شود تغذیه نا صحیح نیز میتواند باعث ایجاد موی نا سالم شود بدون داشتن رژیم پروتئینی لازم و کافی،مو به اندازه کافی قوی و ارتجاعی نخواهد بود .اسیدهای چرب ضروری(موجود در مکمل های روغن ماهی و دانه های بزرگ)نقش موثری درایجاد موهای سالم، درخشان و قوی دارد. بنابراین اگر در هر یک از این زمینه ها کمبود غذایی دارید سعی کنید با تغذیه مناسب مرتفع کنید .البته آنچه میخورید تنها موهایی که تازه در حال رویش است را تحت تاثیر قرار می دهد بنابراین ماه ها بعد از تغذیه رژیم غذایی اش شاهد این بهبود و تغییر و ضعیت خوب در موی سر شوید.

منبع:wordpress.com

ناخنها در واقع شکل دیگری از پوست هستند که از یک پروتئین سخت به نام کراتین ساخته شده اند . هر ناخن از لایه ای از سلولهای مخصوص در زیر قاعده ناخن و نزدیک پوست دور ناخن ساخته می شود. بخشی از این لایه به شکل یک هلال ماه رنگ پریده درست آن طرف پوست دور ناخن قابل رویت است . ناخنها محکم به پوست زیرین چسبیده اند و چینهای پوستی دو طرف آنها و پوست دور ناخن باعث رشد مستقیم ناخنها می شوند . وقتی این چینهای پوستی آسیب ببینند، صفحه ناخن بد شکل خواهد شد. ناخنها شفا ف هستند و رنگ پوست زیر خود را که در افراد با پوست تیره کدرتر ، ودر افراد با پوست روشن ، صورتی ( ناشی از عروق خونی ) است ، منعکس می کنند. رشد ناخن در افراد مختلف واز یک انگشت تا انگشت دیگر متفاوت است . ناخنهای انگشتان میانی کمی سریعتر از ناخنهای شست و انگشت کوچک رشد می کنند. میزان متوسط رشد در حدود یک هشتم اینچ ( حدود ٣/٠ سانتی متر ) در ماه است .

بنابراین وقتی ناخن در اثر آسیب دیدگی از دست برود،۵ تا ۶ ماه طول می کشد تا ناخن جدیدی رشد کند . ناخنهای مردان به علت بستر ناخن بزرگتر ، سریعتر از ناخنهای زنان رشد می کند . هورمونها نیز در رشد ناخن نقش دارند ، به عنوان مثال میزان رشد ناخن هنگام حاملگی ودر پر کاری تیروئید افزایش می یابد. هیچ ماده غدایی از جمله ژلاتین ، که اغلب مشتریان زیادی دارد ، ناخن را افزایش نمی دهد ، ولی سوء تغذیه به طور مسلم رشد آن را کند می کند . سایر عواملی که باعث کندی رشد ناخن می شوند عبارتند از : هوای سرد عمل جراحی بزرگ ، و بیماری شدید ، بعد از یک بیماری وخیم ، شیار کوچکی به نام خط بو( نام پزشک فرانسوی که اولین بار آن را توصیف کرد ) در عرض صفحه ناخن ایجاد می شود. موقعیت این شیار روی ناخن امکان برآورد زمان بروز بیماری را فراهم می کند ، مثلا بیماری ای که در ژوئن بروز کرده است ، هنوز خود را در نوامبر نشان می دهد.

مشکلات شایع ناخن انگشت دست

ناخنهای شکننده

شکنندگی به علت خشکی ( ناخنها در زمستان شکننده ترند ) وواکنش مواد شیمیایی با مولکولهای گوگرد دار موجود درپرتوئینهای ناخن ایجاد میشود. فروبردن ناخن درآب حاوی کلر و مواد پاک کننده نیز باعث خشکی ، ضعف و شکستن آن میشود. برای جلوگیری ازاین مسئله هنگام شستن ظرفها از دستکش لاستیکی استفاده کیند . لاک ناخن نباید به طور مکررپاک شود ، زیرا پاک کننده های لاک نیز ناخنها را خشک می کنند. معمولا توصیه می شود که لاک ناخن ۵ تا ٧ روز حفظ شود و سپس پاک گردد و حداقل دو روز بعد مجددا به کار رود تا ناخن زمانکافی برای بازیافتن قوام خود را داشته باشد.

برآمدگیهای روی ناخن

برآمدگیهای ظریفی که در طول ناخن ایجاد می شود ، طبیعی هستند و نشانه آسیب دیدگی یا بیماری نیستند، ولی اسیب دیدگی بستر ناخن ممکن است باعث بروز برآمدگی منفرد و مشخص شود. برآمدگیها ممکن است در التهاب مفصلی روماتوئید و بیماری پوستی (( لیک پلان )) ظاهر شوند. شیارهای روی ناخن ممکن است با سرخک و سایر عفونتهای وخیم همراه باشند، ولی این ضایعات نشانه عفونت بستر ناخن نیستند.

زگیلها به طور شایع در طول چینهای ناخن تشکیل می شوند و احتمالا از راه جویدن گسترش می یابند. اگر این ضایعات زیر ناخن رشد کنند ، اغلب باعث بد شکلی ناخن می شوند و باید توسط پزشک برداشته شوند.

لکه سفید

لکه های سفید در ناخنها معمولا نشانگر آسیب دیدگی جزئی است . این لکه ها نشانه کمبود ویتامین نیستند. نوارهای سفید رنگی ممکن است بعد از مواجهه با آرستیک که به پروتئینهای ناخن متصل می شود ، بروز کنند. ناخنها ممکن است به علت بیماری های کبدی ، سفید و کدر شوند.

تغییر رنگ :

شایعترین علت تغییر رنگ قهوه ای ناخن ، سیگار کشیدن است . این تغییر رنگ محدود به انگشتانی است که سیگار را نگه می دارند. رنگ مو و مواد شیمیایی آلی رنگی ، ناخن انگشتان دست را مثل مو رنگ می کنند . مواجهه با مس یا نقره نیز می تواند ناخن ها را آبی کند.

جدا شدن ناخن از بستر

جدا شدگی ممکن است در اثر عفونتهای قارچی ایجاد شود.حساسیت به مواد سازنده لاک ناخن نیز می تواند باعث جدا شدگی شود. درمان این عارضه به عهده متخصص بیماریهای پوست است .

تجمع خون زیر ناخن

خونریزی زیر ناخن معمولا در اثر ضربه به ناخن یا گیر کردن انگشت هنگام بستن در یا کشور، ایجاد می شود . این پدیده منجر به ایجاد یک لکه آبی متمایل به قرمز زیر ناخن می شود که به مرورزمان سیاه می گردد.

این تجمع خون هنگامی که فشار مایع ناشی از نشت خون ناخن را از بسترش جدا می کند ، می تواند خیلی دردناک باشد.

درمان : ساده ترین راه درمان صاف کردن یک گیره کاغذ و حرارت دادن آن تا حد سرخ شدن است . سپس به دقت نوک گداخته گیره کاغذ را روی مرکزناحیه تغییر رنگ داده قرار دهید تا ناخن را بسوزاند و از میان آن عبور کند.

به این ترتیب سوراخ ریزی ایجاد می شود که خون ازمیان آن خارج می شود. در مدتی که ناخن رشد می کند و این سوراخ به لبه خارجی ناخن تغییر مکان می دهد ، کل ناخن را برای پیشگیری از عفونت پاکیزه نگه دارید.

ناخنهای قاشقی شکل

ناخنهای قاشقی شکل در اثر معکوس شدن انحنای طبیعی ناخنها ایجاد می شوند . این عارضه معمولا درکودکان با فقر آهن همراه است . برای درمان این عارضه باید به پزشک مراجعه کرد.

ناخنهای کنده شده

ناخنهایی که کنده یا از بستر خود جدا شده اند، نیاز به مراقبت ویژه دارند. سعی کنید این نوع ناخن را حفظ کنید تا بتواند وظیفه خود را که حفاظت از انگشت است انجام دهد. ناخن و بستر آن را با آب جاری بشویید. ناخن کنده شده را در محل اصلی خود روی بستر ناخن قراردهید.

یک تکه تنزیب کوچک که روی آن وازلین یا داروی آنتی بیوتیک مالیده اید ، باید روی ناخن گذاشته و با نوار چسب بسته شود. گاز وازلین دار از بلند شدن تکه ناخن هنگام برداشتن چسب جلوگیری می کند.

پوسته پوسته شدن دور ناخن

این عارضه در اثر ضربه ( به ویژه در افرادی که پوستشان خشک است ) و به صورت ترک خوردن یا کنده شدن پوست دور ناخن ، بروز می کند. لبه های کنده شده را می توان با قیچی های مخصوص برید و با استفاده از کرم ها و لوسیون های مرطوب کننده برای جلوگیری از خشکی و با حفاظت پوست دور ناخن به وسیله دستکش ، به ویژه وقتی دست ها به طور مکرردرآب فرو برده می شود، می توان به میزان زیادی از پوسته پوسته شدن ناخن جلوگیری کرد.

منبع:world-news.org

عینک همواره باید زیبایی طبیعی فرد را تقویت کند اما هرگز نباید بر آن پیشی بگیرد. عموما، بایستی آرایش چهره منطبق با شکل و رنگ عینک صورت پذیرد. بطور کلی برای نیل به تناسب و زیبایی بیشتر، عینک باید مشخصات زیر را دارا باشد:

1)عینک نباید ابروها را بپوشاند؛ بلکه لبه فریم باید در محاذات ابروها باشد.

2)اگر می خواهید که بینیتان بزرگتر بنظر برسد، عینکتان را روی ریشه بینی و اگر می خواهید که کوچکتر بنطر برسد،آنرا روی پل بینیتان قرار دهید.

 3)رنگ ماده آرایشی لبها بایستی متناسب با رنگ عینک باشد.

4)فریم عینک نبایستی مژه ها را مخفی کند ویا با آنها تماس داشته و آنها را ازهم فاصله دهد.

5)اگر شیشه عینکتان رنگی است، بایستی رنگ آرایش چشم هایتان پررنگ باشد تا رنگ شیشه آنرا مخفی نکند.

6)پشت شیشه های عینک نزدیک بین، چشم ها ریزتر به نظر می رسند؛ بنابراین نباید  فریم  باریک توأم با شیشه ضخیم انتخاب کنید. در چنین شرایطی همیشه شیشه های کم رنگ را انتخاب کنید.

7)اگر دوربین هستید، چشم هایتان پشت عینک درشت تر به نظر می رسد و عینک باعث تشدید و پر رنگ تر شدن آرایش چشم ها می شود. بنابر این؛ توصیه می شود طوری از مداد آرایش استفاده کنید که توازن مطلوب برقرار شود.

توصیه های مربوط به رنگ و مدل مو

 انتخاب عینک مناسب نیز همانند آرایش مو ها می تواند عیوب کوچک صورت را بپوشاند. تناسب موها و عینک نیز از اهمیت بسزائی برخوردار است .

·همواره عینکتان را متناسب با مدل موهایتان انتخاب کنید و اگر مدل مویتان را عوض می کنید، عینکتان را نیز تعویض کنید.

·اگر موهای شما سیاه است، رنگ فریم بنفش روشن، سبز روشن و یا آبی روشن مناسب تر است.

·اگر رنگ موهایتان بولوند است، فریم خاکستری، نقره ای، فریم نانجی، قرمز، سبز تیره یا آبی یا مشکی راه راه پیشنهاد می شود.

·اگر سبزه رو هستید فریم های زرد، قرمز تیره، یا فریم های شفاف مناسب تر است.

·اگر موهای قرمز شرابی دارید، فریم های سبز روشن، آبی خاکستری، و قهوه ای تیره پیشنهاد می شود.

زندگی زیباست و با عینک آن را زیباتر و شفاف تر می بینیم. از طرفی و بخصوص در نگاه اول، عینک بر قضاوت اطرافیان نسبت به ما تأثیر بسزائی دارد. امروزه زمان آن سپری شده است که عینک صرفا یک وسیله اصلاح کننده عیب انکسار باشد؛ بلکه علاوه بر این؛ عینک تبدیل به یک وسیله تزئینی شده که بیانگر شخصیت و موقعیت اجتماعی- اقتصادی فرد است. امروزه انواع فریم های عینک این فرصت را فراهم می کند که چهره شما زیباتر و متناسب تر شود.

منبع:dr-naderi.com

از بیشترین واکنش های عصبی که در عین حال اختلالی در رفتار نیز به حساب می آید واکنش ناخن جویدن یا اونیکوپاژی است. این امر که در بین همه تیپ از افراد تقریبا” در همه مراحل عمر و زندگی به چشم می خورد، در نزد کودکان به ویژه آنها که در سنین نوجوانی و بلوغ هستند بیشتر دیده می شود. این امر که در افراد نشانه ای از اضطراب و گاهی عادت است مخصوصا” به هنگامی پدید می آید که برای فرد مشکلی پدید آید و کار بر او سخت شود و یا به نیازهای مهم او رسیدگی نشده و آدمی را در شرایطی قرار دهد که به اندیشه برای حل و رفع مسائل فرو رود.

ناخن جویدن عادتی است که به نظر عده ای ناپسند می آید و هم از این بابت نگران کننده است که برخی تصور دارند این امر سبب ورود میکرب به دهان و بدن شده و امکان دارد گاهی تغییراتی برای زیبائی دندان پدید آورد. یا جویدن و کندن ناخن باعث زخمی شدن انگشت گردد و زمینه را برای دشواری ها بیشتر فراهم آورد

کیفیت عملی

فرم ساده این عمل که کودک دائما” و به ویژه به هنگام سختی زندگی انگشت به دهان برده و شروع به جویدن ناخن می کند. این امر را ادامه می دهد تا به جائی که انگشت خود را زخمین می کند و زخم های کوچک و بزرگ پوستی در انگشتان او پدید می آید. ممکن است او یک ناخن را بجود و زخمین کند و شروع به ناخن بعدی کند. زمانی هم او به این امر پرداخته و آنگاه به زگیل پوستی انتهای انگشتان می پردازد و این امر همچنان ادامه می یابد تا جائیکه انگشت یا انگشتان او همه گاه مجروح است.

در حالات سخت و شدید آن دیده می شود که این امر به صورت ناخن کندن در می آید و صدمه های سخت و دردهای شدید و گاهی ابتلاآتی ایجاد می کند. بر اساس یک تحقیق از یکصد کودک مورد آزمایش که در سنین 16 ــ 11 بوده اند حدود 34 نفرشان ناخن را به حدی می جویدند که به گوشت می رسید و در تحقیق دیگری رقم این عده به 50% می رسید. کلا” کسانی که در این راه شیوه متعادلانه دارند حدود ربع عده است.

نشانه چیست

ناخن جویدن در کودک از چه امری حکایت می کند؟ پاسخ این است که آن نشانه ای از اضطراب است و از بیماری خاص نمی توان حرف زد. می توان با دیدی وسیعتر به مسئله مزبور نگریست و متذکر شد که ناخن جویدن:

ــ در مرحله اول نشانه نوعی عدم تعادل احساسات در کودک است.

ــ در مراحل شدیدتر حاکی از وجود نوعی تضاد درونی و یا فشارهای سخت و عصبی.

ــ حکایت از احساس تنهائی درباره خود و رنج خود دارد و آن را برای خویش ناخوشایند می شناسد.

ــ نشانه ای برای ابراز احساس رنج درباره مسئله ای خاص.

ــ نشانه ای از هیجان عصبی بسیار شدید است.

ــ گاهی ممکن است نشانه ای باشد از وجود ترسی مزمن که منشأ آن مهم یا جرئی است.

ــ نشانه وجود چیزی در ذهن است که برای کودک قابل حل و رفع به نظر نمی رسد.

ــ در مواردی این حالت حاکی از کمروئی است که طفل در حین برخورد با یک بیگانه، یا در حین پرسش معلم از او، از خود بروز می دهد.

ــ در کل اگر ناخن جویدن به علت یادگیری و عادت نباشد حاکی از نوعی نگرانی و ناراحتی است. او وضعی را احساس می کند که برای غلبه بر آن چاره ای نمی بیند جزء اینکه به خود بپیچد، با لباس خود بازی کند، انگشت به دهان فرو برد، مویش را بکند، اشیاء دور و بر را به دهانش برد و بمکد و ناخن بجود و …

ماهیت آن

ماهیت آن را نوعی ناراحتی عصبی می دانند که در کودکان مضطرب و خجالتی بسیار است اگر چه در کودکان سالم و طبیعی نیز بیش یا کم وجود دارد و به صورت یادگیری در بین آنان شایع است.

برخی ناخن جویدن را معادل عملی پرخاشگرانه می دانند که در آن پرخاش و مبارزه علیه خود است و ناشی از اضطرابی غیر قابل تحمل می دانند که در آن به خود صدمه ای وارد می آورد. بعضی دیگر ماهیت آن را مکانیسمی برای کاهش فشار حاصل از نابسامانی و نیازمندی های شدید می دانند.

مضیقه های محیط آدمی را به تلاش و فعالیت و مبارزه برای حذف و رفع آن وامیدارد و در آنگاه که احساس کند عرضه و توان این کار را ندارد علیه خود می ایستد و ضد خود تلاش و کوشش می کند. او خود را تحت فشار و مخمصه قرار می دهد تا راهی باشد برای تسکین و آرامش خود.

در کل ناخن جویدن نوعی واکنش است، مستقیم و طبیعی، آمیخته با هیجان، ترس و فشار، نشانه ای از نیاز به انگشت مکیدن، به خود پیچیدن، شب ادراری، کندن مو و نشانه ای است از تحمل فشارهای روحی و مضیقه های محیطی و احساس صدمه بر شخصیت خود.

بهره کودک از آن

اما اینکه کودک از آن چه بهره ای می برد باید گفت که آن وسیله ای است برای پائین آوردن فشار درونی و از این بابت وسیله ای است برای کودک خوب و راحت کننده. کودک به هنگام احساس ناراحتی تنشی را در خود احساس می کند که پس از جویدن و گاهی کندن ناخن احساس آرامش می کند. جویدن ناخن به کودک مضطرب آسودگی خاطر و راحتی می دهد، با سرگرمی خاصی که برای او پدید می آورد لحظاتی از غم و درد راحت می کند و کودکان برای تخلیه فشار روانی و به صورتی ناخودآگاه از آن استفاده می کنند. البته این احساس آرامش چندان طولانی نیست او ناگزیر پس از ساعاتی به حالت اول خود بر می گردد.

عمومیت آن

گفتیم که ناخن جویدن حالتی خاص کودکان نیست بلکه در افراد بزرگتر و مخصوصا” در بالغان یا نوجوانان هم دیده می شود. و خاص کودکی عصبی، خجالتی و مضطرب نیست که در افراد سالم و طبیعی نیز بیش یا کم دیده می شود. امری است عمومی بدان خاطر که به غیر از عوامل بالا عامل یادگیری هم در آن مؤثر است.

بر اساس یک بررسی حدود 18% کودکان و نوجوانان( از سنین تولد تا 15 ) به نحوی گرفتار آنند. آماری دیگر حکایت از آن دارد که حدود ثلث کودکان بدان گرفتارند. اگر این حالت را به صورت عام تری بنگریم و انگشت به دهان بردن را در عین مطالعه ای عمیق، یا فکری شدید و سخت هم در همین ردیف حساب کنیم باید بگوئیم نیمی از افراد دچار آن هستند.

البته به این نکته توجه داریم که این حالت در سنین کودکی و مخصوصا” اوایل بلوغ و نوجوانی شدیدتر است. طوری که طبق یک بررسی حدود یک سوم افراد 15 ساله ناخن می جویدند و از این عده حدود یک سومشان کسانی بودند که قبلا” هم چنین می کردند. این حالت در سنین مدرسه کودکان نیز کم نیست ولی بر اساس تجربه با افزایش سن شدت آن رو به کاهش می گذارد. و این مسئله نیز قابل ذکر است که رقم آن در پسران به مراتب بیشتر از دختران است. طبق آماری که بر اساس یک تحقیق در غرب صورت گرفته است از گروه مورد بررسی حدود 54% پسران و حدود 46% دختران حالت ناخن جوی داشتند.(کودک عادی، تألیف والنتاین)

حالات و رفتار

معمولا” افرادی که دچار چنین عادتی هستند، با گذاردن انگشت در دهان دقت خود را روی امری متمرکز می کنند و درباره مسئله ای که گرفتار آنند می اندیشند. دقایقی چند به تناسب ظرفیت به فکر فرو می روند تا ببینند چه راه حلی برای آنها پدید می آید.

برخی از اینان بی اختیار انگشت به دهان می برند و به جویدن ناخن مشغول می شوند آنچنان که گوئی قرار و آرام ندارند و نیروئی نامرئی آنها را به سوی مقصدی جهت می دهد. آنچنان است که گوئی منتظر وقوع هیجانی است و حتی اگر برخی از افراد را ببینند و درباره او دقیق شوید در می یابید آرواره هایش از روی وحشت منقبض می شود و حتی در عمل او بی ارادگی دیده می شود.

گاهی ناخن جویدن همراه است با عادت انگشت مکیدن و این امر به حدی شدید است که والدین از آن جدا” ناراحتند. همچنین ممکن است این حالت در برخی از افراد با عادت ناپسند استمناء همراه باشد و این امر برای والدین و مربیان ناراحتی بسیاری ایجاد می کند. اختلالات دیگری هم در این زمینه وجود دارد به ویژه که این اختلال با ترس نیز همراه باشد. تیپ آنها

اینکه آنان از چه تیپ و سنخی هستند باز هم مسئله ای است که برای آن پاسخ نسبتا” پردامنه ای است. بررسی های علمی نشان داده اند اغلب آنها از تیپی به شرح زیرند:

ــ بزرگترها هستند و معمولا” خردسال کمتر دچار چنین وضعی می باشند.

ــ بچه هائی هستند که در خردسالی به طور ناگهان از شیر گرفته شده اند نه به تدریج و هم اغلب شیر پستان مادر نخورده بودند.

ــ از تیپ عصبی، نگران و افسرده اند و نیز بسیاری از آنان کودکان دشوار به حساب می آیند.

ــ از کودکانی هستند که محیط زندگی شان توأم با ناامنی یا احساس محرومیت است.

ــ برخی از آنان ابتدا دچار انگشت مکیدن بوده اند.

ــ از شخصیتی برخوردارند که همراه با نوعی فعالیت قالبی و کلیشه ای هستند.

ــ از تیپ کمرو و خجالتی به حساب می آیند و یا لااقل در مواقع بروز کمروئی خود را نشان می دهند.

ــ در سنین 8 ــ 11 در پسران و 12 سالگی در دختران و پس از آن باز هم در پسران شایع تر است.

ــ تیپ مضطرب و ترسو هستند و گاهی هم افراد زودرنج و حساس.

ــ این امر با هوش رابطه ای ندارد مگر کودک هوشمندی که زودرنج هم باشد.

آغاز و مراحل آن

ناخن جویدن در کودکان به نظر عده ای از دانشمندان از زمان دندان در آوردن آغاز شده و تدریجا” رنگ و صورت می گیرد تا آخر عمر ممکن است ادامه پیدا کند. لثه ها برای بیرون آمدن دندانها تحریک می شوند و کودک دائما” انگشت به دهان می برد و آن را بیشتر تحریک می کند.

در حدود سنین 4 این حالت بیشتر شده ولی باز هم چندان نمودار نیست. تحقیقات درباره کودکان 5 تا 15 ساله انگلیس نشان داد که حدود 45% گروه مورد آزمایش ناخن می جویدند و این حالت در کودکان 11 تا 13 ساله رقمی معادل 57% را تشکیل می داد. در تحقیق دیگری از 295 پسر 12 ساله حدود 62% و از 122 دختر 11 ساله حدود 51% و از پسران 12 ساله 40% و از دختران 12 ساله 32% شدیدا” به این امر معتاد بودند، والنتاین اوج آن را در سنین 8 تا 11 ذکر می کند و می نویسد از 346 پسر 8 تا 11 ساله حدود دو سوم آنها به این کار عادت داشتند.(ص 33 کتاب کودکان عادی)

کودکانی که جدیدا” می خواهند به مدرسه بروند ولی دچار وابستگی شدید هستند در این رابطه بیشتر گرفتار به نظر می رسند و نیز در سنین 15 تا 16 که دوران بلوغ است این حالت بیشتر به چشم می خورد و این حکایت از یک نگرانی و تشویش و یا اختلال عصبی دارد. در طول مدت تحصیل در دبیرستان که به حقیقت ادامه دوران بلوغ است حدود نصف تا دو سوم گروه مورد مطالعه چنین عادتی را بیش یا کم دارا بودند.

ریشه ها و علل

بر اساس آنچه که تا حال ذکر کردیم بخشی از علل و عوامل پدید آورنده این حالت معلوم شد. در عین حال برای اینکه بحث صورت جامعتری داشته و برای والدین و مربیان هشدار دهنده باشد موارد را کلا” به صورت زیر دسته بندی کرده و ارائه می دهیم. ولی قبلا” یادآور می شویم ریشه کلی و حتمی آن کاملا” معلوم نیست، آنچه که ذیلا” ذکر می شوند به عنوان برخی از عوامل آن قابل ذکرند:

1ـــ کمبود محبت: کودکان تشنه محبت اند و خود را شدیدا” بدان نیازمند می دانند. طفلی که به هر علت خود را از آن محروم احساس کند اندیشناک شده و به خود فرو می رود و در چنان صورتی رفتارهای عصبی از خود بروز می دهد که جلوه آن را در انگشت مکیدن، ناخن جویدن و حتی استمناء می بینیم. ممکن است این امر ریشه خانوادگی نداشته باشد. پدر و مادر تا حدودی به او محبت می کنند ولی او احساس می کند در جمع همسالان و یا در کلاس درس نزد معلم آنچنان که باید پذیرفته نیست.

2ـــ نگرانی و تشویش: گفتیم که این حالت در کودک و بزرگترها نشانه تشویش و نگرانی است. آنکس که از آینده ای مبهم بیم دارد، از چیزی که برای او شناخته شده و قطعی نیست وحشت دارد، دچار این حالت می شود. شما جلوه آن را در کودکانی بیشتر می بینید که از یک سو در درس و تحصیل احساس ضعف می کنند و نمی توانند همراه با دیگر دانش آموزان به پیش روند و از سوی دیگر با والدین خود رو در بایستی ها و ملاحظاتی دارند و توقع آنها از او این است که نمرات عالی و درخشانی داشته باشد. این گونه کودکان در ایام امتحان دچار نگرانی و تشویش شده و این حالت را از خود بروز می دهند.

3ـــ ترسهای مزمن: گاهی طفلی بنا به عادت غلط از چیزی شدیدا” می ترسد و یا اصولا” کودکی شدیدا” وابسته است و از همه چیز ترس دارد. ترسها در آن به صورت عادتی در آمده و مزمن می شوند. او از همه چیز واهمه دارد، حتی در حین راه رفتن هر چند یکبار به پشت سر نگاه می کند. چنین افرادی گاهی در گوشه ای می نشینند و به ناخن جویدن مشغول می شوند. همچنین اگر این کودکان در محیط و صحنه ای قرار گیرند که در آن احساس خطر نمایند همین حالت در آنها پدید می آید.

4ـــ احساس گناه: کودکانی را می شناسیم که به خاطر احساس گناه در امری دچار این حالتند. فرض کنید طفلی پرنده ای را کشته، به کسی آزار رسانده، تن به عمل ناروائی داده و … آن را از دید دیگران مخفی داشته و یا آن را عملی عادی می دانست. بر حسب اتفاق داستانی برای او گفته اند و یا مطلبی را برای او شرح داده اند که تازه می فهمد چه کار ناروائی را انجام داده است. طبیعی است که او از عمل خود احساس شرمساری کرده و از آن ناراحت می باشد. تداوم این احساس ممکن است او را به چنین حالتی وادارد.

5ـــ احساس ناامنی: این هم جلوه ای دیگر از نگرانی و تشویش و در مواردی ترس مزمن است. به خاطر اهمیت آن کوشیدیم به طرح جداگانه آن بپردازیم. مسئله این است که گاهی طفل در محیط خانواده مواجه با درگیری های والدین است و امنیت و آینده خود را در خطر می بیند و این امر او را به این حالت می کشاند.

تحقیقی نشان داده است که از 75 کودکی که ناخن خود را می جویدند بیشتر کسانی به این امر اقدام می کردند که در محیط زندگی شان اختلاف پدر و مادر وجود داشته است. زن و شوهر در حین درگیری با همه احساس خطری که دارند باز هم خود را ایمن می یابند ولی کودک این چنین نیست.

6ـــ ناخوشنودی از شرایط زندگی: در مواردی کودکانی را می یابیم که در مقایسه وضع خود با همسالان خود را کوچکتر و پست تر از دیگران می یابند. احساس می کنند که مثلا” فقیرند، سر و وضع خوبی ندارند، خواسته ها و توقعاتشان بر آورده نیست و … اغلب این گونه کودکان دچار چنان حالتی می شوند.

همچنین شما کودکان دیگری را می شناسید که حسودند، از تولد کودک دیگری در خانه که محبت مادر یا پدر را به خود اختصاص داده است خشنود نیستند، یا در محیط خانه شان تبعیض وجود دارد، سردی و بی تفاوتی است و … در کل این حالت آنها را نگران می کند.

7ـــ اختلال عصبی: طفلی که از تعادل روانی برخوردار نیست، کودکی که شدیدا” عصبی و دچار حالت نوروز(روان نژندی) است، کودکی که محیط زندگی پر از تضادش او را به وضعی ناراحت کننده کشانده است، طفلی که پریشانحال است، کودکی که لوس و نازپرورده است، طفلی که حساس و زودرنج است، فردی که حدود 8 تا 10 سال دارد و هنوز دچار شب ادراری، لکنت زبان و یا وسواس است و … اغلب این گونه کودکان به چنین وضعی دچارند.

8ـــ کمبود مواد معدنی: برخی از پزشکان کوشیده اند آن را یک عامل زیستی ناشی از وضع بد تغذیه ذکر کنند. آنها معتقدند کودکانی که در سیستم بدنشان کمبود مواد معدنی به چشم می خورد و از نظر فسفات ها و یا کلسیم کمبودی دارند، دچار چنین حالتی می شوند. این سخن مورد تأیید همگان قرار نگرفته و جای اما دارد. از آن بابت که در افراد غیر نیازمند به این مواد و آنهائی که چنین کمبودی ندارند باز هم این حالت دیده شده است.

9ـــ پرخاشگری: حالت پرخاشگری و مخصوصا” پرخاشگری نسبت به خود و مبارزه با خود را نیز علت مهمی در این زمینه دانسته اند. در مورد اصل پرخاشگری سخن از مسئله طبیعت و سرشت است ولی تجلی آن تحت شرایط مساعد و یا نامساعد محیط است و منشأ آن را در کودک باید از دوران طفولیت جستجو کرد.

می گویند طفلی که به هر علت دچار تنش نامساعد است و می خواهد خود را از شرّ آن نجات دهد به اندیشه فرو می رود و دندان می ساید. اگر این تنش متوجه خود گردد و خود را عامل بدبختی و رنجی بداند در چنان صورت به جویدن و سائیدن ناخن خواهد پرداخت.(این هم بالاخره نظری است)

10ـــ یادگیری: در مواردی ناخن جویدن می تواند ریشه تقلیدی داشته و حاکی از یادگیری باشد. عادتی است که او آن را از پدر و مادر و یا دوستان فرا گرفته و یا از رفیقانش می آموزد. در چنین صورتی اغلب چنین عادتی متعاقب انگشت مکیدن است. به هنگامی که از آن جلوگیری کنند این یک بروز می کند و یا محکومیت یک ابتلای عصبی او را به این روز می کشاند.

 برخی از تحقیقات نشان می دهد که این امر نوعی عادت عصبی و مربوط به اعصاب و نشانه ای از نابهنجاری عمومی است، احساس تنش و یا عدم احساس امنیت در این امر مؤثر است.

نظر وکسلر

وکسلر که از دانشمندان بنام و از صاحبنظران در مسائل روانی است علت های زیر را برای ناخن جویدن مهم دانسته و آن را در رأس علل دیگر ذکر کرده است:

ــ عصبانیت بیش از حد کودک که او را از حال تعادل و هشیاری خارج کند.

ــ ترس، به ویژه ترس های مزمن، ترس های عصبی و مرضی که در این امر مؤثر است.

ــ حالات هیجانی در افراد که زمینه ساز بسیاری از عدم اعتدال هاست.

ــ دلواپسی و پریشانحالی که قبلا” از آن سخن گفته ایم.

ــ تضاد های فکری و اعتقادی در بین افراد و آنهائی که طفل ناگزیر به تبعیت از آنان است.

ــ وجود عادت به همه اشکال و صورتهایش به صورت یادگیری و یا تقلید.

ــ قرار گرفتن فرد در موقعیت بلاتکلیفی به گونه ای که نداند چه باید بکند و یا در برابر یک مسئله چگونه موضع بگیرد.

تحلیل روانکاوان

نظرات روانکاوان به حقیقت همانهائی هستند که فوقا” به آنها اشاره شد ولی تفاوت هائی در نظرات شان به چشم می خورد. برخی از روانکاوان علت آن را نیازی ناخودآگاهانه فرد برای مجازات خود ذکر کرده اند و می گویند فرد در این مرحله آنقدر خود را می آزارد تا مجروح شود و این نوعی تظاهرات پرخاشگری بر ضد خود به حساب می آید.

از نظر فروید ناخن جویدن نوعی سادیسم، ناشی از تثبیت شخصیت در مرحله دندانی است. برخی دیگر آن را مربوط به محرومیت طفل از شیر مادر و باز گرفتن از شیر به طور ناگهانی می دانند. روانپزشکان آن را از علائم بیماری های عصبی ذکر کرده اند.

روانکاوان طرفدار فروید آن را ناشی از علل ذیل می دانند:

ــ جانشین کردن حالت استمناء و تمایلات جنسی.

ــ کاهش فشار ناشی از عقده های ناگشوده در زندگی.

ــ به درون برگرداندن خصومت و متوجه کردن خشونت به سوی خود.

ــ تثبیت شخصیت در دوره دهانی و توقف در همان مرحله.

ــ وجود تمایلات تهاجمی در کودک و اصرار او به نشان دادن این حالت.

ــ البته کسان دیگری هستند که آن را یک بیماری و کسالت نمی شناسند بلکه آن را ناشی می دانند از یک عادت ناپسند که اغلب ریشه اکتسابی و تقلیدی دارد و …

عوامل تشدید

عواملی هستند که سبب تشدید این حالت در افراد می شوند و این عوامل بسیارند. ما در ضمن بیان عوامل و علل و نیز معرفی حالات و رفتار و تیپ افراد خود به خود به مواردی از آنها اشاره داشته ایم و اینک به مناسبت این عنوان مواردی را ذکر می کنیم که اهم آنها بدین قرارند:

ــ در مواردی که کودکان مدرسه امتحان دارند و برای نتایج امتحانات دلواپسی دارند.

ــ تماشای فیلم های مهیج در سینما و تلویزیون و یا شنیدن داستانهای هیجان انگیز و نگران کننده که مرتب تکان می خورند و ناخن می جوند.

ــ خشم و عصبانیت که آدمی مفری برای خود نیابد و نتواند به گونه ای خود را از آن نجات بخشد.

ــ به هنگامی که کودک در ابراز احساسات خود با مشکلی مواجه باشد و تنش و اضطرابی داشته باشد.

ــ به هنگام تحریک اعصاب بر اثر خواندن کتابهای مهیج و داستانهای تحریک کننده.

ــ زمانی که طفل با سرزنش غیر عادلانه مواجه باشد و یا تنبیه را غیر عادلانه بداند.

ــ به هنگامی که کودک نسبت به والدین احساس خصومت دارد ولی جرأت بیان آن را ندارد.

ــ به هنگامی که فردی منتظر وقوع حادثه ای است، مثلا” منتظر نتیجه امتحان است.

ــ عامل بلوغ خود موجب در هم آشفتگی و بروز این حالت و احساس فشار است.

ــ زمانی که تذکرات والدین و توقعات زیاد شوند و طفل خود را در برابر آن ناتوان احساس کند.

خطرات و عوارض

این جای بحث است که آیا ناخن جویدن به حساب عارضه و خطری قابل ذکر است یا مسئله ای ساده و غیر قابل اعتناست؟ در این مورد نظرات و پاسخها یکسان نیستند. عده ای گویند این حالت نوعی واکنش در برابر امور و جریانات است و نیاز به بررسی طولانی ندارد. مسئله ای است که پیش آمده از بین خواهد رفت.

گروهی دیگر که اکثریت صاحبنظران را تشکیل می دهند آن را عارضه روانی به حساب می آورند و برای حفظ سلامت کودک ضروری می دانند که آن را تحت کنترل در آورند اگر چه تحت کنترل در آوردن آن امری دشوار به حساب می آید.

آری این امکان وجود دارد که کودک خیلی زود این عادت را رها کند ولی در همین مدت هم امکان دارد که صدمه ای بر او وارد آمده و زخمی در انگشت ایجاد گردد. اصل مسئله این است که این حالت عادت بد و ناپسند و حتی زیان آور است. راه و منفذی است برای ورود میکرب در بدن، سببی است برای پریشان نشان داده شدن کودک و احساس حقارت، به خصوص که این حالت صورت غیر ارادی دارد و از کنترل او خارج است.

در طریق اصلاح

عده ای از روانشناسان عقیده دارند که برای ترک این حالت اعمال روش مخصوصی لازم نیست، تدریجا” و به خودی خود از میان خواهد رفت. مخصوصا” برای کودکانی که به زودی پای به سن عقل می گذارند و از خوبی و بدی امور سر در می آورند می گویند مسئله ای ساده و بی ضرر است.

گروهی دیگر می گویند بهتر است در همه حال او را از این کار باز بداریم و در این بازداشتن کشف علت و علل مهم است. برای درمانگر چنین کودکی ضروری است معلوم شود آیا وضع خواب او کافی است؟ آیا در خانه به میزان کافی سرگرمی و اشتغال دارد؟ وضع او در خواب، در تنهائی، در مدرسه، در بین جمع دوستان، در نزد خویشان و بستگان چگونه است؟ و …

غرض این است که درمان او باید ناشی از درک مسائل کودک و کمک به او باشد تا بتوان راهی مناسب برای اصلاح وضع و درمان او در پیش گرفت و برای تخلیه فشار روحی او اقدامی کرد. تنها با تذکر و آفرین و نفرین نمی توان او را به راه آورد.

شیوه های اصلاح

اما اینکه چه شیوه هائی را باید در این راه به پیش گیریم، پاسخهای متعدد و متنوعی دارد. نخستین پاسخ این است که بکوشیم ریشه ها و علل آن را بخشکانیم و راه نفوذ مشکلی را بر روی او سد کنیم. این کار به نظر مشکل است ولی چاره ای جزء اقدام به آن و تن دادن بدان نیست. لااقل سعی کنیم که برخی از خواسته های او را با برخی دیگر جایگزین کنیم. توصیه های اصلاحی در این زمینه بسیارند و از جمله:

ــ دادن امنیت زیستی، روانی، عاطفی، اجتماعی به کودک.

ــ زنده کردن احساسات ارزنده و بی مایه جلوه دادن احساسات غلط او.

ــ جانشین کردن آن با آدامس جویدن.(که به نظر ما این هم عادت ناپسندی است)

ــ برای دختران بزرگتر از سه سال تا سن بلوغ شرعی زیبا کردن ناخن، لاک زدن و مانیکور مالیدن آن.

ــ در مواردی تلخ کردن انگشت کودک فقط به این خاطر که او را از مرحله غیر ارادی به مرحله ارادی برسانند که در آن صورت اصلاح او آسانتر خواهد شد.

ــ مشغول کردن کودک به خواندن، نوشتن، بازی کردن، دویدن، جهیدن و بالاخره بند کردن اعضایش از طریق فعالیت های مدرسه ای، ورزشی، کارهای فنی، نجاری، مکانیکی و …

ــ گاهی او را وادارید که کاغذی را پاره کند و چیزی را با شن بسازد، دست به آب بزند و آب بازی کند.

ــ زمانی از او راه حلی بخواهید که خود او بگوید در چه موارد و شرایطی آرام است و می تواند ترک عادت کند.

ــ در مواردی به او تذکر دهید که تو بزرگ شده ای و این کار تو زشت است.

ــ برخی اوقات او را تشویق کنیم که به کنترل اعمالش بپردازد و بر خود مسلط گردد.

ــ رفتار مادرانه و مهر ورزی را درباره او پیاده کنیم.

ــ تغییر محیط از عوامل اصلاحی و گاهی سکوت در این رابطه مؤثر است.

ــ در موارد حاد با یک روانپزشک مشورت کنید تا به وضعیت عصبی او برسد و اختلالات را رفع کند.

پرهیزها در اصلاح

در اصلاح این حالت در کودکان از اتخاذ شیوه هائی که نزد عده ای معمول است باید پرهیز به عمل آید مثلا”:

ــ از تنبیه و ملامت و آبروریزی که خود وضع را بیش از بیش تشدید می کند.

ــ از تمسخر و تحقیر کودک که سبب تثبیت این حالت و اندیشناک بودن دائمی او گردد.

ــ از بستن دست او که ممکن است نتیجه ای آنی داشته باشد ولی صدمه آفرین است.

ــ از تهدید او به ویژه تهدیدهای سخت که ممکن است عارضه دیگری را سبب شود.

ــ تلخ کردن انگشت او و یا فلفل زدن آن که سبب می شود این حالت در کودک اثری نامناسب بر جای بگذارد.

ــ و به همین ترتیب نق زدن به کودک و یا فریاد کشیدن بر سر او و یا فوق العاده خطرناک نشان دادن این حالت که ممکن است منافعی در رابطه با اصلاح داشته باشد ولی در کل مضار آن بیش از منافع آن است و باید از اقدام به آن پرهیز کرد.

پیشگیری

در زمینه پیشگیری اقدامات متعددی را باید معمول داشت که اهم آن اقدامات مربوط می شود به جلوگیری از پدید آمدن عواملی که خود موجد آن حالاتند. در این زمینه به نکات زیر توجه داریم:

ــ پذیرش کودک، احترام و محبت به او در حد اقناع و متعارف او.

ــ بر آورده ساختن نیازهای کودک به صورت متعادل.

ــ دور داشتن او از عوامل ناامنی و اضطراب و پریشانحالی و وسوسه و تضاد مثل نان قندی خشک و یا غذاهای او را سفت کنیم و گاهی قطعه کوچکی از گوشت را به صورت کباب در اختیارش بگذاریم.

ــ سطح توقع خود را از کودک کم کنیم و نیز چیزی فوق طاعت او به او بار نکنیم.

ــ شیوه تربیت ما باید به گونه ای باشد که طفل بر خود و اعضایش مسلط شود و مدیر خود باشد.

ــ از تهدیدها، تنبیه ها، اعمال غرض ها، تبعیض ها، درگیری ها، آیه یأس خواندن ها در محیط زندگی بپرهیزیم تا زمینه برای احساس ناامنی و نگرانی او فراهم نشود.

ــ حتی اگر فرزندتان مستحق تنبیه است آن را برای فردا نیندازید و دل او را نلرزانید و در حال نگرانی او را نگه ندارید. آینده او را تیره جلوه ندهید، از تماشای فیلم های هیجان انگیز او را دور دارید و...

منبع:wordpress.com

 انجام کشیدن چربی های زیر پوست با استفاده از لوله های به ضخامت یک تا پنج میلیمتر که این اقدام می تواند با بیهوشی عمومی و یا بی حسی موضعی انجام پذیرد. غالباً در مناطق محدود انجام بی حسی موضعی امکان پذیر است اما در نواحی وسیع مجبور به استفاده از بیهوشی عمومی هستیم. 

این اقدام در نواحی مختلف بدن می تواند انجام گردد. مثلاً ساکشن شکم، ساکشن پهلو، ساکشن نواحی مختلف اندام تحتانی همانند قسمتهای بیرونی ران، داخل و یا جلوی ران، بازو، ساق پا، غبغب، صورت و غیره. معهذا نتایج آن در نقاط مختلف متفاوت است مثلاً در ناحیه بیرون ران نتایج بهتری دارد تا ناحیه داخل ران و یا ناحیه پهلوها نتایج بهتری دارد تا ناحیه ساق پا.

مواردی که باید فرد متقاضی ساکشن جهت نتایج بهتر مد نظر قرار دهد عبارت است از :

1) انجام ساکشن به منظور فرم بهتر بدن است لذا در بیشتر موارد جنبه زیبایی دارد. انجام آن جهت و به هدف کاهش وزن توصیه نمی گردد.

2) ساکشن شکم در افراد جوان و شکمهای بدون ترکهای فراوان نتایج مناسب دارد اما اگر جدار شکم شل باشد، یا در خانمهایی که زایمان متعدد انجام داده اند و یا سن بالای 35 سال دارند انجام ساکشن با جمع شدن کامل پوست ناحیه، همراه نخواهد بود .

این افراد بهتر است در صورت تمایل به فرم بهتر بدن ( و نه کم کردن وزن ) اقدام به عمل جراحی باز به نام ابدومینوپلاستی نمایند.

عمل جراحی ساکشن در مردان در ناحیه شکم نسبت به زنان کمتر انجام می گردد چرا که چربی در مردان غالباً اطراف روده ها جمع می شود و لذا داخل شکمی است در حالی که در خانمها چربی ها بیشتر زیر پوستی هستند.

منبع:drrasti.ir

ماهی بیشتری بخورید به خصوص ماهی قزل آلا

صورت خود را بیش از اندازه نشویید.

کک ومک (freckle):

من

ب

دیگه داره فصل سرما نزدیک میشه و پوشیدن لباس های تیره زیاد میشه اما مشکل اصلی از اونجا شروع میشه که وقتی میخوای وارد یک مراسم یا مهمونی بشی متوجه بشی که باز چیز های ریز سفید رنگی رو لباس زیباتون ریخته که این اتفاق شما رو از نظر روانی کلافه و به قول خودمون به جوش میاره در ضمن از نظر روابط اجتماعی یک چهره بد و نا خشوایند به ما میده پس چه بهتر که این مشکل رو جدی بگیریم امروز یک شامپو معرفی میکنم براتون که با استفاده این دارو تا 90% از مشکل شما بر طرف میشه که ما بقی به نوع پوست سر شما، محیط و مهم ترین ژنتیک بستگی داره .

مواد لازم
▪ نصف فنجان گیاه رزماری
▪ دو قاشق غذاخوری زردچوبه
▪ نصف فنجان شامپو بچه
▪ نصف فنجان سرکه سیب
▪ یک قاشق غذاخوری روغن نارگیل
▪ یک فنجان آب
● طرز تهیه
آب را در ظرف شیشه ای ریخته و تا جوش آمدن آن منتظر بمانید. سپس برگ های رزماری را در آن ریخته و به مدت پنج دقیقه آن را روی شعله ملایم اجاق گاز قرار دهید. ترکیب را پس از سرد شدن، در مخلوط کن ریخته و سایر مواد را به آن بیفزائید. شامپو را در حمام به مدت چهار دقیقه روی موها گذاشته و با آب سرد آبکشی کنید.

منبع:persiandown.com

آیا تا کنون توجه کرده‌اید صابونی که خریداری می‌کنید مناسب پوست شما هست یا نه؟ ترکیبات آن گیاهی است یا شیمیایی؟ و آیا وجود ترکیبات شیمیایی اثرات مخربی روی پوست شما می‌گذارد یا خیر؟ بهتر است ابتدا تاریخچه پیدایش صابون را بدانید.
به احتمال زیاد صابون را اولین بار مصریان در دره نیل ساختند. حدود 600 سال پیش از میلاد، ملوانان فنیقی، فن‌ صابون‌سازی را به سواحل مدیترانه بردند.
در قرن اول میلادی، بهترین صابون از چربی بز و خاکسترهای به دست آمده از چوب درخت آلش به دست ‌آمد. تا پایان قرن 18 صابون را از چربی حیوانی و خاکستر چوب تهیه می‌کردند. در همان موقع معلوم شد که می‌توان به جای خاکستر چوب از سود سوزآور که قلیای حاصل از نمک خوراکی می‌باشد، استفاده کرد. در همین زمان روغن‌های گیاهی نظیر روغن زیتون ، روغن نخل، روغن نارگیل، روغن کنجد و روغن سویا جانشین چربی‌های حیوانی شد.
نمک سدیم یا پتاسیم، اسیدهای چربی هستند که از هیدرولیز اسیدهای چرب در محیط قلیایی به دست می‌آیند.
قدرت تمیزکنندگی صابون به دلیل این است که این ماده یک امولسیفایر خوب است، یعنی چربی روی پوست که گرد و غبار و آلودگی هوا را به خود می‌‌گیرد، در شرایط عادی با آب مخلوط نمی‌شود، اما صابون‌ کاری می‌کند که چربی در آب حل شده و شسته شود.

چه صابونی مناسب پوست شماست؟

در صورتی که شما پوستی خشک دارید، به این معنی است که روی پوست‌تان به اندازه کافی سبوم (چربی طبیعی پوست) وجود ندارد. بهترین و سازگار‌ترین صابون برای شما، صابون‌های ملایم و آب‌رسان است. این ‌گونه افراد هرگز نباید از صابون‌های سخت که حاوی مقدار زیادی مواد معدنی و شیمیایی هستند، استفاده کنند.
افرادی که پوست چرب دارند، یعنی پوست‌شان بیش از حد سبوم تولید می‌کند و مستعد بروز آکنه (جوش) است، می‌توانند از یک صابون آنتی‌باکتریال (ضدباکتری) استفاده کنند. صابون‌های دارویی ضد آکنه نیز برای افرادی که پوستشان مستعد آکنه است، مفید است، البته به طور کلی بیش از دو بار شستشو در روز توصیه نمی‌شود.
امروزه استفاده از شوینده‌های غیرصابونی به دلیل ایجاد خشکی کمتر در پوست، رواج بیشتری یافته است.
در صورتی که پوستی معمولی دارید، می‌توانید از صابون‌های صنعتی استفاده کنید. استفاده از صابون‌های مخصوص پوست‌های خشک یا چرب برای شما مناسب نیست.
صابون‌هایی که حاوی ذرات ریزی هستند، ممکن است باعث آسیب و خراش پوست شوند. صابون‌‌های دارای PH بسیار بالا یا بسیار پایین و صابون‌های تجاری بدون مجوز ساخت، برای شستشوی صورت مناسب نیستند.
استفاده از صابون‌های عطری به دلیل خاصیت تحریک‌کنندگی پوست، مخصوصا در افرادی که پوست حساس دارند، مناسب نیست.

منبع:persiandown.com

آنچه باید قبل از جراحی‌های زیبایی بدانیم


بعضی از ما وقتی جلوی آینه می‌ایستیم و خودمان را نگاه می‌کنیم، با وسواس خاصی حساب تمام خط و خطوط ریز صورتمان را داریم، حتی خط‌هایی که آنقدر کوچک هستند که غیر از خودمان هیچ کس نمی‌تواند آنها را ببیند.
کم‌کم که چین و چروک‌ها بیشتر می‌شوند، به فکر چاره می‌افتیم. یکی از این راه‌حل‌ها، تزریق آمپول‌های زیبایی است. آمپول‌هایی که مثل همه آمپول‌ها دردناک هستند، ولی هیچ کس از آنها نمی‌ترسد و همه دوستشان دارند.
البته این آمپول‌ها فقط برای رفع چین و چروک به کار نمی‌روند. بزرگ کردن لب یا برجسته کردن گونه‌ها هم از جمله کاربردهای این آمپول‌های زیبایی است.

انواع آمپول های زیبایی

انواع مختلفی از تزریق دارو توسط آمپول های زیبایی انجام می‌شود. این داروها عمدتا در لایه‌های سطحی پوست و برای 3 هدف عمده زیبایی تزریق می‌شوند:
- افزایش حجم
- از بین بردن چین و چروک صورت
- از بین بردن چربی‌ها و چاقی موضعی
این داروها اگر چه به راحتی تزریق می‌شوند و در مقایسه با عمل‌های جراحی زیبایی بسیار ارزان‌قیمت تر هستند، اما می‌توانند عوارض زیادی داشته باشند و حتی گاهی کشنده باشند.

سمی دوست‌داشتنی
بر خلاف تصور رایج، بوتاکس یک داروی شیمیایی نیست، بلکه یک سم طبیعی است که از نوعی باکتری‌ گرفته می‌شود.
این باکتری کلستریدیوم بوتولینوم(Clostridium Botulinum) نام دارد و قادر به ایجاد بیماری بوتولیسم (botulism ) در انسان است. این بیماری باعث فلج شدن عضلات بدن می‌شود که به صورت تدریجی از سر شروع شده و به قسمت‌های پایین‌تر بدن پخش می‌گردد. اگر بیماری آنقدر گسترش پیدا کند که عضلات قفسه سینه را هم درگیر کند، باعث از کار افتادن سیستم تنفسی و در نتیجه خفگی و مرگ می‌شود. این بیماری معمولا از طریق مصرف کنسروهای آلوده منتقل می‌شود. با اینکه این سم بسیار کشنده است، اما مصرف آن به صورت کنترل‌شده می‌تواند مفید باشد و در درمان بعضی از بیماری‌ها استفاده گردد.
بوتاکس فقط برای زیبایی نیست
بر خلاف تصور رایج، بوتاکس فقط برای از بین بردن چین و چروک صورت به کار نمی‌رود. بوتاکس اولین بار در دهه 1970 به طور آزمایشی برای درمان لوچی چشم (Strabismus ) به کار رفت.
در حال حاضر این دارو برای درمان لوچی چشم، کج شدن گردن (Portcullis )، تیک (حرکت ناگهانی عضلات)، لرزش عضلات‌ (Tremor)‌، تعریق شدید (Hyperhydrosis ) و آشالازی (بیماری دریچه تحتانی مری) به کار می‌رود.
اثر درمانی این دارو در تمام این بیماری‌ها از طریق فلج کردن عضلات است. در هر کدام از بیماری‌ها، بوتاکس به صورت موضعی به عضله مورد نظر تزریق می‌شود.

رفع چین و چروک پوست، دائمی نیست
پوست از سه لایه تشکیل شده است: اپیدرم، درم و اندودرم.
چین و چروک پوست تا حد زیادی در اثر انقباض عضلات ظریفی به وجود می‌آید که در لابه‌لای پوست قرار دارند. این عضلات با گذشت زمان ظرافت خود را از دست می‌دهند و باعث ایجاد چین و چروک دائمی در پوست می‌شوند. تزریق بوتاکس از طریق فلج کردن همین عضلات باعث از بین رفتن چین و چروک پوست می‌شود. تزریق بوتاکس به صورت موضعی انجام می‌شود و فقط عضلات همان ناحیه را فلج می‌کند.
اثر این دارو در عرض 1 تا 3 روز ظاهر می‌شود و معمولا 4 تا 6 ماه ماندگار است. بعد از این مدت فلج بودن عضلات و اثر دارو از بین می‌رود. اگر بیمار بخواهد از اثر دائمی دارو برخوردار شود، باید هر 4 تا 6 ماه یک بار تزریق را انجام دهد.
بوتاکس آنقدر هم که فکر می‌کنید، بی‌خطر نیست
بوتاکس داروی کم‌عارضه‌ای است، اما بر خلاف تصور رایج بی‌خطر نیست.
عوارض بوتاکس را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: دسته اول عوارض زیبایی هستند. اگرچه بوتاکس با هدف زیبایی تزریق می‌شود، ولی اگر درست تزریق نشود ممکن است باعث افتادگی پلک و غیر متقارن شدن صورت شود. از طرف دیگر تزریق نادرست و غیرعلمی، به طور نادر ممکن است باعث فلج عضلات تنفسی و مرگ شود.

حجم‌دهنده‌ها

دسته دوم تزریق های زیبایی، حجم‌دهنده‌ها هستند که برای زیبایی صورت کاربرد گسترده‌تری دارند. تزریق کلاژن برای این کار رایج‌تر است و برای از بین بردن چین و چروک صورت، بزرگ کردن لب، برجسته کردن گونه و پر کردن چانه به کار می‌رود. کلاژن پروتئینی است که به پوست استحکام و انعطاف‌پذیری می‌بخشد. کلاژن، بیشتر در لایه دوم پوست (درم) قرار دارد. با تزریق کلاژن به پوست خاصیت انعطاف‌پذیری پوست بیشتر می‌شود و تا زمانی که کلاژن از بین نرفته است اثر خود را حفظ می‌کند.
بر خلاف تصور رایج، اثر کلاژن بر لب‌ها و گونه‌ها دائمی نیست، زیرا کلاژن بعد از مدتی جذب بافت بدن می‌شود، به خصوص در قسمت‌هایی که حرکت بیشتری دارند، این جذب سریع تر اتفاق می‌افتد.
تزریق کلاژن دردناک است. برای کاهش درد، کلاژن را به صورت مخلوط با لیدوکائین (ماده بی‌حسی) تزریق می‌کنند. درد و قرمزی محل تزریق ممکن است تا دو روز باقی بماند، ولی بعد از آن از بین می‌رود. به ندرت ممکن است محل تزریق کلاژن عفونت کند.

با چربی‌های بدنتان خداحافظی کنید
دسته سوم تزریق‌هایی که با هدف زیبایی انجام می‌شود، مزوتراپی(Mesotherapy)است. مزوتراپی، تزریق مخلوطی از داروهای مختلف در داخل بافت چربی بدن است که باعث از بین رفتن چربی در همان منطقه می‌شود. این روش در مقایسه با لیپوساکشن بسیار ارزان‌تر است و نیازی به بیهوشی ندارد. در این روش، بیمار از شر عوارض جراحی و دوره نقاهت بعد از عمل خلاص می‌شود.
بر خلاف تصور رایج، مزوتراپی کاربرد بسیار گسترده‌ای دارد. در روش‌های مختلف مزوتراپی، داروهای متفاوتی در برخی نواحی تزریق می‌شود. در نتیجه مزوتراپی را می‌توان در درمان مشکلات متعددی به کار برد، به عنوان مثال در کاهش پف دور چشم، درمان ریزش مو، از بین بردن چین و چروک پوست صورت و دست.
اگر چه بیش از 50 سال است که مزوتراپی در اروپا انجام می‌شود، اما هنوز هم در مورد فواید آن، اختلاف نظرهای بسیاری وجود دارد و بسیاری از پزشکان با انجام آن مخالف هستند.

منبع:persiandown.com

بهترین راهکار برای پیر شدن پوست چیست؟
بهترین راهکار تغذیه خوب پوستی است. اگر هزینه زیادی را صرف خرید محصولات مخصوص مراقبت های پوستی کرده اید، اما هنوز هم علائم آن—چروک، شل شدگی، از بین رفتن نرمی و قابلین ارتجاعی پوست-- از بین نرفته است، پولتان را هدر داده اید چون تغذیه مورد نیاز آن را به او نداده اید.
پیر شدن پوست مثل هر چیز دیگر، چند دلیل اصلی دارد.

و نه، دلیل اصلی آن پیر شدن شما نیست. دلیل آن این است که سالها تغذیه مورد نیاز پوست که موجب بهبودی، بازسازی و درخشش آن در دوران جوانی می شود را در اختیار آن قرار نداده اید.
ترکیبات سازنده یک پوست سالم، در هر سن و سال عبارت اند از:
-- کلاژن و الاستین، پروتئین هایی که به اتفاق هم مسئول استحکام و قابلیت ارتجاعی پوست هستند.
-- اسید هیالورونیک یا هیالورونان، که به وفور در پوست های سالم وجود دارد.
-- و مقدار زیادی از آنتی اکسیدان هی طبیعی که تاثیرات مخرب رادیکال های آزاد را در پوست از بین می برد.
اگر پوستتان در حال پیر شدن است، یعنی فاقد این ترکیبات و عناصر سازنده است و احتمالاً این کمبود سالهاست که ادامه دارد.
بهترین چیز برای پیر شدن پوست جایگزین کردن این مواد و ترکیبات لازم برای سالم کردن آن است. و این شامل بهترین مواد موجود در مواد غذایی و هم در کرم های مخصوص مراقبت های پوستی می شود.


یک نکته درمورد رژیم غذایی: یک رژیم غذایی سالم حاوی مقدار زیادی از آنتی اکسیدانها—ویتامین C، A، و E، کوآنزیم های Q10 و سایرین—می شود. روغن امگا 3 ضد التهابی هم بسیار سالم هستند. همه اینها در مکمل های غذایی باکیفیت وجود دارد و همه آنها هم برای کمک به بدن برای ساختن یک پوست سالم مورد نیاز هستند.
اما وقتی می پرسید—واقعاً بهترین راهکار برای پیر شدن پوست چیست؟--احتمالاً منظورتان این است که بهترین درمان موضعی مراقبت پوستی چیست.
به طور خلاصه، بهترین درمان پوستی برای پیر شدن پوست باید حاوی مواد و ترکیباتی باشد که پوست را برای رشد سلولهای نو، کلاژن و الاستین بیشتر و مقدار زیادی اسید هیالورونیک و آنتی اکسیدانها، تحریک کند.
در زیر چند نمونه برایتان معرفی می کنیم:
-- ترکیباتی که پوست را برای بازسازی کلاژن و الاستین تحریک می کنند. نیازی به خرید کرم هایی که حاوی کلاژن است نیست چون پوست نمی تواند کلاژن را جذب کند.
یک محرک خیلی خوب کلاژن و الاستین، Cynergy TK است. حاوی پروتئین هایی است که عمیقاً به پوست نفوذ می کند و ساختار پروتئین های طبیعی آنرا حفظ کرده و به حفظ رطوبت پوست نیز کمک میکند. یک تحقیق نشان داده است که این ماده 14% بهبودی حفظ رطوبت پوست و 42% حفظ قابلیت ارتجاعی پوست را در 18 روز به دنبال داشته است.
-- واکامه (wakame) که یک کتانجک ژاپنی است با یک آنزیم مضر (که هیالورونیداز خوانده می شود) که اسید هیالورونیک را در پوست تجزیه می کند، مقابله می کند. با قطع فعالیت هیالورونیداز، میزان اسید هیالورونیک در پوست بالا رفته و پوست بازسازی می شود.
-- آنتی اکسیدان هایی مثل ویتامین E طبیعی و کوآنزیم Q10 که رادیکال های آزاد اضافی را که موجب تخریب پوست می شود از بین می برد.

منبع:persiandown.com

وقتی پای پُرپشتی موها به میان می ‌آید، خیلی‌ ها غصه‌های شان یادشان می‌ آید و نمی ‌دانند از داروهای عجیب و غریب گرفته تا کاشتن مو و مصرف داروها کدام یک را امتحان کنند، ولی جالب است بدانید بسیاری از عواملی که هر روز با آن سر و کار دارید نیز می ‌توانند باعث کم ‌پشتی موهای شما شوند.
محققان می ‌گویند مصرف 20 نخ سیگار در روز، خطر ریزش مو و طاسی را به طرز چشمگیری افزایش می ‌دهد. کشیدن سیگار به یک سری از تظاهرات پوستی نیز منجر می ‌شود از جمله پیری و تیر‌گی پوست، سفید شدن مو و.. که توجه مجامع پزشکی را به خود معطوف کرده است.

سیگار و موهای کم ‌پشت و خاکستری
شاید دوست داشته باشید بدانید چگونه سیگار باعث ریزش موها و کم‌ پشتی آن ها می‌ شود. این ها مهم‌ ترین بلاهایی است که سیگار بر سر موها می ‌آورد:

* سیگار بر مویرگ‌های تغذیه کننده ی فولیکول مو اثر مخرب گذاشته و باعث ریزش موها می ‌شود.
* مواد سمی ‌سیگار به ماده ژنتیکی فولیکول مو آسیب می ‌رساند و آن را تخریب می‌ کند.
* سیگار باعث عدم تعادل آنزیمی ‌موثر در بازسازی بافت مو شده و بر روند رشد مو اثر بدی به جا می‌ گذارد.
* سیگار باعث تولید رادیکال ‌های آزاد می ‌شود که این رادیکال‌ های آزاد در ایجاد التهاب ناحیه اطراف فولیکول مو موثرند.
* سیگار، فعالیت هورمونی را بر هم می‌ زند و باعث کاهش تولید هورمون استروژن می‌ شود.


علل ریزش مو و کم‌ پشتی موها
موهای سر انسان به دو دسته موهای مقاوم و غیر مقاوم تقسیم‌ بندی می ‌شوند.
موهای غیر مقاوم که اکثرا در قسمت جلو، فوقانی و میانی سر قرار دارند، به دلیل داشتن گیرنده حساس به تستوسترون (هورمون مردانه) تحت تاثیر تغییرات این هورمون قرار می‌ گیرند، به خصوص بعد از سن بلوغ که میزان این هورمون در خون افزایش می‌ یابد، عموما ریزش مو آغاز می‌ گردد.
موهای مقاوم که معمولا در پشت و اطراف سر قرار دارند، فاقد این گیرنده بوده و تحت تاثیر هورمون مردانه قرار نمی‌ گیرند. به همین دلیل این موها هیچ وقت نمی ریزند و از آنها در عمل جراحی پیوند مو استفاده می‌ شود.


علت ریزش و کم ‌پشتی موها در آقایان
ریزش موی سر در آقایان به دو عامل ژنتیک و هورمونی بستگی دارد. بیش از 95 درصد موارد علت ریزش موی سر در آقایان هورمونی می‌ باشد و عوامل دیگری نظیر شیمی ‌درمانی ، رادیوتراپی، بیماری‌ های خود ایمنی و التهابی، اختلالات غده تیروئید و ... درصد کمی‌ از علت ریزش مو را تشکیل می دهند.
هورمون مردانه ی تستوسترون باعث ریزش موی سر می شود.


علت ریزش و کم ‌پشتی موها در خانم ‌ها
در دهه گذشته روش های پیوند مو چنان پیشرفت نموده‌اند که قادرند اکثر بیماری‌ های ریزش مو در خانم ‌ها را درمان نمایند.
ریزش مو در خانم‌ ها بیشتر تحت تاثیر ژنتیک بوده و اختلالات هورمونی نیز به این امر کمک می‌ کنند. علل خاص دیگری مانند اختلالات هورمون ‌های قاعدگی، استرس و هیجانات می ‌توانند به شدت ریزش مو بیفزایند.


درمان کم ‌پشتی موها
منطقی ‌ترین کار برای درمان این بیماری، مشاوره با یک متخصص پوست و مو می ‌باشد. پزشک متخصص با بررسی تاریخچه پزشکی بیمار، معاینه سر و انجام بعضی از آزمایش ‌های خونی برای بررسی وضعیت هورمون‌ ها و تشخیص بیماری ‌های داخلی که باعث ریزش غیر طبیعی مو می ‌شوند، می ‌تواند علت دقیق ریزش مو را تشخیص دهد. اگر علت ریزش مو بیماری ‌های داخلی مثل دیابت، اختلالات تیروئید، تخمدان پلی‌ کیستیک ، بیماری ‌های خودایمنی، کم خونی و... باشد، کنترل دقیق بیماری می ‌تواند ریزش مو را کنترل کند.


کم‌ پشتی ابروها و 4 راه‌حل آن

در مواردی ‌که بیماری سیستمیک یا موضعی وجود داشته باشد، فرد باید تحت درمان مناسب قرار بگیرد و در صورت کنترل مشکل داخلی، با استفاده از جراحی پیوند ابرو ، امکان ترمیم وجود دارد.
در مواردی ‌که علت ریزش ابرو، بیماری ‌های روان ‌پزشکی از جمله تریکوتیلومانیا(عادت به کندن موها) باشد، فرد باید تحت درمان مناسب قرار بگیرد، زیرا در صورت عمل جراحی یا مصرف دارو، کندن مجدد آن امکان دارد.
در صورتی که علت ریزش ابرو، اسکار جراحی، تروما (مثل تصادف یا زخم) یا سوختگی باشد، با استفاده از جراحی پیوند ابرو قابل ترمیم می ‌باشد.
بعضی پزشکان از ماینوکسیدیل ((Minoxidil موضعی در درمان ریزش ابرو استفاده می ‌کنند که در مواردی می‌ تواند مفید باشد.

منبع:persiandown.com

یک متخصص پوست و مو گفت: بر خلاف تصور رایج در جامعه، تراشیدن موی سر نوزادان هیچ تاثیری در رشد موها نداشته و گاهی نیز به ریشه مو آسیب می‌ رساند.
دکتر رضا یعقوبی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی جندی ‌شاپور اهواز، در گفت وگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) منطقه خوزستان، اظهار داشت: نوزادان در یک سال نخست زندگی دارای موهایی کرک‌ مانند و بسیار ضعیف هستند که این موها در این یک سال به تدریج می ‌ریزند و پس از آن موهای دائمی کودک رشد خواهند کرد.
وی افزود: تراشیدن موی سر در هیچ سنی، تاثیری در رشد مو و پر پشت شدن آن ها نداشته و این تصور که تراشیدن موی سر نوزاد موجب رشد بیشتر موها در بزرگسالی می ‌شود، کاملا نادرست است.

یعقوبی تصریح کرد: وارد آمدن هر گونه فشار و یا ضربه به ریشه موی نوزادان، موجب ریزش مو و کندی رشد موها شده و به والدین توصیه می‌ شود از تراشیدن موی نوزدان، شانه کردن موهای نوزاد با شانه‌ های غیراستاندارد و بستن موی سر نوزاد پرهیز کنند.
این متخصص پوست و مو خاطرنشان کرد: پوست سر نوزادان بسیار نازک است و ممکن است هنگام تراشیدن موها و یا شانه کردن، خراشیده شده و به ریشه مو آسیب وارد شود.
وی اضافه کرد: بهترین و ایمن ‌ترین روش، شانه کردن موی سر نوزدان توسط دست و یا برس ‌های بسیار نرم است.
یعقوبی اظهار داشت: توصیه می ‌شود موی سر نوزادان تا پیش از یک سالگی تراشیده نشود و پس از ریختن موهای نوزادی و رشد موهای دائمی می‌ توان جهت یک دست شدن ریشه مو، آن ها را تراشید.

منبع:persiandown.com

روش های پر پشت کردن مو

ریزش مو یکی از ناراحت کننده ترین مسائلی است که یک فرد در دوران زندگی خود با آن برخورد می کند، چون وجود مو بر روی سر از نظر ظاهر بسیار موثر است و افرادی که دچار ریزش وسیع مو هستند از نظر ظاهری مسن تر از همسن های خود (که موهایشان نریخته) به نظر می رسند.

بعضاً ریزش مو در افراد عکس العمل های مختلفی را ایجاد می کند در مواردی برخی از بیماران با این مسئله به این علت که کاری نمی توان برای درمان ریزش مو یا طاسی کرد، کنار آمده اند ولی برخی دیگر از بیماران که در سنین ۱۸ تا ۳۵ سال قرار دارند دچار استرس و حتی افسردگی می گردند. این گروه به دلیل ریزش مو و عوارض روحی و روانی، اعتماد به نفس خود را از دست می دهند و از انجام کارهای روزمره و حضور در اجتماعات دوری می کنند.
برای ریزش مو چندین عامل مطرح گردیده که عبارتند از :

از موارد ذکر شده، دو عامل اول و دوم بیشترین دلیل در ریزش موها می باشد. ارث و تغییرات هورمونی حدود ۹۰ درصد علت ریزش مو و طاسی را در آقایان و خانمها تشکیل می دهند.
درمان دارویی:
برای ریزش مو تا به حال درمان دارویی قطعی مطرح نگردیده، البته توسط شرکتهای مختلف داروهای زیادی برای درمان طاسی و یا ریزش مو عرضه گردیده که در حد تبلیغات می باشد. یعنی تمام این داروها چه شیمیایی و چه گیاهی یا موثر نمی باشند و یا تا حدودی ریزش مو را به تاخیر می اندازد ولی این داروها توان رشد مجدد موهای از بین رفته را ندارند.
از این داروها می توان به دو دارو اشاره کرد که در حال حاضر با وسعت زیاد در حال مصرف می باشند.

با اسامی تجاری لونیتین lontten – روگین rogaine که در اصل یک داروی کاهش دهنده فشار خون بوده؛ در بررسی هایی روی بیمارانی که از این دارو استفاده می کردند مشاهده گردید که در بعضی از آنها سرعت ریزش مو کاهش یافته و در مواردی نیز قسمت هایی از موی سر که دچار ریزش گردیده، موهای کرکی و بسیار نازک در آن قسمت رشد نموده، ولی در همان اندازه باقی مانده و رشد بیشتری نخواهند کرد.
البته این دارو را در خانمها و آقایان می توان استفاده نمود ولی در خانمها احتمال رشد موهای زائد در قسمتهای دیگر بدن وجود دارد. این دارو نیز مانند سایر داروها می تواند ایجاد عارضه نماید لذا مصرف این دارو حتما باید زیر نظر پزشک باشد. البته باید به این نکته بسیار مهم توجه نمود که در صورت قطع مصرف دارو، موهای سر با شدت و تعداد بیشتری دچار ریزش خواهند شد.

در اصل دارویی است که برای جلوگیری از رشد خوش خیم غده پروستات در آقایان مصرف می شود و حدود سه سال است که این دارو به عنوان داروی جلوگیری از ریزش مو برای آقایان تجویز می گردد.
مورد مصرف این دارو فقط در آقایان است و عارضه بسیار مهم آن که باید به آن توجه شود کاهش توان جنسی است. زمان مصرف این دارو نیز مانند داروی قبلی دائمی است و در صورت قطع آن با ریزش شدید مو مواجه خواهیم شد؛ لذا پیشنهاد می شود که قبل از مصرف دارو به این نکته مهم توجه شود که آیا برای زمان طولانی قادر به مصرف مداوم آن خواهید بود؟ و آیا عوارض ناشی از مصرف این دارو را می توانید قبول نمایید؟
معرفی یکی از روش های درمان طاسی و کاهش تراکم مو:
جراحی کاشت موی زنده و قابل رشد
در اکثر افرادی که دچار ریزش مو با زمینه ارثی می باشند موهای ناحیه پشت سر و کنار گوشها به علت نداشتن ژن حساس به ریزش مو دچار صدمه کمتر می گردند و معمولا موهای این ناحیه در تمامی طول عمر باقی می مانند. از حدود دهه پنجاه، انتقال مو از ناحیه پشت سر به قسمتهایی که دچار ریزش شده به صورت جراحی شروع گردید که تا حدود ۱۵ سال قبل به صورت کاشت درشت بود که اصطلاحاً به آن «کاشت عروسکی» گفته می شود. در این روش توسط وسیله ای به شکل استوانه با لبه ای تیز به نام پانچ که دارای قطر۳ تا ۵ میلمتر است از ناحیه پشت سر، پوست با ریشه مو برداشته می شود و در ناحیه جلوی سر که دچار ریزش یا کم پشتی شده است کاشته می شود. از مشکلاتی که در این روش وجود دارد این است که در هر جلسه بیش از ۲۰ تا حداکثر ۱۵۰ گرافت درشت نمی توان منتقل نمود و مسئله دوم و مهمتر رویش این موها است که به صورت دسته ای رشد می کنند یعنی در هر گرافت حدود ۸ الی ۱۰ تار مو موجود دارد و در ضمن فاصله گرافت ها از یکدیگر حدود ۱سانتی متر یا بیشتر است و موها مانند موهای عروسک از یک منفذ به صورت دسته های ۸ الی ۱۰ تار مویی رشد می نماید و در نتیجه منظره خوبی ایجاد نمی کنند.
روش جدید کاشت مو که از حدود پانزده سال پیش انجام می گیرد روش میکروگرافت و مینی گرافت نامیده می شود. این روش با توجه به وسایل و ابزار جدیدی که ساخته شده دچار تحول عظیمی گردیده و به موهایی که به این سبک کاشته می شوند حالت طبیعی و زیباتری می دهد.
در این نوع جراحی یک نوار از پشت سر بیمار برداشته می شود که عرض حدود ۱۵ میلیمتر و طولی در حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ میلیمتر ( ۱۵ تا ۳۰ سانتی متر) خواهد داشت. پس از برداشت نوار قسمت بالای محل برداشت به قسمت پایین بخیه زده می شود و محل بخیه به وسیله موهای خود بیمار پوشیده می شود.
سپس این نوار توسط تیم کاشت به قطعات یک میلیمتر و ۷/۰ میلیمتر تقسیم می شود به هر یک از این قطعات گرافت گفته می شود.
هر میکرو گرافت بسته به تراکم موی پشت سر مریض دارای یک تار مو و مینی گرافتها ۲ الی ۴ تار مویی خواهند بود.
پس از مشخص شدن تعداد گرافتها توسط تیم کاشت، به همان تعداد در محلی که دچار ریزش یا کم پشتی شده توسط پانچ های ۷/۰ و ۱ میلیمتر پانچ و آماده می گردد. سپس گرافتها یکی یکی در محل خود کاشته شده و این موهای کاشته شده پس از ۲ الی ۳ ماه رشد دائمی خود را شروع خواهند کرد.

منبع:persiandown.com

بسیاری از مردم هر ساله در انتظار فصل تابستان به سر می برند تا از نور پر حرارت خورشید استفاده کرده و علاوه بر زدودن خستگی تغییری در رنگ پوست خود ایجاد کنند این در حالی است که از تاثیرات مخربی که این نور بر پوست دارد غافل هستند.
به گزارش خبرگزاری مهر، تابستان در کنار زیبایی ها و شادابی هایش، گرما، رطوبت و نور را به همراه می آورد.
نور خورشید در فصل تابستان به اندازه ای شدت پیدا می کند که نیاز به محافظت از پوست بدن و به خصوص صورت به خوبی احساس می شود.
برخی از افراد نیز تلاش می کنند از این نور و حرارت سوزان برای افزودن به زیبایی و تیره کردن رنگ پوست خود استفاده کنند، غافل از این که این نور چه تاثیرات جانبی می تواند بر سلامت بدن انسان داشته باشد.

سلول کشی در اثر آفتاب گرفتن!
زمانی که پوست بدن در برابر نور شدید خورشید قرار می گیرد پرتوهای ماورا بنفش نور خورشید پوست انسان را شستشو داده و سلول های زنده ای را که عملکرد طبیعی آن ها ساخت لایه های جدید پوست است، می کشد.
این پرتوها موسوم به پرتوهای ماورا بنفش A توانایی زیادی برای نفوذ در پوست انسان را دارا می باشند، اما هر دو نوع A و B آن، توانایی سوزاندن پوست انسان را دارند.

فعال شدن گیرنده های درد در اثر آفتاب سوختگی
پس از آفتاب سوختگی عروق خونی به منظور زدودن سلول های سوخته زیر پوست گسترش می یابند و جریان خون در قسمت های سوخته بدن افزایش پیدا می کند.
این افزایش خون باعث قرمز شدن پوست بدن می شوند. در عین حال سلول های آسیب دیده به مغز پیام ارسال کرده و با اعلام تخریب خود گیرنده های درد را فعال می کنند. به همین دلیل پوست های آفتاب سوخته در برابر لمس بسیار حساس بوده و فرد درد و خارش پوست را برای روزها تجربه می کند.

علت تیره شدن پوست
در پاسخ به سوختگی سلول ها تحت تاثیر اشعه ی ماورا بنفش، بدن انسان رنگدانه های ملانین بیشتری تولید می کند که این باعث تیره تر شدن رنگ پوست خواهد شد. این رنگدانه ها پرتوهای اضافی را به خود جذب کرده و از آسیب بیشتر پوست جلوگیری می کنند.
ملانین های تولید شده علاوه بر فیلتر کردن اشعه ی ماورا بنفش نور خورشید می توانند برای پوست مضر نیز باشند. برای مثال نوعی از این رنگدانه به نام فیوملانین که عامل ایجاد موهای بور و قرمز رنگ در انسان به شمار می رود، در واقع خطر آسیب های ناشی از نور خورشید و ابتلا به آفتاب سوختگی یا سرطان پوست را افزایش می دهد.
از عوارض آفتاب سوختگی می توان به سرطان پوست، چرمی شدن پوست، بروز لکه های بزرگ و قهوه ای رنگ و آب مروارید در چشم اشاره کرد.


در این میان یکی از قدرتمندترین سلاح های انسان در برابر این نور مخرب، کرم های ضد آفتاب هستند که به شیوه های مختلف مانند جذب شیمیایی ماورا بنفش یا بازتاب دادن این پرتوها، از پوست محافظت می کنند.
واژه SPF از مهمترین علامت های مشخصه ای است که بر اساس آن، مصرف کنندگان، ضد آفتاب های مناسب را انتخاب خواهد کرد. این کد به فرد اعلام می کند تا زمان آفتاب سوختگی چقدر زمان دارد. برای مثال استفاده از SPF 2 به فرد این اجازه را می دهد که دو برابر مدتی که می توانست بدون کرم ضد آفتاب در زیر نور باقی بماند، از نور خورشید استفاده کند. بالا رفتن شماره SPF ها به مفهوم افزایش چند درصدی میزان محافظت از پوست نیز خواهد بود.
مناطق ساحلی در سوختگی پوست تاثیر چشمگیری دارند زیرا در این مناطق نور آفتاب توسط آب دریا و ماسه ها بازتاب داده شده و شدت آن را تکرار می کند. به شکلی که حتی در روزهای ابری 80 درصد از نور خورشید از میان ابرها عبور کرده و زمین را تحت تاثیر خود قرار می دهد.

اثرات آفتاب سوختگی

برخی از افراد معتقدند که میزان کمی آفتاب سوختگی آسیبی به کسی نخواهد رساند. محققان بارها غلط بودن این ایده را تذکر داده و اعلام کرده اند آفتاب سوختگی در دوران کودکی و نوجوانی تا درصد بالایی می تواند به سرطان پوست در دوران بزرگسالی تبدیل شود زیرا ملانین پوست به اندازه تمامی سال های عمر فرصت توسعه و رشد داشته است.
از دیگر آثار آزار دهنده آفتاب سوختگی می توان به چرمی شدن پوست، بروز لکه های بزرگ و قهوه ای رنگ و آب مروارید در چشم اشاره کرد.

درمان آفتاب سوختگی
* به گفته پزشکان برای درمان آفتاب سوختگی درجه یک استفاده از آسپیرین و نوشیدن آب خنک کافی خواهد بود. این شیوه می تواند از افزایش تاثیر سوختگی جلوگیری کند.
* برای سوختگی های نوع دوم فرد باید از حمام آب خنک و مرطوب کننده های گیاهی مانند آلوئه ورا استفاده کند.
* در صورت وخیم تر بودن شرایط بیمار و مشاهده علائمی مانند سردرد شدید، و تب و لرز فرد باید به سرعت تحت معاینه پزشک متخصص قرار گیرد.

منبع:persiandown.com

الکترولیز، روشی برای از بین بردن موهای زاید است که در آن، ریشه مو به وسیله جریان الکتریکی تخریب می‌ شود. در این روش، سوزن خیلی نازکی به مجرای فولیکول مو وارد می ‌شود و به سمت فولیکول پیش می ‌رود تا به ریشه ی مو برسد. سپس جریان الکتریکی از طریق سوزن عبور و ریشه را تخریب می ‌کند و مو را از بین می ‌برد و به این ترتیب، مو به راحتی برداشته می ‌شود.
در الکترولیز واقعی، از جریان گالوانیک استفاده می شود و این جریان، مو را از طریق فعل و انفعالات شیمیایی از بین می برد.
امروزه در الکترولیزها، جریان الکتریکی با فرکانس تعدیل شده ی بالا را به کار می‌ گیرند که مو را با الکتروکوآگولاسیون از بین می ‌برد. الکتروکوآگولاسیون این مزیت را دارد که از الکترولیز واقعی کمتر وقت می ‌برد و لذا هر بار موی بیشتری را از بین می ‌برد، اما با الکترولیز واقعی موارد رشد مجدد مو بعد از درمان، احتمالا خیلی پایین ‌تر است....

خوبی ‌ها و بدی ‌های الکترولیز
یکی از مزایای الکترولیز این است که اگر درست انجام بگیرد، نتیجه ‌اش دایمی است، اما به هیچ وجه روش ایده‌‌ آلی نیست.
معایبی نیز دارد که قبل از شروع درمان باید به دقت در نظر گرفته شوند. الکترولیز روشی است کند، کسل ‌کننده و پرخرج که باید هر مو جداگانه تخریب شود. اگر موهای زاید زیادی دارید، برای رسیدن به نتیجه ی قابل ‌قبول، دو، سه یا چند سال درمان هفتگی یا دوهفته ‌یک بار لازم است. حتی درمان، چند ماه طول می‌ کشد تا نواحی محدوده ی لب بالا و چانه موبرداری شود و به این جهت الکترولیز برای از بین بردن موهای نواحی بزرگ مثل بازو و ساق پا توصیه نمی‌ شود. اکثر موها بیش از یک جلسه درمان لازم دارند تا نتیجه دایمی به دست‌ آید.
کارشناسان ارزیابی می ‌کنند که حتی اگر الکترولیز توسط افراد ماهر انجام گیرد، حدود 40 تا 60 درصد رشد مجدد مو، طبیعی است.

رشد مجدد موها؛ چرا و به چه علت؟
برای رشد مجدد بعضی از موها، چندین دلیل وجود دارد. گاهی چون ریشه مو زیر سطح پوست قرار گرفته، عمل، کورکورانه صورت می ‌گیرد. بعضی از فولیکول‌ ها انحنا داشته، یا با زاویه کجی رشد می ‌کنند، به طوری که سوزن نمی‌ تواند واقعا با ریشه مو تماس حاصل کرده و ریشه مو را تخریب کند. در موارد دیگر، رشد مجدد مو به علت عدم کاربرد الکتریسیته کافی است. چون موها با انجام الکترولیز برداشته می‌ شوند، ممکن است چند هفته طول بکشد تا معلوم شود که آیا ریشه مو واقعا به طور دایمی تخریب شده است یا نه.
موهایی که بلافاصله پس از درمان ظاهر می‌ شوند، موهایی هستند که یا قبلا با روش‌ های موقتی از بین رفته بودند، یا به اندازه کافی رشد نکرده بودند که قبل از الکترولیز دیده شده باشند.

الکترولیز درد دارد؟
درمان با الکترولیز ممکن است ناراحت‌ کننده باشد، به خصوص در مناطق حساس مثل لب بالا. ممکن است عوارضی نیز رخ دهد. اگر موقع الکترولیز‌، جریان برق زیادی به خصوص با فرکانس بالا به کار رود، پوست اطراف فولیکول صدمه دیده و جای زخم باقی می‌ ماند.
عوارض موقت ممکن است شامل تحریک، عفونت و لکه‌ های رنگی (هیپرپیگمانتاسیون) روی پوست باشد.
استفاده از سوزن استریل و جداگانه برای هر بیمار، خیلی اهمیت دارد، چون امکان انتقال ویروس بیماری هپاتیت یا ایدز با سوزن‌ های آلوده وجود دارد.

الکترولیز برای کدام موها؟
الکترولیز برای از بین بردن موهای زاید نواحی کوچک مثل لب بالا، چانه و گونه عملی‌ تر است. افرادی که رشد موی زاید آن ها ناشی از مشکل پزشکی (مثل مشکل هورمونی) باشد، انتخاب های مناسبی برای الکترولیز نیستند، زیرا باز هم موهای زیادتری رشد کرده و به درمان، روندی پایان ‌ناپذیر می ‌دهد. اگر مشکل زمینه‌ ای پزشکی درمان شود، ممکن است برخی از موهای زاید محو شوند و درمانی نیاز نداشته باشند.
خال‌ هایی که مو دارند، قبل از الکترولیز باید توسط پزشک ارزیابی شوند. هر مورد موی زاید باید جداگانه ارزیابی شود تا مشخص گردد آیا الکترولیز عملی است یا نه. متخصص پوست این موضوع را به شما خواهد گفت.

تفاوت لیزر با الکترولیز
در روش الکترولیز، موها باید تک تک سوزانده شوند، لذا نسبت به لیزر بسیار وقت ‌گیرتر است.
این روش بسیار وابسته به فرد انجام دهنده است، یعنی هم میزان کارایی الکترولیز و هم میزان بروز عوارض، همگی به فرد انجام ‌دهنده بستگی دارند. متاسفانه بسیاری از عوارضی که به صورت فرورفتگی ‌ها و جوشگاه‌ های بد شکل روی صورت و بدن برخی خانم‌ ها مشاهده می‌ کنیم، به دلیل انجام الکترولیز توسط افراد غیرماهر در آرایشگاه‌ ها می ‌باشد.
در الکترولیز اگر از سوزن‌های یک بار مصرف استفاده نشود، امکان انتقال ویروس ‌هایی مثل HIV (ایدز)، تبخال و زگیل از فردی به فرد دیگر وجود دارد.
در بیمارانی که از ضربان‌ساز (پیس‌میکر) قلبی استفاده می ‌کنند، نمی‌توان از روش الکترولیز استفاده کرد.
ایجاد جوشگاه و تغییر رنگ پوست به دنبال الکترولیز، به طور کلی شایع‌ تر از روش لیزردرمانی است. تنها حسنی که می‌توان برای الکترولیز قایل شد، امکان از بین بردن موهای سفید توسط الکترولیز است، زیرا لیزر، بیشتر قادر به حذف موهای تیره و ضخیم است.

منبع:persiandown.com

  چه نرم ‌کننده ‌ای بخریم؟

نرم‌ کننده‌ های جدید محافظ خوبی برای موها هستند، اما آن ‌قدر متنوع ‌اند و ادعاهای گوناگون و عجیب و غریب درباره انواع و اقسام نرم ‌کننده ‌ها وجود دارد که هیچ جای تعجب ندارد اگر من و شما موقع انتخاب نوع نرم ‌کننده حسابی گیج شویم.
همه نرم ‌کننده ‌ها، مو را نرم و مرتب کرده و به گره نخوردن موها کمک می ‌کنند، با الکترواستاتیک که موها را "پف" می ‌اندازد، مقابله کرده و به قدرت انعکاسی، درخشندگی و مقاومت موهای خشک و آسیب ‌دیده می ‌افزایند. انواع نرم ‌کننده‌ ها اثرات متفاوت دارند.
اطلاعات زیر به شما کمک خواهد نمود تا از میان انواع بسته ‌‌بندی‌ ها و ادعاهای تبلیغاتی، فرآورده ‌ای را که جوابگوی نیاز خاص شما باشد، انتخاب کنید......

نرم ‌کننده‌ و موخوره

نرم‌ کننده برای موی چرب و خشک

خرید نرم‌ کننده مناسب

ترکیب نرم‌ کننده‌ ها